Begin deze week kregen we het genoegen de filmadaptatie van Assassin’s Creed in aanwezigheid van de Belgische filmpers te aanschouwen. Op het einde van de film rees er een gekerm en gekreun vanuit de bioscoopstoelen. Vergeef me dat deze Assassin’s Creed review op licht theatrale wijze start, maar het moet gezegd worden waarom.

Ondertussen moeten de echo’s toch al doorheen de gangen van een productiehuis klinken. De weerkaatsingen van geluidsgolven wier oorsprong zoveel jaar geleden hun origine hadden. 2001 om exact te zijn. Het jaar waarop Tomb Raider onze bioscoopzalen vulde en menig critici hoofdschuddend de zaal verliet. De schreeuw van toen moet nu een zacht gefluister zijn, zo stil dat het eerder voelt als een koude bries in je nek. Maar er schuilt een waarheid in dat gefluister, iets wat producers en regisseurs wisten maar al dan niet bewust als bijgeloof zien: er rust een vloek op videogameadaptaties. Jongens en meisjes: Assassin’s Creed is het volgende slachtoffer.

Het verhaal in Assassin’s Creed

Er is nochtans genoeg deftig bronmateriaal te vinden in de mythos van de videogames. Het verhaal van de Assassin’s versus de Tempeliers vertaalt in de videogames naar rijke verhalen die de wereldgeschiedenis omarmen als ware het goeie vrienden. In de Assassin’s Creed film krijgen we vooral een zooitje te zien.

De film zet de toon al direct goed, door langzaam tekstueel de setting te schetsen. Een zwart scherm met witte letters die langzaam in en uit het beeld faden. Ik vraag me werkelijk af vanwaar die beslissing kwam, in plaats van ons te tonen hoe de Tempeliers op jacht waren naar de Appel van Eden of ons van een contextueel kader voorzien op een visueel boeiender manier. ‘Show, don’t tell.’ zeggen ze zo wel eens.

We volgen Callum Lynch (Michael Fassbender), een crimineel met een doodstraf in het vooruitzicht. Dertig jaar geleden zag hij hoe z’n moeder werd vermoord door z’n vader, een Assassijn. Sindsdien is hij hard geworden en tekent hij gruwelijke taferelen, de perfecte manier om te tonen dat we hier te maken hebben met een getormenteerde ziel. We zien de man sterven en terug tot leven gewekt worden door de prachtige wetenschapster Sofia Rikkin (Marion Cotillard) die permanent lipstick op heeft en wiens kapsel doorheen de film geen millimeter verroert, alsof het met lijm op haar schedel werd geplaatst.

Assassin's Creed Review - ontwaak

Hij bevindt zich in Madrid, in een filiaal van Abstergo. Het bedrijf wil net zoals de Tempeliers, de Appel van Eden vinden, het geheim om geweld en onrust voorgoed uit de wereld te verbannen. Daarvoor maken ze gebruik van de Animus, een machine die verbinding maakt met de genetische herinneringen van een persoon. Hoe past Lynch in dit plaatje? Wel, de man is een directe afstammeling van Aguilar, een 15e eeuwse Assassin die als laatste de Appel in z’n bezit had en Abstrego wil die juicy herinneringen gebruiken om de locatie te achterhalen.

Visueel sterk maar leeg

Het grote verhaal staat dus behoorlijk dicht bij de videogamereeks, dit is dan ook geen kritiekpunt. De grootste pijnpunten schuilen hem in zo’n beetje alles wat er rondhangt. We hebben namelijk te maken met een sterrencast. Fassbender en Cotillard hebben een niet te ontkennen talent, alleen krijgen ze niets om mee te werken. Werkelijk alle personages zijn één-dimensionele karikaturen waar ik eigenlijk geen zier om gaf. Het grootste probleem zit hem in mijn mening naar de algemene uitvoering van dit verhaal.

Assassin's Creed Review - Actie

Het geheel is een aaneenschakeling van actiescènes die, toegegeven, visueel heel indrukwekkend in beeld zijn gebracht. Zeker wanneer de Lynch vecht terwijl hij in de Animus zit, worden we over en weer gekatapulteerd tussen heden en verleden, maar alles vloeit naadloos in elkaar. Maar het weerhoudt de personages ervan om wat karakter te tonen. De intensiteit en het belang van het gevecht gaat volledig teniet omdat ik geen connectie voel met eender wie op het scherm. Dàt maakte het geheel ronduit saai om naar te kijken.

Gemiste kans

In de verschillende adempauzes waarin er even geen vuisten diagonaal over het scherm vlogen, krijgen we dialogen die onze koude kleren niet eens raken. Onoriginele aaneenschakelingen van tekst die we een nanoseconde na uitspraak al lang vergeten zijn. Ze konden van Assassin’s Creed een mooie film maken die thema’s aankaartte zoals identiteit en de religieuze rol binnen onze geschiedenis, maar de focus gaat volledig naar de actie.

Assassin's Creed Review - Eéndimensioneel

Er zijn veel hints naar de games zoals de iconische hoge sprong, het klimmen op verschillende gebouwen en de acrobatische toeren die Assassin’s in het spel ook kunnen klaren. De kostuums zijn ook van de bovenste plank, met zorgvuldige franjes op de ogenschijnlijk authentieke klederdracht. Ik twijfel dan ook niet aan de kunde van regisseur Justin Kurzel, Macbeth was een heel sterke prent en heeft me best van m’n sokken geblazen. Het scenario an sich van Assassin’s Creed is naar mijn mening gewoon te onvolmaakt om ooit gered te kunnen worden.

Wat ben je met een visueel prachtige film en een topcast als de ziel en kern van een film helemaal onbestaande zijn. Al wat achterblijft is een leeg omhulsel, de ravissante blondine op café die je even sprakeloos maakt, tot ze haar mond opendoet en je terug op de begane grond terechtkomt. Dat, maar dan 116 minuten lang.

4 Saai

Assassin's Creed is een visueel prettige film, maar met een vacuüm waar de ziel zou moeten zitten. Een aaneenschakeling van actiescénes en triest geschreven dialogen zorgen ervoor dat we nooit echt een band krijgen met de personages. Wat enorm spijtig is want deze film kon de vloek der videogameadaptaties breken. Uiteindelijk heeft de vloek gewoon een nieuw slachtoffer gemaakt.

  • Verhaal 3
  • Personages 3
  • Soundtrack 3
  • Audiovisual 6
Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties