Deze jongste telg van de DC Animated Universe neemt een blik op de minder fraaie kanten van de wereld rond Superman en co. Alsof dat al niet duidelijk was aan de hand van de titel Justice League Dark. Met magisch geörienteerde helden als John Constantine en Zatanna duiken we een oord in dat ons wist te verrassen, verstommen en verbazen. Maar bereikt deze goocheltruc echt zijn doel?

Ik had persoonlijk één overkoepelend probleem met Justice League Dark: de animatiefilm lijkt niet helemaal zeker te weten wie het doelpubliek nu precies hoort te zijn. Het is een gedachte die telkens weer in me opkwam, tijdens de 75 minuten speelduur van de film. Die opent met enkele ongemeen gruwelijke scènes, waarin Wonder Woman, Superman en Batman ontdekken dat heel wat mensen het slachtoffer zijn van waanbeelden. Overal ter wereld beginnen schijnbaar ‘normale’ mensen gruweldaden te stellen. Een man bedreigt zijn vrouw en kinderen met een shotgun, nadat hij eerder al zijn buren om het leven gebracht heeft. Een jonge vrouw staat op het punt haar baby van het dak te werpen. De reden? Stuk voor stuk beelden ze zich in dat ze demonische wezens zien, in plaats van de familieleden en toevallige passanten die ze echt zijn. Die baby wordt bijvoorbeeld afgebeeld als een gedrocht met een oogbal waar de tong en tanden zouden moeten zitten. De Justice League of America beseft dat er zwarte magie gebruikt werd, en beslist om helden te contacteren, die beter thuis zijn in de wereld van demonen en magie.

Wonder Woman en Superman

De JLA kan niet anders dan hulp te vragen aan obscure collega’s

Na heel wat vijven en zessen ontstaat er zo een ‘team’ dat je als Justice League Dark kan omschrijven. Antihelden Etrigan en John Constantine, aangevuld met de krachtige tovenares Zatanna, de ondode Dead Man en, oh ja, Batman blijft ook het hele avontuur rondhangen. Ook al bestaat zijn rol duidelijk deels als comic relief en deels als poster boy voor de kijkers die mischien niet zo bekend zijn met de andere personages. Spoilers probeer ik verder te vermijden, maar ze komen in aanvaring met twee vijanden, allebei specialisten van het bovennatuurlijke. Enerzijds Felix Faust, die Zatanna letterlijk het zwijgen oplegt en er nog een seksistisch grapje bovenop gooit. Eikel van het Jaar Trofee voor deze man, graag! En anderzijds is er Doctor Destiny, een machtige tovenaar uit de Middeleeuwen.

Het avontuur kent echt lugubere momenten. De eerder vermelde openingsscènes zijn gitzwart. Later komt er nog een heus Drag Me To Hell-moment, een duivels tentakelmonster dat slachtoffers wegsleurt in de donkerte, en een dosis alcoholisme en partnergeweld. De film tracht dus erg hard zijn titel waar te maken. Soms botst dit echter met de cartooneske humor (zoals de over-the-top acterende Dead Man met een vettig Brooklynaccent). De sinistere, magische dreiging die het plot pretendeert uit te ademen, wordt vaak teniet gedaan door stereotiepe actiescènes en flauwe woordgrappen. Op een bepaald moment zit Constantine doodleuk vuurballen af te schieten, alsof hij stiekem liever in Dragon Ball Z zou meedoen!

Justice League Dark team

Deze interpretatie van John Constantine voelt maar half geslaagd aan.

De vraag over dat doelpubliek dan. Justice League Dark was aanvankelijk een in 2011 opgestarte comic book, met aan het roer enkele prominente auteurs als Jeff Lemire en Peter Milligan. De bedoeling was om minder bekende personages als Shade The Changing Man, Constantine en Dead Man wat in de spotlights te plaatsen. Dit via soms bloederige, maar altijd esoterische en magische verhaallijnen. Deze film heeft hetzelfde uitgangspunt, en mikt op het eerste gezicht op het publiek dat kirt van plezier om Swamp Thing of Jason Blood in actie te zien. Maar de plot van deze film stelt die fans volgens mij toch deels teleur. Want ondanks het veelbelovende, echt creepy begin, verwatert de film toch in een zoektocht naar een MacGuffin

Door het gebruik van ietwat obscure personages, schuttingtaal en horrorfragmenten, kan je de film bovendien onmogelijk aan een groot publiek kwijt. Het eindresultaat is een film die alle beats en elementen bevat van een blockbuster, maar nooit écht inventief kan of durft zijn. En hey, dat vind ik al bij al prima. Niet elke prent moet een meesterwerk zijn. Maar in dit geval, en met deze personages, had ik op net iets meer gehoopt. Voor verzamelaars en fans die hunkeren naar characters uit de Vertigo-jaren, is dit absoluut geen miskoop.


cover JLD

Justice League Dark bij bol.com

6.7 Donker kantje

De personages redden deze film van de pure middelmaat. Enkele oprecht verontrustende beelden scheppen een duistere wereld die zich perfect kan dienen voor een klassieke Hellblazer comic. Helaas wordt die hele sfeerzetting ontkracht door soms banale vechtscènes en, sheesh, dubstep. Het stemmenwerk haalt ook niet bepaald het hoogste niveau, al ligt dat meer aan het script dan aan de acteurs zelf. Als je enkel een actiefilm met horror elementen verwacht, dan mag Justice League Dark er best wezen. Maar oh, wat had ik graag een tikkeltje meer vernuft gezien!

  • Verhaal 6.5
  • Personages 7.5
  • Soundtrack 6
  • Visueel 6.5
Share.

About Author

Stijn Segers

Een man uit een andere tijd. Een losgelopen, baardige kosmonaut die alle (multi)media doorkruist. Was ooit nog een professioneel gamesjournalist, maar schrijft nu over eender welk geeky onderwerp je maar kan bedenken. Behalve Harry Potter... en tv-reeksen... en Doctor Who... en

Reacties