N.B.: Toen Geekster mij aanbood om Finding Dory te reviewen als gastschrijver was “IK MAG DORY ZIEN. IK MAG DORY ZIEN” ongeveer het enige wat ik kon denken. Na de film kwam pas de realisatie dat ik daarna ook effectief zou moeten gaan zitten en een review neerschrijven, terwijl ik eigenlijk geen echte schrijfervaring heb. Haha. YOLO.

Oké, truth time: Ik ben een die-hard Pixar-fan, maar toen Finding Dory voor het eerst aangekondigd werd op The Ellen DeGeneres Show way back in 2013 had ik niet meteen mijn gebruikelijke enthousiasmebloedneus.
Ik had mijn twijfels. De cynicus in mij vroeg zich af of deze film wel voor de juiste redenen werd gemaakt en niet enkel als een terugkeer naar voormalige roem voor regisseur Andrew Stanton (die net zijn eerste poging in live-action achter de rug had in het geeuwfestijn John Carter), of als een gegarandeerd uitje naar de bank voor Pixar. Het zijn dan ook geen heiligen, aangezien Cars 3 op dit moment in productie is, en niemand kan mij overtuigen dat die film een andere bestaansreden heeft dan het verkopen van nog meer merchandise.

Finding Dory is niet het vervolg dat we nodig hadden of waarnaar we uitdrukkelijk gevraagd hadden (in tegenstelling tot een vervolg op Brad Birds The Incredibles. 2019 kan er niet snel genoeg zijn) aangezien Finding Nemo alles mooi had afgehandeld en alle verhaallijnen van de hoofd- en nevenpersonages een deftige conclusie had gegeven. Oké, sommige vragen over het verleden van Dory bleven onbeantwoord, maar dat was deel van de fun; zelf de gaten invullen. Een beetje te vergelijken met het mysterie van hoe Darth Vader was toen hij nog jong…oh juist… jammer…hm. Dory! Ze had een thuis gevonden, een familie, de stabiliteit en steun die ze nodig had om met haar kortetermijngeheugenverlies te kunnen omgaan.

Toen de trailers verschenen, twijfelde ik eigenlijk nog steeds een beetje of er een noemenswaardig verhaal te vinden was, maar de film zag er op zijn minst uit alsof het een toffe ervaring zou worden. Ik ben dan ook blij en heel opgelucht dat ik jullie kan vertellen dat het inderdaad een toffe ervaring was. Nog geen klein beetje.

Het verhaal in Finding Dory

Het verhaal pikt de draad op een jaar na de gebeurtenissen uit Finding Nemo. Dory (Ellen DeGeneres) spendeert tevreden haar dagen in het rif met haar nieuwe familie, Marlin (Albert Brooks) en Nemo (Hayden Rolence, die de rol overgenomen heeft van Alexander Gould, aangezien die laatste ondertussen waarschijnlijk al een bariton is). Dan brengt een schooluitstap met Mr. Ray (Bob Peterson) lang verloren herinneringen over Dory’s ouders bij haar naar boven en ze krijgt een vaag idee waar ze vandaan komt: The Jewel of Morro Bay in Californië.

videothumbnail_findingdory_disney_b330d055

Na een aarzelende Marlin overtuigd te hebben, vertrekt de groep alweer op een grootse aquatische trektocht om haar vermiste ouders te vinden. In tegenstelling tot de eerste film – een epische road trip doorheen de oceaan om tot in Sydney te geraken – laat Finding Dory de trektocht echter al na de eerste 20 minuten varen en komen we al snel aan op de ultieme bestemming: The Jewel of Morro Bay, waar het grootste deel van de film zich afspeelt. Morro Bay blijkt een groot zeediereninstituut/-park te zijn dat – in tegenstelling tot SeaWorld – gewonde zeedieren verzorgt om ze daarna terug in de oceaan vrij te laten (Pixar veranderde de aard van het instituut halfweg de productie na de release van de controversiële documentaire Blackfish). Eenmaal gearriveerd wordt een afgeleide Dory in het park gelokt door de zwoele stem van Sigourney Weaver (in een zeer entertainende cameo als zichzelf in de rol van parkomroepster), wordt ze gevangen genomen en meegenomen naar het instituut, terwijl Marlin en Nemo moeten proberen een weg naar binnen te vinden om hun vriendin terug te krijgen.

9598223_orig

What would Dory do?

Marlin en Nemo hebben logischerwijs een minder grote rol in deze film en doen dienst als nevenpersonages die niet veel meer te doen hebben dan gags op poten zetten en van punt A naar B gaan. Ze hebben geen diepere verhaallijn om door te spartelen, maar dat stoort niet, want we niet mogen vergeten dat deze film rond Dory en haar zoektocht naar haar ouders draait. Het is uiteindelijk haar naam in de titel.

Oké, terug naar Dory. Eenmaal in het instituut vormt ze een team met Hank de Octopus (Ed O’Neill)OMG I LOVE HANK, maar daarover later meer. Hij besluit haar te helpen in ruil voor een label waardoor hij naar een ander park overgeplaatst zal worden in plaats van in de oceaan vrijgelaten te worden. De oceaan is een plek waar hij liever niet terug naartoe gaat. Bad vibes.

Vanaf dat moment zwemt de film in een hogere versnelling, wanneer Dory en Hank zich een weg banen doorheen locaties en gebeurtenissen die bij haar herinneringen naar boven brengen. Vragen worden constant beantwoord en vervangen door nieuwe.

3457877_orig

Hank (Hank! <3) en Dory in The Jewel of Morro Bay.

Pixar en mijn liefde voor Hank

Het is een hilarische en entertainende rit die goed balanceert tussen avontuur, komedie, prison break, achtervolgingen en nog veel meer, allemaal met die typische emotionele kern van Pixar. Ik geef schaamteloos toe dat ik tijdens meerdere scènes tranen in mijn ogen kreeg… maar ik weet nog steeds niet zeker of dat is omdat de film zo goed was of omdat ik niet ontbeten had doordat ik amper op tijd de persvoorstelling had gehaald.

Toen ik de trailer zag, verwachtte ik helemaal dat Gerald (Torbin Xan Bullock), die dwaas uitziende zeeleeuw, mijn nieuw favoriet personage zou zijn. Ik was bereid om deze review helemaal om te vormen tot een liefdesbrief voor hem als de film een flop zou zijn geweest. Helaas, Gerald is slechts half zo grappig in de film als in de trailers, omdat de makers besloten hebben om hem te voorzien van vreemde oergeluiden die het best beschreven kunnen worden als ‘wijlen Peter Lorre tijdens de daad’, wat een deel van de charme van zijn droge humor wegneemt.

Hank de Octopus (niet echt een octopus maar een septopus, want hij heeft slechts zeven tentakels, zoals Dory opmerkt) vervangt Gerald echter als mijn (en jullie) favoriet personage. De crew van Pixar heeft zich duidelijk geamuseerd met dit personage, en zijn vaardigheid om zichzelf te camoufleren zorgt voor de beste visuele gags in deze film. Ik hou van Hank.

Er zijn nog een dozijn andere personages die ik zou kunnen vermelden, maar ik heb nu al het gevoel dat ik teveel van het verhaal aan het verraden ben, dus laat ik het aan jullie om hen zelf te ontdekken. Ik hoop dat jullie van schattige, pluizige dingen houden!

In vergelijking met Finding Nemo

Wat waarschijnlijk niemand zal verbazen is dat de film een visueel wonder is. Het technisch en artistiek talent bij Pixar geven ons een verfijndere en iets meer gestileerde versie van Nemo’s wereld. Hyperrealisme 2.0.

Finding-Dory-Hank-and-Dory-Touch-Pool_Pixar-Post

Het lijkt mij echter een beetje vreemd dat tussen alle visuele glorie en technische vooruitgang het rif, dat uitpuilde van het leven in de eerste film, nu enkel bewoond leek te zijn door de hoofdpersonages, Mr. Ray en een bende aquatische schoolkinderen. Het is alsof ze vergeten zijn hun vissenlaag aan te zetten. Wat is er gebeurd, Pixar? Serieus. Terwijl ze dit waarschijnlijk gedaan hebben om de focus op de echt belangrijke personages te houden, voelde het meer aan alsof Richard van het departement Figuranten een verlofdag had genomen.

Het enige aspect van de film dat mij wat teleurstelde, was de muziek van Thomas Newman. Hoewel het een aangenaam vervolg is op zijn briljant werk in Finding Nemo, zijn er geen opvallende stukken of echt memorabele thema’s die je achteraf nog zal neuriën op onverwachte momenten. De soundtrack voor Finding Nemo is deel geworden van het muzikale film-DNA van een hele generatie (en er is waarschijnlijk geen VTM-programma meer over dat er nog geen gebruik van gemaakt heeft). Ik betwijfel dat Finding Dory hetzelfde blijvende effect zal hebben. Wel proficiat voor de zalige versie van “Unforgettable” door Sia dat gedurende de credits speelt.

Als Finding Nemo letterlijk over de zoektocht naar één persoon ging, gaat Finding Dory meer over de innerlijke zoektocht van het hoofdpersonage naar wie ze is en waar ze vandaan kwam. Finding Nemo was deels gebouwd op de herinneringen uit de kindertijd van regisseur Andrew Stanton, zijn persoonlijke ervaringen als een vader en hoe hij zelf worstelde met te beschermend omgaan met zijn eigen zoon. Voor zover ik weet, lijdt Stanton niet aan kortetermijngeheugenverlies, en hoewel je deze minder persoonlijke touch voelt, heeft hij zichzelf toch alweer bewezen als iemand die een heel goed verhaal kan vertellen, en hij heeft een entertainende en dynamische ervaring gecreëerd samen met co-regisseur Angus MacLane, wiens specifiek gevoel voor humor doorheen heel de film schittert.

Piper-Pixar-Short

Bonus: Finding Dory wordt voorafgegaan door de kortfilm Piper, het regisseursdebuut van ervaren Pixar-animator Alan Barillaro. Het is de beste en meest memorabele kortfilm die Pixar in lange tijd heeft gemaakt. Dat is alles dat je moet weten. Het is schitterend en vooral héél schattig. Geniet ervan!

8 Klassieker

Hoewel ik Dory geen perfecte triomf zou noemen, is het ongetwijfeld een zeer waardige opvolger die bijna de hoge standaarden bereikt die Pixar gezet heeft met de Toy Story-sequels. Die films slaagden erin om op bijna alle vlakken beter te zijn dan het origineel. Het is moeilijk om Finding Nemo te overtreffen, maar deze film is the next best thing. Het zal nog voor vele generaties een klassieker zijn. Ik hield ervan. Ik vermoed jullie ook.

Pro-tip: Als je houdt van “Waar is Wally”, verlaat de zaal dan niet als de credits beginnen.

  • Verhaal 8.5
  • Personages 9
  • Audiovisueel 9
  • Soundtrack 7.5
Share.

About Author

Jeroen Van Zwol

Vooral actief als illustrator maar schrijft voor de verandering ook eens. Sorry daarvoor.

Reacties