In zekere zin zijn het gouden tijden voor liefhebbers van scifi-cinema. Er kan geen maand voorbijgaan zonder dat er wel ergens een film verschijnt met elementen van het genre. Vliegende exopakken, buitenaardse invasies, dolle computers; we worden er net niet letterlijk mee om de oren geslagen. Toch zitten de puristen wat op hun honger, want die mainstream titels gaan zelden verder dan louter entertainment. Voor elke Interstellar zijn er zes superheldenvehikels; en terwijl Independence Day de bushokjes mocht sieren, kon Ex Machina fluiten naar een Belgische release. Maar kijk, op de valreep pakt Hollywood in 2016 dan toch nog uit met intellectuele sciencefiction, met name in Arrival.

Eerste indrukken

De opzet van Arrival is het klassieke first contact-gegeven. Plotsklaps verschijnen er objecten aan de hemel, komt de mens oog in oog te staan met buitenaards leven en worden wetenschappers aangevoerd die mogen uitvlooien wat de ufo-toeristen komen doen. Tegelijk wordt onze menselijke aard nog eens goed in vraag gesteld, want tussen een wantrouwig leger en rellende volksmassa’s is er ruimte zat om een slechte indruk te maken. Voor de veteranen van het genre zal het conventioneel aanvoelen, maar de grote sterkte van Arrival zit in z’n uitvoering.

Arrival

Niet in deze fillm: Lois Lane en Hawkeye krijgen het aan de stok met The Last King of Scotland.

De grootste valkuil die al meteen vakkundig vermeden wordt is dat Arrival helemaal geen gortdroge koek serveert. Het intellectuele aspect is namelijk zo goed als naadloos verweven met een emotionele invalshoek die moeilijk onberoerd laat. Dat het verstand geprikkeld wordt is goed, maar het is nog zoveel beter als je tikker ook mee van de koek mag eten. Wie spoilers wil, mag ze elders gaan zoeken, want die geven we niet, maar een seal of approval kunnen we wel garanderen.  

Goede keuzes bij de vleet

Een tweede voltreffer waar deze prent mee mag uitpakken, is de ronduit heerlijke cast. Wederom, de personages die ze vertolken zijn de klassieke archetypes in dit soort verhalen. Figuren als de warme taalkundige, de droge fysicus en de stuurse kolonel voelen meteen vertrouwd aan en passen perfect in het plaatje. Zet daar nog wat deftig acteerwerk achter van Amy Adams, Jeremy Renner en Forest Whitaker, en je mag al hard je best doen om te gaan klagen. En om er een volledige homerun van te maken, kunnen we het nog lovende woorden laten regenen over de vormgeving, aardig camerawerk en een zacht moordende suspense.

Arrival

Niet in deze film: de aliens leren ons hoe je écht aan spirografie doet.

Maar de grootste kers op de taart is weggelegd voor de soundtrack. Deze is van de hand van een zekere Jóhann Jóhannsson; een relatief onbekende IJslander die toch beschikt over een discografie van hier tot in Reykjavik. ‘s Mans muziek voor Arrival bestaat uit vormloze, bijna abstracte stukken met een organische bijklank. De muzikale ruimtes waar de film je in meeneemt zijn tegelijk intiem, akelig, warm en ver weg van de wereld. Hebben we al iets gezegd over de sfeer? Want die zit écht snor.

Arrival houdt van zijn publiek

Toegegeven, er zijn kleinigheden die als mankement kunnen ervaren worden. De clou van het verhaal, waar gans de finale om draait, is een concept dat niet evident is om in filmtaal uit te drukken. Daardoor lijkt het alsof dat hoogtepunt tekortschiet in verhouding met alle opgebouwde spanning die ervoor kwam. Arrival is namelijk gebaseerd op een pittig kortverhaal, en de vertaling van papier naar het grote scherm is geen kleintje. De grootse apotheose die je in een film verwacht, krijg je hier niet in de zaal, maar tijdens de nabeschouwing, wanneer alles begint in te zinken.

Arrival

Niet in deze film: de aliens nemen ons dit scheldwoord kwalijk en blazen enkele hoofdsteden op.

Uiteindelijk is net dat de tour de force die Arrival weet neer te zetten: grootse concepten en harde wetenschap combineren met artistieke kunde, en daar een relatief eenvoudig maar bijzonder pakkend verhaal onder presenteren, dan nog eentje die je niet snel vergeet. En van dat soort films krijgen we er bijlange niet genoeg in onze bioscopen.

8 Onwerelds

Het warm water uitvinden doet Arrival niet, maar het weet er wel een verdomd smakelijke thee mee te trekken. Serieuze scifi van de bovenste plank die zowel het hoofd als het hart weet te beroeren, en bij de juiste zielen bijzonder lang nazindert.

  • Verhaal 8
  • Personages 7
  • Audiovisueel 8.5
  • Sfeer 9
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties