Jonathan Hickman’s brengt 3 jaar Avengers/New Avengers (en eigenlijk zijn werk bij Fantastic Four) samen in de laatste aflevering van Secret Wars. De titel verklapt het al: he did it en ik kan eerlijk waar niet blijer zijn.

Schrijver: Jonathan Hickman
Tekenaar: Esad Ribic
Uitgever: Marvel
Verschijningsdatum: 14 januari 2016

Halverwege de laatste issue van Secret Wars #9 stelde m’n vriendin me een vraag. Schaamteloos geef ik toe dat ik het niet eens gehoord had. Ik zat volledig in het verhaal en m’n hersenen sloten alle andere vormen van stimuli af zodat ik me volledig kon focussen op wat ik voor me zag. Ik waarschuw jullie nu al: doorheen m’n reviews van Secret Wars overlaadde ik Hickman en Ribic met complimenten en ook nu zal het niet anders zijn. Als dit je stoort, kan je best rechtsomkeer maken.

Black Panther

Epische momenten genoeg in deze issue

Ik keer constant terug op m’n woorden bij het schrijven van deze review. Het is zò verdomd verleidelijk om het verhaal uit de doeken te doen. Om bepaalde passages naar boven te halen die m’n geek-hart sneller deden slaan. Maar ik bedwing mezelf, met een zelfbeheersing vergelijkbaar met die van Black Bolt wanneer hij ontdekt dat Medusa en Johnny Storm samen zijn, zodat jullie op jullie eigen manier het laatste hoofdstuk kunnen oppikken. Gun jezelf het plezier om het op tijd te ontdekken en vermijd alle spoilers online.

Het hoogtepunt van de issue is uiteraard de confrontatie tussen Reed Richards & Doom en het is op dat moment dat duidelijk wordt hoe sterk Hickmans schrijfstijl is. De man kent de personages door en door, wat niet echt een verrassing mag zijn aangezien hij al een zeer voortreffelijke Fantastic Four-reeks schreef. Het is die reeks die ook op het einde van de bladzijde een eindpunt kent. Maar ook Black Panther en Molecule Man krijgen de spotlight op zich gericht. Iets zegt me dat Wakanda een belangrijkere rol zal innemen in All-New, All-Different Marvel. De eerste tekenen hiervan zien we eigenlijk al in Ultimates waar Black Panther deel uitmaakt van een team dat zich puur bezighoudt met tijd-ruimtegevaren.

Reed Richards being awesome

Reed Richards being awesome

De laatste bladzijden tonen ons het lot van de familie Richards en de Future Foundation, beelden die qua sfeer de directe tegenpool zijn van de eerste bladzijde van New Avengers #1. De grimmigheid maakt plaats voor een bitterzoete hoop. Het einde van het multiversum, maar ook het begin van iets nieuws. Het enige minpuntje is dat de laatste aflevering wel een beetje zijn zwaarwichtigheid verliest door de opgelopen vertraging. Dat is dan ook werkelijk het enige effect dat het vroegtijdig starten van All-New, All-Different Marvel had op het event.

Een punt van kritiek zou kunnen zijn dat er iets gebeurt dat in feite door velen aanzien kan worden als een cop-out. Een ontwikkeling in de plot die aanzien kan worden als een luie vorm van schrijven. Een Deus ex machina als het ware die het verhaal snel naar een bepaalde richting stuurt. Ik weet het, dit klinkt allemaal verdomd abstract, maar geloof me, lees het gewoon. Ik geef de criticasters trouwens volledig ongelijk, het voelt bij mij niét aan als een makkelijke manier om het verhaal tot een conclusie te brengen. Het is een essentieel deel van het epos dat ongetwijfeld gevolgen zal hebben voor enkele personages.

Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat we positief gaan terugblikken op dit event. Net zoals we nu terugkijken naar Civil War of de eerste Secret Wars, zullen we in de toekomst deze ook als een regelrechte klassieker bestempelen. Akkoord, niet alle Marvel-personages kwamen volledig aan bod in het verhaal, maar diegenen die wel aan bod kwamen, hebben behoorlijk epische momenten op hun palmares bij.

Mozaïek

Sterk werk van Esad Ribic: een mozaïek van Reed & Doom

Om het eventjes te hebben over het talent in deze pagina’s: er is één bepaalde pagina in deze issue die werkelijk toont dat Ribic risico’s durft te nemen qua lay-out. Een mozaïekbeeld bestaande uit het gezicht van Doom & Reed vormt één geheel met de dialoog tussen de vlakken in. Het is creatief, toont dat hij risico’s durft nemen en is meesterlijk uitgewerkt. En dan heb ik het nog niet eens over de scènes met de Richards-familie. Fenomenaal.

Na het lezen van de laatste pagina kwam de trieste realisatie dat er voor de komende maanden geen Hickman meer te vinden zal zijn in Marvels line-up. In een interview liet Marvels Vice President Brevoort al vallen dat hij ideeën heeft waar Hickman z’n tanden gerust mag inzetten, maar dat zal niet voor meteen zijn.

Gelukkig kan ik me nu volledig smijten in de verschillende nieuwe reeksen van Marvel: Doctor Strange, Ms. Marvel, Ultimates en uiteraard Invincible Iron Man, want in die reeks zetten ze volgende maand al de eerste stappen richting hun volgende crossover-event: Civil War 2. God hebbe onze ziel…

9.8 Quasi Perfect

Secret Wars zal in mijn ogen de geschiedenisboeken ingaan als één van de beste crossover-events in jaren. Hickman sluit z'n Marvel-hoofdstuk klassevol af door zowel zijn Avengers/New Avengers als zijn Fantastic Four-reeks in één issue af te ronden.

Epische momenten, het einde van alles en het begin van iets nieuws; het zit allemaal in deze issue. Dat, in combinatie met het uitstekende tekenwerk van Esad Ribic maakt dat deze issue quasi perfect is. Waarom geen volledige 10/10? De laatste pagina mist een beetje haar momentum door de vertragingen. Spijtig, maar we laten het niet aan ons hart komen.

  • Tekenstijl 10
  • Verhaal 9.5
  • Sfeer 10
Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties