De inwoners van Morrison hebben het niet zo op Elijah Stern, de doodbidder. En die vindt dat prima zo. Maar aan z’n rustig leventje komt abrupt een einde…

Schrijver: Frédéric Maffre
Tekenaar:
Julien Maffre
Uitgever: Dargaud
Aantal pagina’s: 64
Winkelprijs: € 9,50
Verschijningsdatum: 7 oktober 2015

Een Western-strip over een begrafenisondernemer met een verleden dat hij liefst zo ver mogelijk achter zich wil laten… Wacht eens even, het tweede deel van Undertaker komt toch pas volgende maand uit? Dat klopt, maar dat heeft niets met Stern te maken. Het toeval wil namelijk dat zowel Xavier Dorison en Ralph Meyer als de gebroeders Maffre op hetzelfde moment met ongeveer hetzelfde idee afkwamen. Ik zeg “ongeveer”, want hoewel Jonas Crow en Elijah Stern hetzelfde beroep in dezelfde setting uitoefenen, houden de gelijkenissen daar op. En wie Stern laat schieten omwille van die andere doodgraver, loopt een zeer degelijke strip mis.

Eerlijk? Elijah Stern wil eigenlijk gewoon gerust gelaten worden. Als klein jongetje vocht hij, op aandringen van z’n vader, mee met de “bushwhackers” van de confederalisten bij het bloedbad van Lawrence, en daar is hij niet al te trots op. Maar zijn verleden lijkt hem te achtervolgen wanneer op een dag Charles Bening, in het plaatselijke bordeel, zijn laatste adem uitblaast. Een natuurlijke dood, lijkt het, of is er meer aan de hand? En heeft dat iets te maken met de schoonbroer van de overledene, die wel heel erg vrolijk het graf van Bening onteert? De vraagtekens stapelen zich op en al snel hebben we een klassieke whodunnit op ons bord.

stern-1Stern is een reeks die zich niet op actie concentreert, maar op een mysterie. Waarom is Bening gestorven? Welke rol zal het duistere verleden van Stern spelen? Daarom is het wel een beetje jammer dat zowat alle vragen die we ons stellen, in de loop van één enkel album worden beantwoord, waardoor we niet bepaald op het randje van onze stoel zitten uit te kijken naar het tweede deel.

De personages zijn een gemengd vat. Stern is erg innemend als het tengere hoofdpersonage dat het voor de verandering eens niet van z’n vechterskunsten moet hebben. Ook dronkenlap Lenny Gloves en de afgeborstelde, Zuiderse dandy James Colquitt zijn zeer memorabele figuren, maar vele anderen, zoals Prettyboy en de plaatselijke sheriff laten ons volledig koud, hoewel ze toch een belangrijke rol te spelen hebben in het verhaal. Muggenzifterij, ik besef het. Niet iedereen kan even goed uitgewerkt worden. Maar toch.

stern-2
Ook het character design van de personages, is niet per se ieders kopje thee. Waar je tekenaar Julien Maffre wel voor moet loven, zijn de levendige gelaatsuitdrukkingen en het bijwijlen erg indrukwekkend spelen met schaduwen en licht. De houten balken van Sterns huisje werpen een heel andere schaduw dan het lover van de bomen waaronder Colquitt wandelt. Ook de scènes zonder dialoog, die het van kleur, perspectief en sfeerschepping moeten hebben, zijn erg geslaagd. De omgeving voelt heel erg juist aan.

stern-4Dit eerste deel van Stern stelt niet teleur, maar daar blijft het voorlopig dan ook bij. Er zit zeker en vast muziek in de reeks en we zijn oprecht nieuwsgierig naar wat de toekomst brengt voor Elijah Stern. Maar hoewel De doodbidder, de zwerver en de moordenaar een degelijk album is, is het er niet in geslaagd ons te verbluffen.

77%
77%
Eigenzinnig

Vergis je niet: ondanks de setting en het beroep van de protagonist is Stern geen flauw afkooksel van Undertaker. Deze reeks is "slimmer": de nadruk ligt niet zozeer op actie, maar op het mysterie waar de doodgraver zich mee geconfronteerd ziet. Alleen jammer dat alle losse eindjes al in dit eerste album worden vastgeknoopt, zodat we -qua plot- geen reden hebben om reikhalzend naar een volgend deel uit te kijken.

  • Tekenstijl
    8
  • Verhaal
    7
  • Sfeerschepping
    8
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties