Urban legends en horrorfilms, het blijft een intrigerende relatie. Want soms zijn horrorfilms gebaseerd op echte urban legends zoals The Ring of The Blair Witch Project. Maar dan zijn er ook films die er zelf een maken en zo in het collectieve geheugen belanden. Candyman is er zo eentje. De eerste film uit 1992 werd een cultklassieker en nu brengt Nia DaCosta de legende naar het heden. En dat heeft zowel voor- als nadelen maar uiteindelijk wel een impact van jewelste.

Het spook van de gentrificatie

De wijk Cabrini-Green in Chicago is een woonproject met identieke kleine huizen en appartementen waar vooral zwarte mensen wonen. In die wijk wordt in de jaren ’70 een man gezocht door de politie. Een jongen die de was gaat doen, komt ineens oog in oog te staan met de verdachte, bijgenaamd de Candyman. Bijna 50 jaar later is de wijk gedeeltelijk omgetoverd tot een hippe buurt. Daar woont nu ook het koppel Anthony (Yayha Abdul-Mateen II, Watchmen) en Brianna (Teyonah Parris, WandaVision) in een luxueus appartement. Ze stellen het allebei dus goed. Brianna is curator en Anthony is schilder.

candyman

© Parrish Lewis/Universal Pictures and MGM Pictures

Anthony probeert inspiratie op te doen voor een volgende expo en vindt die wanneer hij hoort over (de weliswaar witte) Helen Lyle, haar onderzoek naar de Candyman en de link met Cabrini-Green. Hij verdiept zich erin waardoor hij ook de oude delen van de buurt bezoekt en een man (Colman Domingo, Ma Rainey’s Black Bottom, If Beale Street Could Talk) ontmoet die destijds ook de van de legende hoorde. Uiteindelijk raakt Anthony in de ban van Candyman en maakt hij zelf een kunstwerk dat de legende nieuw leven inblaast, met alle gevolgen van dien.

The Candyman can

Ik ga het meteen al zeggen: ik heb de originele Candyman nog niet gezien (laat staan de sequels) maar wist wel van de legende: als je 5 keer Candyman zegt in de spiegel komt de voorgenoemde man met een haak je vermoorden. Maar meer wist ik niet over die eerste film en dat is eigenlijk ook niet nodig om deze nieuwe versie te kunnen begrijpen. Het verhaal wordt namelijk nog eens uit de doeken gedaan als deel van Anthony z’n onderzoek. En dat gebeurt niet via de klassieke flashbacks maar enerzijds verteld door Brianna haar broer en via opnames van Helen Lyle, het hoofdpersonage van het origineel (Virginia Madsen). Die gaan vaak samen met de papier-achtige animatie die je in de trailer kon zien, wat echt wel voor een mooi resultaat zorgt.

candyman

© Parrish Lewis/Universal Pictures and MGM Pictures

Soms kan de originele film aanvoelen als onnodige bagage maar hier voegt het echt wel een geschiedenis en extra laag toe. Het zou ook zonde zijn om die verwijzingen naar een cultklassieker volledig achterwege te laten. Tegelijk heeft het wel een aantal nadelen. Ik ben als goeie reviewer toch wel het volledige verhaal van de eerste film gaan opzoeken en het lijkt me wel alsof je veel eerder kan raden waar alles naartoe gaat als je het origineel gezien hebt. Voor mij zorgde die onwetendheid voor een heftige verrassing, die dan dus waarschijnlijk wel minder is.

Tale as old as time

Met de kunstwereld waarin Anthony en Brianna leven had ik wat minder voeling, maar het toont wel de moeilijkheden van die wereld, zeker voor zwarte kunstenaars. Wanneer er gefocust wordt op hun relatie en eigen leven deed het mij toch net iets meer. Soms vond ik de manier waarop de Candyman opgeroepen wordt via de spiegel, niet meer zo eng als het vroeger kon zijn. Een gelijkaardige scène in Paranormal Activity 2 heeft me lang nachtmerries bezorgd. Hier gebeurt het soms in klaarlichte dag, wat toch wat van de spanning wegnam voor mij. Ofwel dacht ik er gewoon te veel over na. Want wat daarna volgt, is wel vaak verontrustend en gepast gory.

candyman

© Parrish Lewis/Universal Pictures and MGM Pictures

De look van Candyman is dan ook bijzonder effectief, zeker als je z’n originele origin story kent. Hier verdienen vooral de make-upeffecten een pluim. Het feit dat Candyman via spiegels en reflecties moordt, zorgt dan wel weer voor de spanning die ik eerst miste. Langzaam maar zeker wordt ook voor mensen zonder voorkennis duidelijk waar het verhaal naartoe gaat. Daar wordt het toch wat onverwacht. Laten we spoilervrij zeggen dat het snel een heel donkere toer opgaat en de mythologie van Candyman gruwelijk relevant wordt uitgebreid. Nia DaCosta wil, net als producer Jordan Peele ook al deed met Us, hier geen gewone slasher neerzetten. En die uiteindelijke boodschap komt zeker wel binnen, al snapte ik misschien niet alle motieven die ertoe leidden.

Wel staat buiten kijf dat de acteerprestaties knap zijn. Yahya Abdul-Mateen II blijft de toprollen aan elkaar rijgen, net als Colman Domingo. Ook Teyonah Parris krijgt hier verdiende aandacht na wat kleinere rollen. De chemie tussen haar en Mateen blijkt ook wel het hart van de film. De score van Robert Aiki Aubrey Lowe zal ik ook zeker nog eens beluisteren. Uiteindelijk vindt Candyman misschien niet het perfecte evenwicht tussen pure horror en ook meer willen zijn, maar dat kan ook wel liggen aan de verwachtingen die door de trailer zijn gecreëerd. Ga dus met een open mind en dan zit er wel iets voor iedereen in deze nieuwe versie.

Candyman is vanaf 25/08 te zien in de bioscoop.

7 Relevante horror

Nia DaCosta brengt met de nieuwe Candyman een cultklassieker naar het heden en voegt zo een gruwelijk relevante dimensie aan de legende toe. Niet alle aspecten van het verhaal hebben een goed evenwicht maar het resultaat laat een zware indruk na en de topcast houdt je aan het scherm gekluisterd.

  • Verhaal 8
  • Personages 7
  • Visueel 8
  • Soundtrack 7
Share.

About Author

Jana Valcke

Ik woon bijna in de cinema. Thuis kijk ik ook graag films en series. There are worse ways to spend your life.

Reacties