Undertaker: De goudvreter (review)

0

“Ontdek Undertaker, de grootste western sinds Blueberry!” Ik ken nu niet veel van westerns en Blueberry was van voor mijn tijd, maar dat lijkt ons toch een vrij stoutmoedige claim. Put your money where your mouth’s at, partner! Hier bij Geekster nemen we niets zomaar aan, dus besloot ik zelf de nieuwe westernreeks van Ralph Meyer en Xavier Dorison over doodgraver Jonas Crow en zijn metgezel Jed, de gier, aan een grondige leesbeurt te onderwerpen.

Ik moet toegeven : geen seconde spijt van gehad. In Undertaker 1: De goudvreter trekt de nogal atypische doodgraver Jonas Crow naar Anoki City, om de begrafenis van de rijke mijneigenaar Joe Cusco te regelen. Dat zou alledaagse kost zijn, ware het niet dat Joe eigenlijk nog niet dood is.
Maar dat komt nog. Joe is terminaal en besluit in een laatste, glorieuze vreetpartij een einde aan z’n leven te maken. Zijn goud schrokt hij mee naar binnen om te verhinderen dat iemand anders er na zijn dood mee aan de haal gaat. Z’n boekhoudster, de Engelse Rose Prairie, krijgt de opdracht om samen met Crow zijn lichaam te begraven in de mijn, waar hij zijn fortuin vergaarde. Dat belooft een riskante onderneming te worden, want de ontevreden mijnwerkers van Anoki City krijgen lucht van het plan en willen het goud voor zichzelf claimen. Gelukkig is Crow, voor een begrafenisondernemer, een erg goede schutter. Waar zou hij dat geleerd hebben?

crow

Scenarist Dorison en tekenaar Meyer zijn elkaar meer dan waard. De tekeningen roepen overtuigend de dagen van het Wilde Westen voor de geest en ook de dialogen, gelardeerd met Engelse zinsneden, dragen hun steentje bij aan de sfeerschepping. Over die dialogen gesproken. Het verhaal van Undertaker is sowieso geslaagd, maar het zijn de dialogen die van deze strip een regelrechte hoogvlieger maken. De spitsvondige, geestige dialogen doen denken aan Quentin Tarantino op z’n best. Dit pareltje willen we jullie alvast niet ontzeggen:

Hulpsherrif Mice: “Wat?! Geef je die verdomde T-bonesteak aan een verdomde gier?”

Jonas Crow: “Ja, groenten vreet-ie niet.”

De verdomde gier in kwestie is Jed, de lamme gier, die Crow in een vlaag van medelijden als huisdier heeft geadopteerd. En Crow zorgt ervoor dat zijn huisdier goed te eten krijgt.

Nog nooit een gier zo zielig zien kijken...

Wie wist dat een gier zo zielig kon kijken?

Nog nooit zoveel persoonlijkheid in een gier gezien. Maar ook de andere personages zijn memorabel. De zeer Britse Rose is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. En ook juffrouw Lin, de Chinese huishoudhulp van Cusco, komt soms onverwacht gevat uit de hoek. Jonas Crow zelf is een charmante schelm met het hart op de juiste plaats, maar verbergt een donker kantje. En hij heeft er een handje van weg zelf Bijbelverzen te verzinnen.

Jonas Crow: “God heeft gezegd: ‘je laat je naaste z’n stommiteiten uithalen zolang het z’n poen en z’n pik betreft’. Johannes aan de New Yorkers.”

Voor wie net als ons de smaak goed te pakken heeft, is er goed nieuws: Undertaker 2: De dans van de gieren verschijnt al in december van dit jaar bij je plaatselijke stripboer.

88%
88%
Messcherp

De goudvreter is een typisch westernverhaal met niet zo typische personages en vlijmscherpe dialogen van de bovenste plank. Scenarist Dorison en tekenaar Meyer voelen elkaar perfect aan en hoewel Undertaker nog lang geen klassieker is, hebben ze met dit eerste deel hun start alvast niet gemist. Blueberry, pas maar op!

  • Tekenstijl
    8
  • Verhaal
    9
  • Personages
    9
  • Dialogen
    9,5
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties