Blast From the Past: The Lost World: Something Has Survived

2

Het jaar is 1997. Kleine Jeroen is ondertussen net iets minder klein. En hoewel er nog geen internet is om het hem te vertellen, wéét hij het. Dit is het jaar. Het jaar van de tweede Jurassic Park-film. De film waar hij, en duizenden anderen met hem, naar hebben uitgekeken. Verdorie Spielbergwhat kept you so long?!

Synopsis
Jaren na het incident op Isla Nublar, staat de zieke John Hammond niet langer aan het hoofd van InGen. Zijn op winst beluste neef, Peter Ludlow, heeft de touwtjes in handen en start een expeditie om op Isla Sorna, beter bekend als “Site B”, de dinosaurusfabriek, dinosauriërs te gaan vangen om ze vervolgens in een zoo in San Diego onder te brengen.
Hammond wil verhinderen dat de dino’s uit hun biotoop gehaald worden en stuurt een team naar Isla Sorna om een documentaire te maken en zo de publieke opinie te gebruiken om de dino’s te beschermen. In dat team zit ook Sarah Harding, de vriendin van Ian Malcolm. Deze laatste is vastbesloten zijn vriendin van het eiland te halen en al snel is er geen sprake meer van een documentaire, maar van een reddingsactie.

Iets minder kleine Jeroen is misschien nog steeds te klein om alleen naar de bioscoop te gaan, maar geen haar op z’n hoofd dat eraan denkt deze film te missen. Gelukkig zijn er grootouders. Grootouders die je, op een dag dat je ziek thuis moet blijven en niet naar school kan gaan, een videocassette brengen. Met daarop, u raadt het al: The Lost World: Jurassic Park. Ik verzeker je: er was geen gelukkigere negenjarige dan ik.

GirlandDino

What could possibly go wrong?

De eerste scène is er al meteen knal op. Spanning, suspens en vooral: nieuwe levensechte dinosaurussen! Op het eerste gezicht ziet de Compsognathus er speels en ongevaarlijk uit, maar schijn bedriegt en we weten het nu al: er zullen slachtoffers vallen. Hopelijk niet Ian Malcolm, die gekke wetenschapper die ook al in de eerste film meedeed, maar het nu zonder z’n karakteristieke donkere bril moet stellen. Hij is dan wel niet zo cool als Alan Grant, maar toch.

Lostworld_2

Nick en Eddie zien voor het eerst een levende dinosaurus. Malcolm heeft het allemaal al wel eens gezien…

Voor een negenjarige tellen uiteraard alleen de dino’s, maar nu ik de film jaren later nog een keer bekijk, ontdek ik sterke kanten van de film die ik me niet eens herinnerde. Ten eerste is de plot, die in feite neerkomt op “Greenpeace voor dino’s”, soms een beetje moeilijk te vatten voor een scholier, maar ook bepaalde personages apprecieer je later meer. Zo zie ik nu pas wat een badass Ronald Tembo, de leider van de expeditie van InGen, is. Hij wil als beloning voor zijn diensten het voorrecht om op een levend Tyrannosaurusmannetje te jagen en dan NOG is hij de man met het meeste gezond verstand op het hele godganse eiland. Faut le faire. En dan is er nog Kelly, de 12-jarige dochter van Malcolm, die er als enige Homo Sapiens Sapiens in de trilogie in slaagt een dinosaurus om het leven te brengen.

TLW-InfantT-Rex

Sarah en Nick verzorgen het gewonde Tyrannosaurusjong.

Maar de echte sterren van de film blijven toch de dino’s. Meer bepaald: het gelukkige Tyrannosaurusgezinnetje dat zo bruut uit elkaar gehaald wordt door Ludlow. Het jammerlijke gehuil van het jong snijdt door merg en been en zorgt er soms nog voor dat ik ’s nachts badend in het zweet wakker schrik. Nu ik erover nadenk, kan dat ook wel te wijten zijn aan de scène waarin Papa en Mama T-Rex de arme Eddie Carr als een lappenpop uiteen scheuren.

jurassicsecondpic

Maar dat verbleekt allemaal vergeleken met de climax van de film: een boze Tyrannosaurus die verwoesting aanricht in de straten van San Diego. Tot dan was het hele dinogedoe een ver-van-mijn-bed-show, maar plots staan de voorhistorische monsters wel heel erg letterlijk vlak naast ons bed, zoals een klein jongetje en zijn hond mogen ondervinden.

Ook een T-Rex moet zijn dorst lessen. En dat zwembad werd toch niet gebruikt.

Ook een T-Rex moet zijn dorst lessen. En dat zwembad werd toch niet gebruikt.

The Lost World: Jurassic Park bracht ons precies waar we naar verlangden: meer dino’s, meer mayhem en meer muziek van John Williams. Maar toch merken we dat de dalende lijn is ingezet. Begrijp me niet verkeerd: het is een kanjer van een film, die absoluut zijn eigen merites heeft. Maar de magie, de kinderlijke verwondering van de eerste film, die is er niet meer. Dat voorspelt weinig goeds voor het slotstuk van de Jurassic Park-trilogie. Is onze vrees gegrond? Ontdek het overmorgen, wanneer ik mijmerend terugdenk aan Jurassic Park III als de oude zak die ik ben.

78%
78%
Geslaagd

Hoewel The Lost World de pure magie van de eerste Jurassic Park niet kan evenaren, blijft het een fantastische film in z'n eigen recht, die alle elementen bevat die we in een Jurassic-film willen zien: dino's die mensen opvreten, muziek van John Williams en Ian Malcolm. God bless Ian Malcolm.

  • Verhaal
    8,5
  • Acteerwerk
    8
  • Vormgeving
    7
  • Muziek
    8
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties