Terwijl ik mijmerend door het warme kaatslicht in Brussel loop, spoel ik de film die ik zojuist heb gezien nog even voor me af. Met name de uitroep “What is living?!”, een vraag waarop hoofdpersonage Michael Stone nog geen antwoord heeft gevonden. Anomalisa duikt tussen de scheuren van wat ogenschijnlijk een perfect leven lijkt te zijn.

anomalisa mirror nude

Een letterlijk moment van zelfreflectie

Michael Stone (David Thewlis) is een gevierd auteur en spreker, met als specialisatie klantenservice. Mensen herkennen hem op straat en hij verdient ruim voldoende om zich tijdens een zakentrip naar Cincinnati een suite in het chique Fregoli te veroorloven. Thuis heeft Michael een vrouw en kind die uitkijken naar zijn terugkeer. Tegelijk wordt hij geplaagd door een vreemd fenomeen; alle mensen die hij tegenkomt, zelfs vrouwen en kinderen, hebben dezelfde stem en hetzelfde gezicht (ingesproken door Tom Noonan). In een opwelling zoekt hij contact met zijn oude geliefde Bella, die hij jaren ervoor verliet. De ontmoeting in de bar loopt echter af met een sisser door een ongepast voorstel van Michael en hij keert geagiteerd terug naar zijn kamer. Eens terug op zijn suite hoort hij een unieke vrouwenstem, die toebehoort aan de jonge Lisa (Jennifer Jason Leigh). Michael voelt zich onmiddellijk aangetrokken tot de onzekere vrouw en zoekt toenadering tot haar. Uit hun gesprek blijkt dat Lisa zichzelf als een anomalie ziet – een woord dat ze uit zijn laatste boek heeft opgepikt – waarop Michael haar prompt tot “Anomalisa” omdoopt…

anomalisa fight bella

Expectations vs. reality; everything did go worse than expected.

Het ingetogen, R-rated (de film bevat onder andere naaktheid en seks) Anomalisa is het resultaat van een succesvol Kickstarterproject. Op zich doet deze prent niet veel nieuws, aangezien de plot vergelijkbaar is met bijvoorbeeld American Beauty of Lost in Translation, maar de film blinkt dan weer in andere dingen uit. De dialogen voelen bijvoorbeeld enorm herkenbaar en natuurlijk aan, net zoals de gezichtsuitdrukkingen. Door de stop-motion met 3D-geprinte poppen, waarvan de visuele stijl vaag doet denken aan Team America, balanceert de film vaak dicht op het randje tussen realisme en een uncanny valley-effect. Natuurgetrouwe huidskleuren en nauwkeurig uitgekiende belichting doen je soms vergeten dat je kijkt naar wat poppetjes, die met de hand tot leven gedirigeerd werden. Daarnaast zitten er dubbele knipogen in de film zoals het loskomen van een gezicht in een bepaalde sequentie of de naam van het hotel, die verwijst naar het syndroom van Frégoli.

anomalisa plane vliegtuig

Aaah, medepassagiers op een vlucht, altijd een bron van ergernis – zeker als ze je hand niet willen loslaten

De stijl is op zijn zachtst gezegd uniek en maakt dat je je regelmatig afvraagt hoe ze sommige effecten hebben verkregen. Af en toe sluipen er kleine foutjes in (regen die niet van het venster afloopt of stilstaand water in een bewegend glas), maar die doen geen afbreuk aan het geheel. Wat meer stoort, is de tijd die gestoken wordt in bepaalde scènes. Technisch gezien is iedere passage indrukwekkend – doch ietwat schokkerig – geanimeerd, maar is hetgeen in beeld komt soms weinig boeiend, zoals het bestellen van roomservice of een onhandig gesprek in een taxi. Al deze scènes helpen je de personages wat beter te begrijpen, maar het hier en daar wat beknopter houden, had wonderen gedaan voor het tempo van de film.

anomalisa gesprek

Michaels tweede poging die avond om een connectie te vinden met gelijkgestemde zielen gaat iets vlotter

De grote sterkte van Anomalisa zit hem in de personages en hun levensechtheid. Dat zou je niet mogen verwonderen als je weet dat Charlie Kaufman de drijvende kracht was achter Anomalisa. Van zijn hand kwamen er klasbakken zoals Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Being John Malkovich en Adaptation. Net als in deze andere films heb je misschien niet altijd sympathie voor de personages, maar begrijp je ze hoe dan ook.
Iedereen worstelt met eenzaamheid, onzekerheid en uitzoeken wat hij of zij wil in het leven en juist deze thema’s weven de surrealistische scènes zo mooi aan elkaar. Michael Stone is niet bepaald een lieverdje, maar in zijn verwardheid en zijn zoeken naar zichzelf houdt hij je een spiegel voor.
En er is niemand die zich niet in de schuwe Lisa zal herkennen; we zijn allemaal ooit afgewezen of gebruikt en zijn daardoor wat meer in onze schulp gekropen om onszelf te beschermen. Enkele humoristische noten en een hallucinante droomscène zorgen daarnaast voor voldoende variatie om dit volwassenendrama niet te zwaar te maken. Bovendien verzorgde muziekmeester Carter Burwell (Carol, No Country For Old Men, Hail, Caesar!) de vanzelfsprekend uitstekende soundtrack.

82% Menselijk

Anomalisa is geen perfecte film en kan hier en daar nog wat bijgeslepen worden, maar het hart van de film straalt als een zuivere diamant. De knap gemaakte poppen vertolken wonderwel wat het is een kwetsbare en eenzame mens te zijn. Niet voor kinderen en misschien ook niet voor alle volwassenen, maar laat dat je niet tegenhouden om dit speciale drama een kans te geven! Anomalisa speelt vanaf 2 maart in de Belgische zalen.

  • verhaal 75 %
  • personages 95 %
  • audiovisueel 78 %
  • soundtrack 80 %
Share.

About Author

Naomi Busard

Opgegroeid met Ocarina of Time, Banjo-Kazooie en Diablo 2. Casual geek en tettert hierover je oren af als je niet oppast. Tevens een spelling/grammar nazi die op de eindredactie eindelijk een plek heeft gevonden om als pietje precies wat nuttig werk te verrichten.

Reacties