Wie Death Note nog niet kent, geef ik meteen een missie voor vandaag. Drop alles wat je nu kijkt en bekijk een anime die zijn weerga niet kent. Death Note, een slimme, psychologische thriller met fantastische elementen, die bovenal nog steeds erg menselijk blijft. Het verhaal van Light Yagami die samen met Ryuk de Shinigami (een soort Magere Hein, maar immens toffer) de samenleving hervormt, is een niet-zo-verborgen parel in het animelandschap. Het zal dan ook niemand verwonderen dat ook het Westen zich ooit eens ging wagen aan dit sterke verhaal. Toen Netflix bekend maakte dat ze hun eigen interpretatie van Death Note de wereld gingen insturen, hield iedereen zijn bang hart vast. Terecht of niet?

Death Note, de film

Death Note (2017) is, in tegenstelling tot de anime, niet in een seriejasje gestoken, maar in een film gegoten van om en bij de 90 minuten. Een bizarre keuze voor een verhaal dat teert op een geweldig subtiel kat-en-muisspel tussen Light en antagonist L. Ik verwachtte dan ook een film die aan een sneltreinvaart door de verhaallijn boomde. Logisch, want je hebt best wel wat tijd nodig om alle spelers op de juiste manier te introduceren en de verhaallijn op gang te laten komen. Althans, dat was mijn vermoeden. Of beter gezegd, mijn hoop.

De ontmoeting (bemerk de appel!)

Niets was minder waar. Wat ik te zien kreeg was een film die inderdaad aan een sneltreinvaart het Death Note-verhaal probeerde te brengen. Maar de manier waarop tartte letterlijk mijn meest intense verbeelding. Er wordt immers op Mach 7-snelheid een Death Note en Ryuk geïntroduceerd, samen met Mia en Light (ja, die verschijnt meteen, lees vooral verder), waarna Light al na een luttele 8 minuten zijn eerste moord pleegt via de Death Note. Het gaat zo snel dat ik me niet kan inbeelden dat mensen die niet bekend zijn met Death Note, deze film überhaupt zullen snappen. Want zonder de context of voorkennis van het verhaal zou je na de eerste tien minuten volledig het noorden kwijt zijn.

Meer zelfs, voor Death Note-leken zal deze film eerder aanvoelen als een bizarro versie van Final Destination. Want als er één ding is dat je deze film niet kan verwijten, dan is het dat het ons geen intens over-the-top moorden aanbiedt. Vanaf het eerste moment is de link met Final Destination snel gelegd. De moorden zijn wel op een uiterst stijlvolle manier in beeld zijn gebracht, met de nodige gore. Maar of het echt nodig was om een exploderend hoofd zo uitgebreid in beeld te brengen, laat ik in het midden.

Turn the page

Wat de personages betreft, krijgen we letterlijk een warboel aan verschillende zaken voorgeschoteld. Light Turner (vertolkt door een volstrekt irritante Natt Wolff), gaat met zijn blondgeverfde bles (waarom zelfs?) de stereotiepen opzoeken van de Amerikaanse high school teenager. Maar hij doet het op zo’n manier dat hij zelf niet goed lijkt te weten of hij nu in een goede thriller of Scary Movie zit. Al muilend mensen vermoorden, jongens en meisjes, deze film doet het. Waar hij de ene scène als een koele, intelligente tiener uit de hoek komt, gaat hij in andere scènes volstrekt uit karakter als een parodie van het personage dat hij angstvallig probeert te vertolken. Er mist gewoonweg charme in de band die Light met zijn vader of Ryuk heeft. Wolff, die met Paper Towns zo charmant uit de hoek kwam, gaat absoluut de mist in.

Lakeith Stanfield en Nat Wolff (L en Light Turner).

Onbegrijpelijke keuze in het scenario is de inclusie van Mia Sutton (denk Misa Amane uit het origineel) als de liefdesinteresse van Light, die samen met hem betrokken raakt in de spiraal van leugens die hij rond zichzelf opbouwt. Deze film maakt meteen komaf met dat stukje intrige uit het origineel. Meer nog, een kwartier in de film stond Mia al op het toneel op een manier die ik enkel kan beschrijven als een volledige opgestoken middenvinger naar het bronmateriaal. Stel je voor dat je de Death Note aan een stelletje onverantwoorde verliefde westerse tieners geeft in de plaats van aan een briljante methodologische intellectueel. Juist ja.

L, die vertolkt wordt door Lakeith Stanfield, zet in het begin een sterke vertolking neer als de jonge briljante detective. Waarlijk genieten van de manier waarop L voor het eerst Light Turner provoceert. Maar mooie sprookjes duren helaas niet lang, want het scenario pleegt naar het einde toe vreselijke karaktermoord op het personage. Van horror naar een simpel wraaknarratief. Het is haast onbegrijpelijk dat men dit script heeft gelezen en goedgekeurd. Ik stel me echt de vraag of de screenwriters wel werkelijk begrepen waar Death Note om draait. Het lijkt erop van niet.

Lightpuntjes

Gelukkig zijn er enkele lichtpuntjes in de duisternis. De vertolking van Willem Dafoe is, in één woord, perfect. Er was niemand beter geschikt om de dialogen van Ryuk op zich te nemen. Telkens hij het woord neemt, domineert hij namelijk door de vreselijke ijzigheid in zijn stem. Zelfs al krijgt Ryuk niet de aandacht die hij verdient, Dafoe is zo sterk dat je daar bijna geen rekening mee houdt. Dat lachje hoor je nog wel even nazinderen. Jammer dat Ryuk niet zo dreigend is weergegeven, maar meer als een soort trol in beeld is gebracht. Die beduidend kleiner ook is dan de originele vorm doen vermoeden. Gelukkig maakt Dafoe zich ook dat volledig eigen.

Maar ook Shea Wigham, die gestalte geeft aan de vader van Light, verdient de nodige hulde. In tegenstelling tot het origineel zet hij een vader neer die niet zozeer bezorgd is om Kira, maar vooral zijn zoon wil beschermen. Hoe gemakkelijk hij van FBI-specialist naar intens bezorgde vaderkloek kan switchen, is waarlijk impressionant. Verrassend dat hij zo uit de hoek kon komen.

Stijlbreuk

Adam Wingard toont zich als een regisseur die duidelijk stijl boven inhoud verkiest, met enkele schitterende scènes die uiterst beklijvend in beeld zijn gebracht. Met de verscheidenheid aan moorden die mekaar in sneltempo opvolgen, maar telkens o zo verschillend zijn, heeft de film een motor die blijft draaien tot de grote climax. In samenspraak met een heel leuke en goed gekozen soundtrack, zijn bepaalde scènes echt gewoon sterk in beeld gebracht. Zelfs al nemen ze een loopje met het bronmateriaal.

RYUKYMCRYUKFACE

Op andere manieren is het duidelijk nog zoeken naar een goede balans, want de hoeveelheid gore was zo ridicuul bij momenten dat het volledig afbreuk doet aan een setting die zo zorgvuldig gecreëerd was. Of voelt het geheel zo knullig in mekaar gestoken dat je het idee hebt naar een tienerreeks uit de nillies te kijken in plaats van een uiterst gestileerde film met toch wel wat budget? Het lijken misschien kleine details, maar vele kleine dingen maken een groot. Alsof er iemand je in het gezicht slaat met de originele mangavolumes en ze daarna in brand steekt. De hoeveelheid gemiste kansen in deze film zijn zo talrijk dat je naar het einde toe even verward achterblijft. Was dit Death Note? Of Final Destination met een Gothic trollenmonster in de frames? Moeilijk. Hier zat meer in, mijn beste Netflix, echt waar.

Doe beter, wees kritischer. De fans verdienen het.

5 Swing & miss

Death Note (2017) zal voor eeuwig bekend staan als hetgeen dat had kunnen zijn maar het absoluut niet was. Waar in het origineel de dynamiek tussen Light en L centraal zet, krijgen we hier een flauw afkooksel, die te veel voorkennis van de kijkers eist. Vergeet de psychologische thriller en verwacht je aan Final Destination-moordpulp. Willem Dafoe en Shea Wigham doen hun uiterste best, maar zelfs met hen laat het geheel achteraf nog steeds een wrange nasmaak in de mond.

  • Verhaal 3
  • Personages 4
  • Soundtrack 8
  • Visueel 7
Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties