Filmfestival Gent: La chair de ma chair

0
63%
63%
Net niet.

Net niet gruwelijk genoeg om echt afschuwelijk te zijn. Net niet kunstig genoeg om echt waw te zijn. Net niet.

  • Verwachting
    7
  • Net na de Film
    6
  • Terugblikkend
    6
Naast filosoof en politiek wetenschapper, is Denis Dercourt ook een volleerd altviolist en geeft hij les aan het conservatorium van Straatsburg. Toch vindt hij voldoende tijd om films te maken. Het afgelopen jaar zelfs twee. ‘Zum Geburtstag’, die hier ook getoond wordt, is een psychologisch drama over twee vrienden en één vrouw. ‘La chair de ma chair’ kan ook een psychologisch drama genoemd worden maar wel eentje dat flirt met de horrorfilm. Voor Dercourt ligt de oorsprong van zijn film in het beeld van een vrouw die een hand afsnijdt en ze voert aan haar dochter. Daaruit vloeide het verhaal van Anna, een moeder die alles over heeft voor haar dochter tot een reeks moorden twijfels doet rijzen bij haar mentale stabiliteit. Dercourt nam zelf de cinematografie en het geluid voor zijn rekening en speelt voortdurend met de scherptediepte. Een opmerkelijk stijlmiddel dat perfect aansluit bij de “getroebleerde” belevingswereld van het hoofdpersonage. Beklijvend.

regisseur: Denis Dercourt
componist: Jérôme Lemonnier
producent: Denis Dercourt
scenario: Denis Dercourt
montage: Denis Dercourt
fotografie: Denis Dercourt
geluid: Denis Dercourt

productiehuis: The French Connection

dialoog: Frans / français / French
ondertitels: Ned/Eng ond.
duur: 76 minuten
land: Frankrijk
jaar: 2013

Wanneer mensen niet op het einde van de film maar ergens in het midden de zaal verlaten dan weet je dat er iets niet snor zit. In het geval van ‘La chair de ma chair’ is dat het thema. Een vertaling van de titel zegt al veel: het (mensen)vlees van mijn vlees. Een verhaal over kannibalisme, over moeder-dochterliefde en over psychologie. Denis Dercourt, de regisseur brengt het allemaal op een semi-kunstzinnige manier. Spelen de scherpte van de beelden, de ene keer is het hoofdpersonage scherp in beeld daarna weer wazig en spelen met de emotie van de kijker door de expliciete beelden. Het verhaal op zich is interessant. Een kind dat enkel mensenvlees kan eten om te overleven. De personages worden sterk neergezet. De plottwist spijtig genoeg voorspelbaar.

Toch had ik bij La chair de ma chair een net niet gevoel. Net niet gruwelijk genoeg om echt afschuwelijk te zijn. Net niet kunstig genoeg om echt waw te zijn. Net niet.

photo-La-Chair-de-ma-chair-2013-2 large_652605

Share.

About Author

Kenny

Quit your jibbajabba, you ain't hurt!

Reacties