Filmfestival Gent: L’étrange couleur des larmes de ton corps

0
45%
45%
Raar
  • Davine
    4.5

Vier jaar na hun fel gesmaakte langspeeldebuut ‘Amer’ kan het Brusselse regisserende koppel Hélène Cattet en Bruno Forzani met het hypergestileerde ‘L’étrange Couleur des Larmes de ton Corps’ opnieuw hun voorliefde voor Italiaanse giallo-thrillers uit de jaren 70 botvieren. Het mysterie begint met een dreigende close-up van een mes dat op sensuele wijze over de naakte huid van een vrouw glijdt. In het volgende shot treffen we Dan, die terugkeert naar Brussel van een zakenreis en bij aankomst in zijn appartement vaststelt dat zijn vrouw Edwige verdwenen is en dat de veiligheidsketting van het slot van binnenuit vast zit. Hij start zijn eigen onderzoek en om meer te weten te komen over de vreemde gebeurtenissen ondervraagt hij de andere huurders. De oudere buurvrouw op de zevende verdieping is gekleed in zwarte lingerie en fetisj boots, haar man is enige tijd voordien in een gat in het plafond verdwenen. Hoe verder Dan komt, hoe meer hij gekneld raakt in een extreme fantasiewereld. Net als bij ‘Amer’ is de plot van dit Kafkaiaans huiversprookje ondergeschikt aan de atmosfeer. Het is veeleer een inventieve collage van brokjes nachtmerrie, erotiek, fetisjisme en horror. Het resultaat is interessant als hommage én als stijlexperiment. Cattet en Forzani – die met ‘Amer’ verscheidene prijzen in de wacht sleepten – bestoken de zintuigen met extreme close-ups, felle kleuren, gratuit bloot en exuberant geweld. Maar het is ook smullen van de symfonie van piepende poorten, klapperende ramen en onder meer ook een indrukwekkende slow-motion van gebroken glas dat in de naakte huid van een vrouw versplintert. Muziek van Ennio Morricone, Bruno Nicolai en Riz Ortolani – dit jaar onze Lifetime Achievement Award op de WSA – drijft de beklemmende sfeer op, terwijl Berberian Sound Studio-regisseur Peter Strickland een van de ijzingwekkende screams op de klankband vastlegt.

regisseur: Hélène Cattet, Bruno Forzani
producent: François Cognard & Eve Commenge
scenario: Hélène Cattet & Bruno Forzani
montage: Bernard Beets
fotografie: Manuel Dacosse
geluid: Yves Bemelmans

dialoog: Frans / French / Français
ondertitels: Ned/Eng ond.
duur: 102 minuten
land: België – Frankrijk – Luxemburg
jaar: 2013

woe 16/10 22:30 Kinepolis

Ik heb al heel wat rare en geschifte films bekeken, maar deze trekt de betekenis van het genre toch naar een nieuwe hoogte.
Dat de helft van de aanwezigen de zaal vroegtijdig heeft verlaten spreekt voor zich.
Om deze prent gerealiseerd te kunnen hebben moeten de breinen van de regisseurs serieus gestoord zijn. Het is, naar mijn mening, volkomen onmogelijk om zo’n film te kunnen neerzetten indien je toch minimaal ietwat gestoord bent.

Gestoord betekent niet noodzakelijk slecht, want hoewel er delen waren die ronduit gruwelijk waren (ik ben misschien wel van het tere type), zat er toch een verhaal en samenhang in. Indien je je laat meevoeren in het verhaal gaat de lijn tussen realiteit en fictie des te meer vervagen, waardoor je op een bepaald moment totally mindfucked bent. Voeg daar dan nog eens om de x aantal tijd irritante geluiden (hoge pieptonen en andere scherpe geluiden) en flitsende beelden bij en je bent volledig van je melk.

Buiten dat het niet echt mijn genre is, kan ik wel zeggen dat hun visie volledig tot zijn recht is gekomen. De setting en acteurs gaan perfect in wat het concept en stijl (giallo) van de film is. Volledig houden van het genre zal ik nooit doen, maar op zich heeft het wel iets intrigerend.

Een aanrader is het niet per se maar als je eens je horizon wil verbreden of je houdt wel van horrorachtige, erotische, totally fucked up soort films, dan moet je deze zeker gaan bekijken.


TICKETS KAN JE HIER AANKOPEN: http://www.filmfestival.be/nl/2013/letrange-couleur-des-larmes-de-ton-corps/13-0840

Share.

About Author

Avatar

Little geeky girlygirl met een grote mond. Voorliefde voor series en alles dat blinkt!

Reacties