Invincible Iron Man is een direct vervolg op Civil War II en is de start van Riri Williams’ reeks: Ironheart
Schrijver: Brian Michael Bendis
Tekenaar: Stefano Caselli
Uitgever: Marvel Comics
Verschijningsdatum: 2 november 2016

Zelden komt er een eerste issue uit dat me zo onverschillig maakte als deze Invincible Iron Man #1. Het officiële begin van Riri Williams als Ironheart. Setting van het moment is omgewisseld van New York, zoals vaak het geval bij Stark’s verhalen, naar het minder bekende Chicago. Haar thuisstad en de stad waar ze haar eerste kans krijgt zich te bewijzen als volwaardige superheld.

Zoals te voorspellen gaat het niet van een leien dakje. Ze merkt al snel dat ze enkele handige snufjes mist. Een goed ontwikkelde AI om haar te helpen tijdens de gevechten bijvoorbeeld. Zo maken we kennis met Riri: een onervaren superheld met het hart op de juiste plaats. Maar we leren haar pas echt kennen aan de hand van flashback. De scènes in het heden worden namelijk voortdurend omgewisseld met scènes uit haar kindertijd, wat ons een mooi beeld schept van Riri Williams als persoon.

Tijdens het schrijven van dit artikel, merk ik dat ik vaak blijf hangen en vaak moet zoeken naar de hoofdreden waarom dit alles mij onverschillig laat. Want als er al één hoofdreden zou zijn, dan is die onttrokken van me, verborgen in een mist van andere kleine stoornissen. Dat is wat er in me opkomt als ik terugblik op het verhaal van Riri.

Invicible Iron Man

Daarin komen we te weten dat Riri een supergenie is, met een veel hoger IQ dan de gemiddelde mens. Haar gedrag als kind is dan ook een manifestatie van haar verveling. De kinderpsycholoog wijst de ouders erop om de haar genoeg “ziel” mee te geven (wat dat ook moge zijn) en dat ze haar de mooie wereld moeten laten zien zoals deze is. Dat resulteert in een vader die iedere dag aan z’n dochter vertelt wat een mooie dag het is. Ongeacht de weerstoestand, alle dagen zijn mooie dagen. Weetje, zoiets stoort me eigenlijk. Een vader die iedere dag hetzelfde zegt is niet schattig of vertederend, dat moet belachelijk irritant zijn.

Conform met de standaard achtergrondverhalen van Spider-Man, Super-Man en Batman, moet ook Riri Williams op brutale wijze afscheid nemen van een geliefde. Wat haar prompt haar moreel kompas geeft om een superheld te worden. Laten we eerlijk zijn: niet bijster origineel, toch? Hoe langer ik erover nadenk, hoe duidelijker het wordt dat dit dé reden is waarom het hele verhaal om onverschillig liet. Het is niets nieuws, het volgt de gewoonlijke, gekende formule tot op de millimeter, maar dan mooi ondergedompeld in een nieuw laagje verf.

Je leest het ondertussen wel: de teleurstelling is voelbaar. Misschien is het naïviteit, maar ik moet geloven dat beslissingen voor nieuwe personages gemaakt worden vanuit de visie om goeie verhalen te vertellen. Maar deze eerste issue voelt te bekend aan, we hébben dit allemaal al eens gezien. Wat een absolute zonde is, want Stefano Caselli heeft een heel fijne, jeugdige tekenstijl dat me zeker wel aanspreekt, maar wat ben je met een mooi omhulsel als er amper inhoud in zit? Nee, deze lege kelk laat ik dan ook liever aan me voorbij gaan. Marvel heeft namelijk een pak interessanter werk in hun line-up lopen. Lezen jullie Moon-Knight al? Dan zou ik je deze ten stelligste aanraden.

5 Een lege kelk

Voor de doorwinterde striplezer is hier niet veel te vinden. Misschien als nieuweling in het genre zou je deze kunnen oppikken, maar dan nog zou ik je wat sterker materiaal aanbevelen voor je eerste duik in de wereld van Marvel. Brian Michael Bendis stelt teleur door weinig nieuws te brengen met dit nieuw personage. Mooi omhulsel maar weinig inhoud.

  • Tekenstijl 7
  • Verhaal 4
  • Sfeer 4
Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties