Over enkele dagen maken we de overstap naar 2018, maar niet voor we terugblikken op de hoogte- en dieptepunten van de films van 2017. Meer dan ooit werden we overstelpt met sequels, prequels, spin-offs en reboots. Een verzameling van vette blockbusters en kleine films, maar ook heel wat teleurstellingen. 

Matti


Verrassing
Logan

In 2017 heeft geen enkele film me zo meegesleept zoals Logan dat deed. Logan is een viscerale krachttoer die je de ene emotionele mokerslag na de andere toebrengt. De twee schitterende hoofdpersonages brengen een brutaal, persoonlijk en volwassen verhaal. De prent staat met beide voeten op de grond, maar durft ook zijn comic book-identiteit uit te spelen. Wolverine, Hugh Jackman én de X-Men kregen eindelijk de film die ze verdienden, ook al ging die overwinning gepaard met afscheid. 2017 was duidelijk het jaar van de X-Men, maar ik houd mijn hart vast voor wat Disney ermee zal doen, nét nu Fox het licht had gezien.

Teleurstelling
The Discovery

Ik ben er altijd al van overtuigd geweest dat Jason Segel na zijn rol in How I Met Your Mother het ook wel in hem heeft om in niet-komische films te spelen. Als The Discovery één iets goed doet, is het die overtuiging bewijzen. Voor de rest is de sciencefictionfilm een teleurstelling. Nochtans heb je met Segel, Rooney Mara en Robert Redford wel een stevige aanzet. Het concept, het hiernamaals is wetenschappelijk bewezen, maakt The Discovery veel te religieus. En veel te snel besef je welk einde er in zicht is, een pad dat al door zoveel sciencefictionverhalen werd betreden.

Elien


wonder woman

Verrassing
Wonder Woman

Ik had hoop, maar voorzichtiger had ik niet kunnen zijn. DC zou ondanks hun niet te denderende palmares de eerste vrouwelijke superheldin een eigen film geven: Wonder Woman. Gelukkig had Zack Snyder wel de impuls om een vrouw de film te laten regisseren. En Patty Jenkins maakte voor mij de film van het jaar. Niet de beste, maar de meest verrassende en impactvolle voor mezelf. Want Wonder Woman is voor 92% van de speelduur 5 sterren waard. Gal Gadot was al een lichtpunt in Batman vs Superman, en ze draagt zonder moeite haar eigen film. We leren Diana’s verschillende kanten kennen en haar vroege levensjaren op Themyscira. Robin Wright en Connie Nielsen die we spectaculaire vechtscènes zien doen: kippenvel. Authentiek geïnspireerde kostuums voor de Amazones: hell yes. En nog een schot in de roos: de love interest, Steve Trevor, een volwaardig mannelijk personage dat Diana naar waarde schat. Het was alweer even geleden dat ik nog huilde van emotie die niets te maken had met de dood van een personage. Maar toen Wonder Woman door No Man’s Land stapte, waren de sluizen geopend. En voor dat gevoel alleen al is Wonder Woman legendarisch.

justice league

Teleurstelling
Justice League

Na de triomf van Wonder Woman valt het me zwaar om haar opvolger in het DCEU als teleurstelling te bestempelen. Maar helaas, dat was de overheersende emotie toen ik Justice League zag. Het was niet de adembenemende team-up-film waar ik op gehoopt had. De film is zeker niet slecht als je je verstand op nul zet. Maar we mogen van dit soort films toch stilaan meer verwachten. Er is zo veel ongebruikt potentieel dat ik er bijna triest van werd. De villain, de slechte timing van deze groepsuiting (vóór de solofilms?!), de behandeling van Diana en de Amazones, om nog maar te zwijgen van Lois Lane. Superman vond ik gelukkig nog goed aangepakt, maar de personages werden grotendeels achterwege gelaten voor drie kwartier vechten in een film van twee uur lang. De helft daarvan aan meer achtergrond besteden had al veel geholpen. De film doet me wel uitkijken naar Aquaman en The Flash, en er waren al luchtige en epische momenten. Maar als het nog niet duidelijk was: deze film had zoveel meer kunnen zijn met een paar andere keuzes. Daarom voelde Justice League als een stap achteruit vergeleken met Wonder Woman en mijn afknapper van het jaar.

Yves


Verrassing
Call Me By Your Name

Echt een verrassing wil ik Call Me By Your Name niet noemen, want al sinds de eerste trailer verscheen keek ik enorm uit naar deze film. De combinatie van de prachtige cinematografie met de muziek van onder andere Sufjan Stevens had mij meteen verkocht. Bij ons komt de film pas in februari in de zalen, maar ik mocht hem tijdens het filmfestival van Gent al gaan bekijken in oktober. Regisseur Luca Guadagnino brengt ons op bijzonder subtiele wijze het verhaal van de jonge Elio, die tijdens een prachtige zomer in Italië verliefd wordt op de Amerikaanse researchassistent van zijn vader. De manier waarop Elio zijn gevoelens voor Oliver ontdekt wordt op een wondermooie en heel natuurlijke manier in beeld gebracht, zonder terug te grijpen naar clichés. Timothée Chalamet speelt de pannen van het dak en een bepaalde scène tussen vader en zoon naar het einde van de film zal me voor altijd bijblijven als één van de mooiste en eerlijkste stukjes cinema die ik ooit gezien heb.

Teleurstelling
Ghost in the Shell

Als grote fan van de Ghost in the Shell-franchise heb ik mijn teleurstelling over deze film niet onder stoelen of banken gestoken. De originele animatiefilm geregisseerd door Mamoru Oshii uit 1995 is een klassieker in zijn genre en onder meer de directe inspiratie voor films als The Matrix. Het adembenemd mooie vervolg uit 2004 was zelfs in de running voor de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en een animeserie bracht het verhaal van de reeks naar nieuwe hoogtepunten. Groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat deze live-action remake compleet voorbij gaat aan de essentie die het origineel zo goed maakten. Ghost in the Shell is een schoolvoorbeeld van style over substance. Prachtige visuals wegen nauwelijks op tegen een compleet gebrek aan diepgang. Het weinige verhaal dat er is, werd bovendien nog eens zonder overgave gebracht door een cast die geen idee heeft waar ze het over hebben. Een zielloze misser.

Louis


Verrassing
Spider-Man: Homecoming

De verrassing van dit jaar voor mij was de nieuwste Spider-Manfilm. Het is ondertussen de derde keer dat Sony probeert een Spider-Mantrilogie, of eerder universum, uit de grond te stampen. Deze keer doen ze het met de hulp van geestelijke vader Marvel. En dat merk je. Wat was dit een leuke film. Tom Holland was fantastisch om naar te kijken. Maar ook zijn tegenspeelsters, Zendaya en Laura Harrier, deden meer dan hun best! Het feit dat het eigenlijk een high school-film was met acteurs en actrices die er nog uitzien als tieners deed er ook veel aan. Laat ons zeggen dat Tobey Maguire en Andrew Garfield eigenlijk al niet meer geloofwaardig waren in die rol. Hun films waren, als ik nu terugkijk, ook een stuk serieuzer. Ik ben toch fan van het lossere van deze Spidey.

Teleurstelling
Dunkirk

Voor velen is dit waarschijnlijk schering en inslag. Maar ik ben gaan kijken naar Dunkirk in IMAX en vond er eigenlijk niet veel aan. Het lag voor een groot deel aan mezelf, omdat ik eigenlijk geen fan ben van (historische) oorlogsfilms. Maar iedereen zei dat die niet te missen was en dus ging ik maar eens kijken. Blijkbaar ken ik mezelf toch redelijk goed want zo fantastisch vond ik hem helaas niet. Dunkirk is zeker geen slechte film. De muziek en cameravoering slepen je mee. Maar het verhaal had voor mij persoonlijk wat te weinig om handen om echt entertainend te zijn.

