Wat als… het ruimteschip met de jonge Kal-El twaalf uur later op onze planeet was gecrasht? Superman: Red Son geeft het antwoord: dan was hij niet op het erf van de Ma en Pa Kent in Kansas geland, maar op een collectieve boerderij in Oekraïne. Alwaar hij opgroeit tot Superman, de held van de arbeidersklasse die een nooit aflatende strijd levert voor kameraad Stalin, het socialisme en de uitbreiding van het Warschaupact!

Synopsis
Met Superman aan hun zijde, wint de Soviet-Unie de Koude Oorlog overtuigend. Maar dat is buiten Lex Luthor gerekend, de wetenschapper die door de Verenigde Staten wordt aangenomen om van de vervelende aliën af te geraken om de suprematie van Amerika te herstellen.

In Superman: Red Son volgen we deze onophoudelijke strijd tussen Luthor en Superman, die na de dood van Stalin groeit in zijn rol als Sovietleider en uiteindelijk nagenoeg de hele wereld onder zijn welwillende en goedbedoelde heerschappij brengt. Maar waar eindigt het socialistisch paradijs en begint de dictatuur?

Je moet het Mark Millar nageven: het is verdomd gewaagd Superman, die meer nog dan Mickey Mouse, appeltaart en McDonalds hèt Amerikaanse icoon bij uitstek is, te herschrijven als een communistische Sovietkameraad. Maar jongens toch, he sure delivers. Met verve werkt Millar in Superman: Red Son een simpel maar ingrijpend idee uit en doet dat bovendien op zo’n gevatte manier dat het eindresultaat geen schattige, uitgemolken gimmick is, maar een must read klassieker.

We krijgen immers nooit het idee dat Superman: Red Son een simplistisch verhaal is dat neerkomt op “Soviets bad, ‘Murricah good“. Wat we wel krijgen is een verhaal in een historisch kader over macht, over de strijd van Superman met zijn grootste vijanden: Bizarro, Brainiac, Lex Luthor en niet in het minst… zichzelf. Hoe kan je immers een boeiend verhaal vertellen als je protagonist nagenoeg omnipotent is? Juist ja: je vertelt over zijn worsteling met zichzelf en de flinterdunne grens tussen het gebruiken en het misbruiken van zijn macht. Hoe goed zijn bedoelingen ook mogen zijn, het is niet aan Superman om als Big Brother over de mensheid te regeren.

Comrade Superman is watching you...

Bovendien moeten we onze hoed afnemen voor de manier waarop Millar de DC-helden integreert in een historisch kader. Superman interageert geloofwaardig met Joseph Stalin, terwijl Batman(koff) erop gebrand is het regime ten val te brengen omdat zijn ouders als dissidenten werden geliquideerd.

In Soviet Russia, batarang throws YOU!

In Soviet Russia, batarang throws YOU!

Ook Wonder Woman en Green Lantern worden naadloos geïntegreerd in het kader. Om maar te zwijgen van het glorieuze moment waarop John F. Kennedy aan Lex Luthor onthult dat er wel degelijk een UFO gecrasht is in Roswell. De piloot van het buitenaardse tuig komt ons wel erg bekend voor…

Wat ontzettend opvalt bij het lezen, is het feit dat Superman: Red Son erg toegankelijk is en voor elk wat wils heeft. Verstokte comicliefhebbers zullen ongetwijfeld genieten van het speuren naar de vele easter eggs die in de strip verstopt zitten, terwijl beginnende lezers een oerdegelijk Supermanverhaal krijgen dat op zichzelf staat. Je hebt geen uitgebreide achtergrondkennis van het DC-universum nodig om Superman: Red Son te lezen, maar als je daar wèl over beschikt, word je er ook voor beloond.

Stalin ziet er soms wel heel erg uit als een lieve opa...

Het zou een misdaad zijn de tekeningen van Dave Johnson en Kilian Plunkett onbesproken te laten. Superman: Red Son is in een eenvoudige, strakke tekenstijl getekend en het rood-grijze kleurenpallet van de Superman-scènes doet geslaagd denken aan traditioneel Sovietpropaganda. Vergeleken met deze warme, socialistische kleuren, voelt het groene licht waar Brainiac en Lex Luthor in baden wel heel erg sinister aan. Ook wat de tekenstijl van bepaalde personages betreft, zullen de echte kenners enkele slimme knipogen opmerken, terwijl de noviet kan genieten van een vorm die steeds aan de inhoud is aangepast.

87%
87%
Commu-licious!

Superman: Red Son vertrekt van een simpele doch geniale premisse om een slim en meeslepend "Wat als...?"-verhaal te vertellen. Millar plaats verschillende bekende DC-gezichten in een historisch realistisch kader, waarbij enige maatschappijkritiek hem niet vreemd is. Een aanrader, al was het maar om de enorme plottwist op het einde.

  • Tekenstijl
    8
  • Verhaal
    10
  • Sfeerschepping
    8,5
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties