20 jaar Resident Evil: Geekster blikt terug

0

Resident Evil is 20 jaar geworden, en een aantal Geeksters blikken terug op hun herinneringen aan deze franchise. Some of them are good, some of them are bad, and some of them are just ugly. De franchise telt ettelijke videogame-spin-offs, verscheidene films, comics, boeken en zelfs twee toneelstukken. Hier zijn onze Good, Bad & Ugly memories.

 

Timothy

The Good

The Good

In een van mijn vorige artikels haalde ik al aan dat Resident Evil 5 eigenlijk zijn voorganger is, maar dan in een tropisch jasje gegoten en met meer kans op ziektes en infecties dan in het echte Afrika. Naast een andere locatie verwisselt deze sequel ook je partner. Geen nood meer aan het escorteren van de dochter van de president. In de plaats daarvan krijg je Sheva, een partner die door een maatje gespeeld kan worden. Deze maat kan je op de sofa plaatsen, of kun je thuis laten en online spelen. Deze co-op gameplay zorgde ervoor dat ik steeds terugkwam naar deze titel, en je vindt nu nog steeds wel iemand online om een potje RE5 mee te spelen.

The Bad

The Bad

Alex Agnew zei ooit dat tribal tattoos een week cool waren in de jaren 90, en ik ben het daar volledig mee eens. Waarom begin ik met deze statement? Omdat Billy er vol mee staat. In Resident Evil Zero zijn er twee speelbare personages, Rebecca en Billy. In mijn review van dit spel heb ik al wat frustratie geuit over dit personage, maar dat was grotendeels omwille van zijn invloed op de gameplay. Niet op het karakter zelf. Allow me to… Billy is een product van de jaren 90, samen met iconen zoals Vanilla Ice en Lobo. Maar terwijl de vorige twee ook daadwerkelijk in de jaren 90 zijn ontstaan, dateert Resident Evil Zero van 2002. Zelfs naar Resident Evil-standaarden was zijn dialoog verschrikkelijk en stereotiep. Billy probeert zo hard cool te zijn, waardoor hij automatisch uncool wordt.

The Ugly

Resident Evil dr Salvador

Dr. Salvador is een badass naam voor een vijand. Feit! Waar je in het begin aankwam in het dorpje vol met boeren geïnfecteerd met de Las Plagas-parasiet, begint de spanning al. Je moet zien te overleven. De boeren zijn gewapend met fakkels, messen en hooivorken. Desondanks het feit dat alles hectisch begint te worden, slaag je er nog in om je hoofd boven water te houden. Maar dan hoor je een kettingzaaggeluid. Il dottore has arrived. Deze psychopaat met z’n kettingzaag komt nu ook achter jou aan en wees gewaarschuwd dat je beter blijft lopen en niet omkijkt. Als je niet oplet, zaagt hij jouw hoofd eraf, en hij is one tough son of a bitch to kill, die een tiental kogels in zijn hoofd kan incasseren.

Yves

The Good

Resident Evil Spencer Mansion

De Spencer Mansion

Oh Spencer Mansion, wat moet jij mooi geweest zijn in 1967. Jij ultieme dekmantel voor een geheim laboratorium. Met jouw prachtige lusters, opulente tapijten en marmeren trappen. Een inkomhal om U tegen te zeggen. Buffetkasten vol kristal en porselein. Bibliotheken vol boeken en naslagwerken. Kunstgalerijen met de meest onbetaalbare werken. Kosten noch moeite werden gespaard in dit project. De ideale dekmantel voor een gestoorde wetenschapper, het ultieme project voor elke architect. Verborgen gangen en uiterst nauwkeurig afgestelde vallen. Voor zowat elke deur een ander soort slot. Standbeelden met smaragden als ogen. Geheime doorgangen enkel te openen met speciale emblemen. Niets was te veel gevraagd. Hartelijk bedankt, Oswell E. Spencer en George Trevor. Deze villa in de bossen van de Arklay Mountains deed mij voor altijd verliefd worden op de Resident Evil-games.

The Bad

De Resident Evil voice actors. Wie waren zij? Wat dreef hen? Werden ze niet betaald? Werden ze lukraak van straat geplukt? Dit was in ieder geval het resultaat:

The Ugly

Resident Evil Nemesis

Nemesis

De ultieme baddy uit de Resident Evil-reeks moet toch wel Nemesis zijn. Terwijl jij je uiterste best doet om te overleven in een Raccoon City die wemelt van de undead, komt die vervloekte Nemesis je toch wel op de meest onmogelijke momenten ambeteren zeker? Met een bijnaam als The Pursuer mag je dus al verwachten dat het niet bij die enkele ontmoetingen blijft. En elke keer als het gebeurt, springt je hart zowat uit je borstkas. Deze ultieme vorm van de Tyrant is niet alleen bijzonder sterk maar vooral ook zeer snel. En dat maakte hem extra angstaanjagend. Nee, telkens je Nemesis “S.T.A.R.S.” hoorde mompelen vergat je prompt welke puzzel je aan het oplossen was en zette je het sito presto op een lopen. Want jij wist, na de gruwelijke dood van Brad, dat Nemesis het op jou gemunt had. En hij zou niet stoppen tot je piepedood was. En zelfs al was dat niet het geval, een Tyrant met een rocket launcher? Run!

Kenny

The Good

Resident Evil Kenny Good

Als kleine pagadder stranden in een zombie-apocalyps, het doet iets met een mens. Toegegeven, op mijn vijftiende was ik zo klein niet meer, maar de indruk die de oudere titels op me maakten, was niet te onderschatten. Veel zombie-media had ik toen nog niet achter de kiezen, en Resident Evil 2 werd meteen mijn eerste volwaardige kampeertocht doorheen de wereld van strompelende ondoden. Het smaakte onmiddellijk naar meer: Resident Evil 1 werd de volgende titel die ik plat speelde. De bevuilde onderbroeken waren een kleine prijs voor dat niveau van spelgenot.

Ondanks de immer aanwezige lijkgeur voelde alles zo fris aan. Die bloedmooie achtergronden, de cinematische ervaring, vette cutscenes, een ton replay value met verschillende meeslepende scenario’s, en een tout court heerlijke sfeer. Terecht een van de meest geliefde titels van de goeie ouwe PSX.

The Bad

Resident Evil tank

In latere generaties werd het allemaal wat gestroomlijnder, maar de controls zijn ooit van de fiddly soort geweest. Een zogezegd getraind personage dat als een houten pop omhoog en omlaag staat te mikken en het vertikt raak te schieten op een strompelend lijk; je stelt je er vragen bij. Tot overmaat van ramp was de auto aiming niet altijd even waterdicht. Dit fenomeen heeft de term tank controls bekend gemaakt.

Om eerlijk te zijn: waar die controls wél goed voor waren, was het opdrijven van de spanning. Tegenwoordig oogt het allemaal primitief, maar 180° manueel moeten draaien eer je kunt weglopen van een surprise zombie, levert ettelijke seconden spanning op. Dat je scheldwoordenvocabulaire er stevige workouts van kreeg, moest je omgeving er maar bij nemen.

The Ugly

Resident Evil movie film

Het is een natuurwet: alles wat succes heeft, moet door Hollywood gevandaliseerd worden. De eerste Resident Evil-film heeft lang in de steigers gestaan, en het leek er even op dat zombie-goeroe George Romero aan het roer zou staan. Maar helaas, in plaats van een presentabele adaptatie kregen we een slordig afkooksel dat slechts van heel ver op het teerbeminde origineel lijkt.

Het hoofdpersonage was een onverbloemde Mary Sue wier enige levensdoel stoerdoenerij was, de montage kwam over als een nerveuze stroboscoop, en tot overmaat van ramp werden de fans beledigd met een Licker in de meest knullig mogelijke CGI. Niet dat ik een Spielberg-monument verwachtte, maar deze bioscoopganger was diep teleurgesteld door dat hoopje onwelriekende bagger. 

Naomi

The Good 

Resident Evil zombies

Sféérvol was die artwork zeg ik u!

Nog voor ik ooit mijn handen om een exemplaar van een Resident Evil-game had gesloten, wist ik al exact hoe je Resident Evil 2 volledig moest uitspelen. Mijn grote broer had namelijk een magazine liggen waarin stap voor stap beschreven stond hoe je het snelst Scenario A en B kon uitspelen, om zo die felbegeerde extra kostuums voor Leon en Claire vrij te spelen. Naast mijn fascinatie voor het horrorgenre intrigeerde het monsterdesign me enorm – die Lickers! – en kon ik niet wachten om het eindelijk zelf te spelen. Stúkgelezen heb ik die guide! Na vele jaren (en véél te strenge ouders trotseren) kon ik dan toch nog onder andere Outbreak File #2 (yikes!) en Resident Evil 4 spelen. En toekijken terwijl crewgenoot Kenny Resident Evil 2 speelde en ik perfect voorspelde wat hij daaropvolgend moest doen… Om het kort samen te vatten: Resident Evil 2 behoorde tot mijn eerste horrorherinneringen en zal daar altijd een ijskoud plaatsje behouden.

The Bad

Resident evil outbreak file 2

“I think I saw a broom in there somewhere, let me grab it for you!”

Soms vond ik dat er te veel druk op de speler gelegd werd. Niet alleen werd je verwacht heen en weer te hossen met de meest obscure medaillons en persoonlijke spullen van mensen, daarnaast werd het aantal zombies soms nog constant opgevoerd en werd er zelfs een tijdslimiet opgelegd. In het eerder vermelde Outbreak File #2 was je vanaf het begin van het level besmet, waarop de infectie zich langzaamaan verspreidde en je dus niet rustig ergens kon wachten om even op adem te komen. Maar als je dat level uitspeelde, kon je het volgende level doodleuk terug op 1% besmetting beginnen – logica?!
Daarnaast was er ook amper een verschil tussen de (offline) personages en koos je daarom nogal vlug voor het personage met de rugzak, omdat deze 8 item slots had – een stuk handiger om je kruidentuin in mee te zeulen. De AI was ook barslecht, want je compagnons schoten een heel machinegeweer leeg op één zombie, kwamen je een bezem brengen terwijl er vlakbij een pistool lag én bleven op de meest domme plaatsen in het decor hangen of renden recht op een groep zombies af.

The Ugly 

Resident Evil Degeneration

Normaal gezien zou hier een tirade staan over de Tyrant in de tweede Resident Evil-film, maar toen herinnerde ik me dat Resident Evil: Degeneration bestond. Allemensen, waar begin ik? De houterige animatie van robot Leon, het botoxgezicht van Claire Redfield, de grauwe en inspiratieloze omgevingen? De plot van de film zelf was ook een draak, met een compleet onnodig stuk romantiek er bovenop gegooid. De live-action films waren beter, als dit je nog niet overtuigt… Om nooit meer te zien en helemaal te vergeten.

Slot

Naast het spaghettiwesterngewijs verkennen van de resident evil franchise, hebben we nog veel meer voor onze lezers in petto. Laad jullie shotguns en hou nog een plaatsje in jullie inventory vrij, er komt meer ondoods jullie kant uit deze week.

Share.

About Author

Timothy

Houdtdt van ananas, de Metal Gear Solid franchise en Evil Dead te quoteren. Heeft een kokosnoot BH in zijn kast liggen maar heeft nog geen rieten rokje gevonden dat erbij past.

Reacties