Phonogram

0

Sommige mensen houden van muziek. Ik ben zelf ook zo iemand. Sommigen houden zelfs zo van muziek dat ze erover schrijven, en op heel stoutmoedige momenten zou ik mezelf dat ook durven noemen. Sommige mensen doen dat ook goed, dat schrijven over muziek. En daar moet ik mijn bescheiden hoofd buigen voor Kieron Gillen, geestelijke vader van Phonogram. Een van de best damn comic reeksen die ik in tijden heb gelezen.

Ik heb phonogram ook maar toevallig meegenomen, omdat het mij wel iets tof leek. Ik heb op de weg naar huis The Singles Club in één ruk uitgelezen, en ik ben direct terug op de bus gestapt om het andere deel ook te gaan halen. Zo weg was ik ervan. Er zijn zo van die comics die je leest en herleest. Er zijn comics waar je ook nog eens alle single issues van gaat opzoeken, gewoon om ze ook nog eens te lezen en ze dan nog eens koopt eenmaal ze allemaal verzameld zijn. En dan zijn er comics waarover je niet kan zwijgen, waarvan elke keer als iemand vraagt naar “iets goed om te lezen” je ze als eerste opnoemt. Van die comics waar iedereen van zegt “Jaja, Sam. Phonogram, ik weet het. Now shut the fuck up”. Nee? Just me?

Phonogram bestaat uit 2 mini-series (momenteel: deel 3 wordt verwacht in november) Rue Britannia en The Singles Club. 2 verhalen over een groep Phonomancers (music magiërs) die in hun respecievelijke vriendengroepen de muzieksnob uithangen. My kind of people. En geen zorgen: die magie is eigenlijk maar een soort metafoor voor de spirituele kracht van muziek en is zeer low-fantasy. Verwacht u zeker niet aan Lords of the Rings meets Top of the Pops. Vrees niet: als u geen muziekkenner bent, nog nooit gehoord hebt van Kenickie en CSS voor u nog altijd iets is waar je html mee stijlt, is het nog steeds mogelijk om Phonogram door te lezen en het geweldig te vinden. Ikzelf zou mezelf een muziekkenner noemen, ware het niet dat ik weet dat er veel fanatiekere mensen out there zijn. Zij die elk sample van A Tribe Called Quest kunnen plaatsen en niet alleen de invloeden van the Pixies kunnen opnoemen, maar ook de invloeden van die invloeden.

Dat is exact wat phonogram is. Een verbazingwekkend goed verhaal als excuus om mensen te overtuigen dat Girls Aloud beter is dan Stereophonics en dat u allemaal de Lady Gaga eens moet neerzetten en eens naar The Long Blondes moet luisteren. En dit alles is dan nog eens grappig, pakkend en gewoon door en door goed geschreven. De annotaties op het einde van elke issue zijn bijna het beste stuk aan heel de reeks, waarin Kieron Gillen uitleg geeft bij de 3 gazillion muziekreferences die er in elke pagina verstopt zitten. Daaruit voel je gewoon de liefde voor muziek van het blad druipen, en weet je meteen dat je goed zit. Dat iemand die er iets van kent u een hele nieuwe wereld zal laten zien.

Het is een ware unieke, geniale en eigenlijk schandalig onbekende reeks die je als zelfrespecterende muziekliefhebber zeker eens een kans moeten geven. En zelfs als muziek u niets kan schelen: lees het toch ook maar eens. Zo hard is het de moeite.

</fanboyrant>

Share.

About Author

Avatar

Full-time PHP-developper en freelance nerd. VInd zijn muziek-,film- en boekensmaak beter dan die van u.

Reacties