Jeroen


the last jedi

Verrassing
Star Wars VIII: The Last Jedi

Het is cliché, een Star Wars-film in de eindejaarslijstjes. Toch kan ik met m’n hand op het hart zweren dat The Last Jedi de film is die me het afgelopen jaar het meest verbaasd heeft. Over The Force Awakens was ik maar matig enthousiast, dus hoog waren mijn verwachtingen niet toen de iconisch screen crawl begon te spelen… Maar eigenlijk is The Last Jedi een ontzettend goede film. Niet zonder gebreken, maar zeker veel beter dan ik van de sequel-trilogie verwacht zou hebben. Bovendien wordt de film gekenmerkt door de ene na de andere waanzinnige plottwist, waardoor The Last Jedi met recht en reden de meest verrassende film van het jaar is, wat mij betreft.

legend of the sword

Teleurstelling
King Arthur: Legend of the Sword

Ik weet het. Wat had je nu echt zelf gedacht, Jeroen? Maar mijn verwachtingen waren al niet eens zo hoog toen ik King Arthur: Legend of the Sword ging kijken. Wat hersenloos, vergeetbaar entertainment… En zelfs dan nog slaagt de film erin teleur te stellen. Saaie personages, onovertuigend acteerwerk, een matige plot ondanks het fantastische bronmateriaal… En dan zwijgen we nog over Aiden Gillen, die in Game of Thrones weliswaar een meesterlijke Littlefinger speelt, maar hier compleet faalt in zijn rol als verzetsheld met de welluidende naam “Goosefat Bill”. Yuck.

Anfie


Verrassing
Blade Runner 2049

We zijn altijd wel enigszins sceptisch bij de aankondiging van nog maar eens een sequel. In het merendeel van de gevallen is dat wantrouwen terecht gebleken toen de film in kwestie uitkwam, maar Blade Runner 2049 is daarbij voor mij de uitzondering. Alles aan de film heeft me omvergeblazen: de acteerprestaties waren perfect. Denis Villeneuve heeft zich omringd met bergen talent, ook voor de cinematografie en de kostumering. Sommige visuals waren echt pareltjes, perfect ondersteund door de muziek. Het is dan ook bijzonder jammer dat deze lieveling van de critici het aan de box office helemaal niet zo goed gedaan heeft. Zo volgt hij ook op dat vlak in de voetsporen van de eerste Blade Runner. Hopelijk groeit ook deze uit tot een absolute cultklassieker, dan is de wereld alsnog rechtvaardig.

Teleurstelling
Pirates of the Carribean 5

Net zoals Jeroen mag ik eigenlijk helemaal niet verbaasd zijn dat de nieuwste Pirates een teleurstelling geworden is. Ik keek ook niet uit naar een hoogstaand, Oscarwaardig stukje cinema, en zelfs dan nog was het een frustrerende ervaring om deze te gaan zien. Ik snap dat films maken veel geld kost, en dat je dus af en toe eens een money grab moet doen. Maar kan het dan op zijn minst een beetje entertainend en met vaart gemaakt worden? Uit principe ben ik in de cinema nooit met mijn gsm bezig, en deze film heeft de trieste eer om de enige film in de voorbije 4 jaar te zijn waarbij ik Facebook boeiender vond dan wat zich op het scherm afspeelde.

Jana


Verrassing
Thelma

Bij het samenstellen van m’n programma voor Film Fest Gent dit jaar zaten er al snel de films bij die naam hadden gemaakt op de buitenlandse filmfestivals zoals Battle Of The Sexes, Three Billboards Outside Ebbing Missouri… Maar ik lees de synopsissen van alle films en daartussen stond Thelma van Joachim Trier. Het verhaal sprak me meteen aan: een jonge vrouw uit een streng religieus gezin gaat studeren en staat dus voor het eerst op eigen benen. Ze leert nieuwe mensen kennen, waaronder Anja, die misschien toch meer dan een vriendin is. Tegelijk heeft ze last van epilepsie-achtige aanvallen waarbij toch meer aan de hand lijkt te zijn. Ik was erg onder de indruk van deze film, die samen met The Killing of a Sacred Deer, m’n favoriet was van het festival. Het verhaal, het fantasy-element, de personages, de cinematografie: alles werkte perfect samen om een fascinerende, verontrustende sfeer te creëren en je helemaal mee te slepen. Ook de aandacht voor de LGBTQ-relatie verdient lof.

Teleurstelling
Baby Driver

Doorgaans ben ik fan van alles wat Edgar Wright doet, (de Cornetto-trilogie onder andere), maar deze liet me toch maar koud. De synchronisatie van de actiescènes met de muziek is erg knap gedaan en de relatie van Baby met zijn pleegvader, ook echt gespeeld door een dove acteur, was een verrassend hoogtepunt, maar hoe de vrouwelijke personages hier behandeld werden, vond ik echt ondermaats. Debora, de grote liefde van Baby, ziet hem maar een paar keer voor ze besluit om haar hele leven voor hem op te geven. We weten ook amper iets over haar, wat het allemaal nog wat erger maakt. Het is alsof ze niet bestaat wanneer Baby niet bij haar is. Jammer voor Lily James. Met Darling is het niet veel beter gesteld. Zij is er echt alleen om de sexy latina te spelen en wordt daarna alleen een reden voor Buddy om wraak te nemen op Baby. Eiza González verdiende ook veel beter. Aan de naam Baby kon ik trouwens ook maar niet gewoon worden.

Nils


WAR FOR THE PLANET OF THE APES

Verrassing
War of The Planet of The Apes

Het is een moeilijke keuze dit jaar. Na lang tobben, wikken en wegen ben ik uiteindelijk beland bij War of The Planet of The Apes als dé verrassing van 2017. Net omdat deze film, me tot verwonderens toe, deed stilstaan bij de impact die de Ape-ocalypse had op de mensheid. En dat vond ik net het sterke aan deze film. Een waardige conclusie van een trilogie die de Apes-films weer nieuw leven inblies, maar ook meer dan dit. Een film die je tot nadenken stemt. Hoe zou de samenleving reageren op een dergelijke crisis? Hoe ver ga jij om je eigen voortbestaan te beschermen? De sterke prestaties van zowel Serkis als Woody Harrelson zijn de rode draad doorheen de film. Hoewel je steeds sympathie koestert voor Caesar, kan je later in de film niet anders dan respect hebben voor de keuzes die het onverbiddelijke personage van Harrelson maakt. Meer nog, je begrijpt hem volledig uit een menselijk standpunt. Je snapt hem echt, net omdat hij redeneert als een logische mens en daardoor harde keuzes maakte. En dat is doodeng en beklijvend. Het is daarom de film van 2017 die me meer dan bijbleef. Omdat het me deed beseffen dat we allen in staat zijn om onvergeeflijk wreed te worden. Te zijn. We hebben enkel de juiste reden nodig.

Teleurstelling
Death Note

Het had niet mogen zijn. Nobele intenties mogen nog zo nobel zijn, het blijft een moeilijke opdracht om een meesterlijke reeks naar het (spreekwoordelijke) witte doek te brengen. Hoewel Death Note visueel sfeervolle beelden kon opwekken, ging de film volledig de mist in door de combinatie van slecht acteerwerk, vreselijk ondoordacht plot en de grootste karaktermoord aller tijden. Je kan creatieve vrijheid nemen met het bronmateriaal, maar hier was het alsof iemand het bronmateriaal voor je ogen overgoot met benzine en het in brand stak. Sorry Netflix, hier hadden jullie moeten ingrijpen. Alle fans een mes in het hart. En een teleurgestelde Sjmille, wiens hoop op een goede Death Note-adaptatie vermorzeld is.

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties