Dans La Maison

0

Eigenlijk is het vaak interessanter om een alternatievere film te bekijken, dan de zoveelste Hollywood productie. In deze tijden van financiële crisis zijn het ook ongetwijfeld de meest originele. Met die mindset ploffen we ons neer in de Budascoop te Kortrijk en bekijken we Dans La Maison, de nieuwste van François Ozon.

François Ozon ken ik nog van Potiche, wat ik toen een nogal teleurstellende film vond. Het was perfect vormgegeven en de film ademde zeker sfeer uit. Maar een verhaal moet, voor mij, sterk genoeg zijn om me volledig op te slorpen waardoor ik alle vormen van tijd en ruimte vergeet. Daarin schoot Potiche toch te kort en ik voelde exact hetzelfde bij het bekijken van Dans La Maison. Maar waarom?

Dans la maison voldoet volledig aan de definitie van een perfect einde.

‘Dans La Maison’ draait rond Claude, een leerling die z’n klasgenoot en zijn gezin als onderwerp gebruikt voor zijn opstellen Frans. Hij schrijft wat hij observeert wanneer hij bijles geeft aan de zoon. Al snel wordt duidelijk dat het een regelrechte obsessie wordt, met de moeder als ultieme fantasie. De moeder met die eloquente welbespraaktheid en die typische ‘geur van de middenklasse’. De leerkracht weet dat het ongelooflijk fout is wat de leerling doet, maar ziet een groot schrijver in hem. Hij besluit hem te helpen in het beter schrijven van zijn opstellen maar wordt meer en meer in het verhaal gezogen. Hij kijkt reikhalzend uit naar het volgende opstel terwijl hij, tijdens bijlessen, samen met Claude de absolute basis van vertellen ontleedt.

Die meta-informatie krijgen tijdens een film, zorgde ervoor dat ik zelf het verhaal aan het ontleden was en net daar speelt de regisseur meesterlijk met onze voeten. De kern van ieder verhaal is: de protagonist heeft een einddoel en tijdens zijn quest krijgt hij te maken met obstakels. Maar wat is het einddoel en wat zijn de obstakels in dit verhaal? Want in wezen draait alles rond Germaine en Claude’s opstellen over de familie Rapha. Maar de grens tussen realiteit en fictie wordt alsmaar vager.

Het is een leuke film maar zoals ik al eerder zei, het verhaal verslapt naar het einde toe. De revisies van de opstellen zorgen voor een vertraging in het tempo waardoor ik eventjes terug alles gewaar werd: dat ik in een cinema zat, in Kortrijk, met mijn vriendin en dat ik naar een wit scherm keek.

Er wordt een definitie gegeven van een perfect einde: een perfect einde blaast de lezer van zijn sokken maar laat die tegelijk achter met de gedachte dat er eigenlijk geen ander einde KON zijn. Daaraan voldoet Dans La Maison volledig en achteraf kan je nog es lekker nakletsen over wat nu echt of verzonnen was. Een leuk tussendoortje dus!

Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties