Blast From the Past: Jurassic Park: Life, ahh… finds a way

1

Binnen enkele dagen verschijnt Jurassic World, de vierde Jurassic-film, eindelijk in de bioscopen. Om u alvast een beetje in the mood te krijgen, gaat hier bij Geekster een heuse Jurassic Week van start. Ik ben Jeroen, uw reisgids/dinosaurustemmer/afleidingsmanoeuvre van dienst. En hoe zou ik Jurassic Week beter kunnen starten dan met de film die de hele hype op gang bracht? In een heuse trip down memory lane herbekijkt deze nostalgicus voor u Jurassic Park. Oude koeien uit de sloot halen, het is niet alleen een terugkerend thema in de films.

Synopsis
De excentrieke zakenman John Hammond is geslaagd in het ondenkbare: met behulp van moderne kloneringstechnieken heeft hij lang uitgestorven dinosauriërs weer doen herrijzen en een heuse dinodierentuin gebouwd.
De investeerders zijn echter nerveus en willen de mening van vakexperten. Zodus maken Dr. Alan Grant, Ellie Sattler en Dr. Ian Malcolm een trip naar Jurassic Park om het aan een grondige inspectie te onderwerpen. Maar wanneer de beveiligingssystemen het laten afweten tijdens de eerste rondrit, wordt het pleziertochtje plots dodelijke ernst.

Het succes van Jurassic Park hoeft niet te verbazen. Zowat alle kleine jongetjes (voor de meisjes kan ik uiteraard zelf niet spreken) gaan immers door een dinosaurusfase. En wat ze ook beweren, de liefde voor die gigantische monsters die lang geleden over de aarde heersten blijft er altijd inzitten. De namen van mijn leerkrachten in de basisschool ben ik allang vergeten. Stel me vragen over de cursus Latijnse Literatuur van m’n eerste jaar unief en ik moet je het antwoord allicht schuldig blijven. Hell, ik weet nauwelijks nog wat ik gisteren gegeten heb. Maar de namen van al die prachtige dinosauriërs die ik als kleine uk van hoogstens zes jaar, net afgestudeerd uit het kleuterklasje, vol ijver ingestudeerd heb, die weet ik nog.

En toen was er ineens de film waar ik mijn hele korte leventje op had zitten wachten. Jurassic Park is niet ontsproten aan het brein van Steven Spielberg zelf, maar is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse auteur Michael Crichton. Daar geef je op dat moment uiteraard niet om. DINO’S! Met open mond en met minstens evenveel ontzetting als Alan Grant, zag ik voor het eerst een echte, levende dinosaurus op het scherm.

brachiosaurus

Als volwassene kijk je daar anders naar. Denk je. Je gaat een objectieve, bezonnen review schrijven over een filmklassieker. Denk je. Tot de muziek van John Williams en die eerste Brachiosaurus je plots weer veranderen in de kleuter van weleer. En al even plots moet je de titel van je artikel veranderen van “Review” naar “Blast From the Past”. Over de kleine onvolmaaktheden in het verhaal val je niet eens. Je wil dino’s en spanning en Here God, dat krijg je dan ook. In karrenvrachten.

trex

Jurassic Park is net als goede wijn fantastisch oud geworden. Sure, je merkt dat het een oude film is. Alles ziet er heel erg retro en nineties uit. De beeldkwaliteit, de mensen en de belachelijke afbeelding van hackers. “It’s a Unix system! I know this!“, indeed. Maar tegelijkertijd sta je ook versteld van de kwaliteit. De animatronische dinosaurussen stellen allicht niets voor vergeleken met de special effects die tegenwoordig over onze films gesprenkeld worden, maar ze voelen zo ontzettend echt, zo ontzettend juist aan.

Jurassic_Park_raptors

En dan is er de muziek. By Jove, die muziek. Is er iemand belangrijker geweest voor de filmmuziek van de afgelopen jaren dan John Williams met zijn werk voor de films van Steven Spielberg en George Lucas? Nostalgie vult je hart wanneer je die muziek uit je kindertijd weer hoort. Bovendien weet je dat je niet alleen bent. Een van mijn beste vrienden stapte vorig jaar in het huwelijksbootje en hij liet de misviering afsluiten met de track “Journey to the Island“. Uiteraard wens je hem dan proficiat! Jaja, voor de trouwpartij natuurlijk ook, maar vooral voor zijn excellente muzieksmaak.

Ian Malcolm: God creates dinosaurs. God destroys dinosaurs. God creates man. Man destroys God. Man creates dinosaurs.
Ellie Sattler: Dinosaurs eat man…woman inherits the earth.

De film zit ook vol met ondertussen legendarisch geworden quotes. Serieus. Toen ik me, met reeds genoemde vriend, onlangs aan een Jurassic Park-marathon waagde, konden we samen de film bijna woord voor woord opzeggen. Alles van “Clever girl…” tot “I’m always on the lookout for a future ex-Mrs. Malcolm.

Jurassic Park was een succesverhaal. En net als alle succesverhalen impliceerde dat merchandise, hype op de speelplaats en… sequels. Hoe brachten die het er vanaf? Ontdek het overmorgen, wanneer ik The Lost World: Jurassic Park onder de loep neem.

90%
90%
Oerdegelijk

Is het echt nog aan ons om een oordeel uit te spreken over deze film? Jurassic Park is een klassieker in de zuiverste betekenis van het woord, een film die in het collectieve geheugen van een hele generatie gegrift staat door levensechte dinosauriërs en de iconische soundtrack van John Williams.

  • Verhaal
    9
  • Acteerwerk
    8,5
  • Vormgeving
    9
  • Muziek
    10
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties