Al sinds ik voor het eerst kennis maakte met Tenacious D, later School of Rock en Nacho Libre, ben ik wel een voorstander van de heer Jack Black. Er is iets aan zijn kinderlijke humor en dwaas enthousiasme dat me aanspreekt – en vooral steevast in een deuk laat liggen. Daarom keek ik ook uit naar Goosebumps, waarin Black de rol van jeugdhorrorauteur R.L. Stine op zich nam. Horror en komedie in één, dat klonk op voorhand alvast niet slecht.

Goosebumps is al sinds midden oktober te bewonderen in de Amerikaanse filmzalen, maar nu mogen ook Belgische bioscopen de prent beginnen programmeren. Toegegeven, zo rond Halloween zou het effect van de film wel net iets beter aangekomen zijn, maar je kan nu eenmaal niet alles hebben. Het verhaal draait rond de jonge Zach Cooper (die eerder in Prison Break de jonge versie van Michael Scofield speelde, en daarnaast ook bekend is van Saving Grace en als Jack Shepards zoon in Lost), die samen met zijn moeder Gale (Amy Ryan, bekend uit Gone Baby GoneBirdman) van het bruisende New York naar het rustige Madison in Delaware verhuist. Gale kan daar immers aan de slag als onderdirecteur van de middelbare school, en dus wordt Zach zonder al te veel keuze meegesleurd. Gelukkig – en nogal clichématig – merkt hij bij het uitpakken van zijn spullen al snel het knappe buurmeisje Hannah op (Odeya Rush, die eerder al opdraafde in The Giver, maar voor de rest een frisse verschijning is en kan doorgaan voor een pré-evolutie van Mila Kunis). Haar norse vader (Jack Black, geen verdere introductie nodig) waarschuwt Zach echter al snel om uit de buurt van zijn dochter te blijven.

GOOSEBUMPS-GROUP

Intussen maakt Zach ook kennis met Champ (Ryan Lee, die bij het grote publiek bekend werd na Super 8), een niet al te populaire jongen die hem meteen aanspreekt op school, in de hoop een nieuwe beste vriend te hebben gevonden. Een niet al te bijster origineel sjabloon, dat hele ‘new kid on the block raakt meteen bevriend met een eenzaat en is intussen meteen betoverd door het knappe buurmeisje’-gedoe, maar ach. Dat hele opzet van het verhaal geraakt in een stroomversnelling wanneer Zach op een avond Hannah en haar vader hoort discussiëren, gevolgd door een luide schreeuw. De politie gelooft niets van het hele verhaal, waardoor Zach zich genoodzaakt ziet om Hannahs vader weg te lokken en met behulp van Champ op zoek te gaan naar wat er zich juist afspeelt in het huis van zijn rare buurman. Door wat hij daar ontdekt, komt het verhaal pas echt goed op gang én wordt het eindelijk interessant en origineel.

Ook tuinkabouters kunnen kwaadaardig zijn. Wie had dat gedacht?

Ook tuinkabouters kunnen kwaadaardig zijn. Wie had dat gedacht?

Eenmaal binnen stoten Zach en Champ namelijk op een rek vol manuscripten van R.L. Stine, de Amerikaanse jeugdhorrorauteur die faam verwierf met de Goosebumps-serie (in het Nederlands uitgebracht als de Kippenvel-reeks, indien je je al richting bibliotheek aan het reppen bent). Hannahs vaders rare gedrag – met buiten zijn norsheid ook het feit dat al zijn boeken verzegeld zijn met een slot – wordt dan weer verklaard wanneer zijn manuscript van The Abominable Snowman of Pasadena open valt en de Yeti uit het boek plots in het huis staat. Zo komen Zach en Champ er al snel achter dat Hannahs vader R.L. Stine ís en dat hij zijn boeken op slot deed omdat zijn personages anders tot leven komen, wat al eens tot onaangename situaties kan leiden in het horrorgenre. De verschrikkelijke sneeuwman wordt terug in het boek gedwongen, maar intussen heeft ook Slappy, de boosaardige pop uit het boek Night of the Living Dummy, zich weten te bevrijden. Dum dum duuuuum!

Slappy, uit Night of the Living Dummy, bezorgt de hoofdrolspelers een lastige nacht.

Slappy, uit Night of the Living Dummy, bezorgt de hoofdrolspelers een lastige nacht.

Zoals je wel al kon vermoeden, is Slappy niet meteen wild van het idee om braafjes terug in zijn boek te kruipen. Meer zelfs, hij haat Stine omwille van het feit dat hij zo lang opgesloten stond in de boekenkast, en besluit dan ook om àlle huiveringwekkende creaturen uit Stines Goosebumps-boeken op het anders zo rustige Madison los te laten, gaande van een weerwolf en een horde zombies over een dozijn mummies en een gigantische sprinkhaan.
Wat volgt is dan ook een best wel amusante nacht, waarin Zach, Champ, Hannah en Stine de stad moeten rondcrossen in de hoop om iedereen weer netjes in zijn boek te krijgen, maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan met een boosaardige pop on the loose – al krijgt Zach ook nog wel de hulp van zijn tante Lorraine (Jillian Bell, die je kent uit Workaholics en wiens typetje uit die reeks losjes doorgetrokken wordt naar deze Goosebumps). Jack Blackgewijs gaat dit alles gepaard met de nodige humor, waardoor het zowel voor het meer jeugdige publiek als voor hun ouders of verdwaalde adolescenten in de filmzaal een leuke prent blijft. Toch moeten we toegeven dat de film bij momenten nét iets te veel op de oppervlakte blijft hangen of de clichématige krijtlijnen van het jeugdhorrorgenre blijft volgen, in plaats van voor een frisse insteek te zorgen. De aanwezigheid van alle monsters leent zich ook perfect tot het ideaal uitwerken van het 3D-effect in deze film, waarbij vooral enkele close-ups van de Werewolf of Fever Swamp indruk wisten te maken.

Monsters & co. Oh nee wacht, da's een andere film.

Monsters & co. Oh nee wacht, da’s een andere film.

Buiten die typische humor, valt ook wel wat te zeggen over de acteerprestaties van onze protagonisten. Als je in het achterhoofd houdt dat ze tijdens bepaalde scènes tegen een pop of gewoonweg tegen het ijle stonden te praten (dankjewel, CGI), besef je dat Black en co. het er best goed van af brengen. Hoewel hun personages niet allemaal genoeg of al te veel diepgang krijgen – wat niet noodzakelijkerwijs een struikelblok hoeft te zijn voor een prent als deze – voel je je wel genoeg verbonden met de hele bende om van het verhaal te kunnen genieten. Ook de soundtrack ontgoochelt niet, al valt ie niet al te bijster hard op. De variatie tussen spannende muziekjes en catchy deuntjes doet echter wel exact wat het moet doen, waardoor de stempel ‘degelijk’ op zijn plaats is.

Kortom, Goosebumps zorgde meer dan eens voor een glimlach op mijn gelaat, en laat met enkele jumpscares en spannende momenten ook het horroraspect van deze prent niet onbetuigd. Verwacht je echter niet aan een echt ijzingwekkende film, want het is en blijft toch eerder een film voor kinderen en jongvolwassenen – hoewel de clown die enkele keren in close-up komt wel voor enige nachtmerries kan zorgen. De film blijft bij momenten ook net iets te vaak binnen de lijntjes kleuren, met een stereotiep sjabloon over de net verhuisde jongen en de love interest die onmogelijk lijkt, maar desalniettemin kon de prent ons toch bekoren. En ook de hilarische cameo van de échte R.L. Stine aan het einde van de film maakte nog véél goed.

73% Kippenvelachtig

Goosebumps wist ons wel te bekoren, maar laat op sommige momenten toch een steekje vallen door te veel aan de oppervlakte te blijven hangen en niet te ontsnappen aan de clichématigheden van het genre. Al bij al leveren Jack Black en co. wel een degelijke prestatie af, en gaat Goosebumps - eens het verhaal goed en wel op gang gekomen is - nooit vervelen. De verschillende monsters geven de prent kleur, en de humor zorgt er voor dat een komische noot nooit veraf is tussen het griezelen door. In tegenstelling tot wat de titel aangeeft zal je geen dikke 100 minuten met kippenvel in je zetel zitten, maar dat doet niets af aan de degelijkheid van deze prent.

  • Verhaal 75 %
  • Personages 70 %
  • Visueel 78 %
  • Soundtrack 70 %
Share.

About Author

Niels Vanden Driessche

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties