Old Pa Anderson vertelt het ongemakkelijke verhaal van een oude man die na de dood van zijn vrouw besluit om eindelijk wraak te nemen op de mannen die zijn kleindochter jaren geleden ontvoerd hebben. In the deep south van de jaren zestig worden misdaden tegen zwarten immers amper bestraft, zeker als de daders blank zijn. Een eerlijke en confronterende strip is het resultaat. 
Schrijver: Yves H
Tekenaar: Hermann
Uitgever: Le Lombard
Aantal pagina’s: 64
Prijs: €16.95
Verschijningsdatum: 5 februari 2016

Hermann (Huppen, maar hij is zo bekend dat hij aan een voornaam genoeg heeft) is geen onbekende voor de stripliefhebber: hij draait al bijna 50 jaar mee als tekenaar en zag zijn uitgebreide carrière in januari 2016 beloond met de Grand Prix op het Festival van Angoulême. Naast Jeremiah, zijn bekendste reeks, heeft hij ook heel losse graphic novels geschreven. Een aantal van die graphic novels behoren tot de Getekend-collectie, zowat de prestigereeks van Le Lombard. Deze Old Pa Anderson is daar een van, en het lijkt er op dat de creatieve genen sterk zijn in de familie HuppenYves H., de scenarist met wie hij nu voor de vijfde keer heeft samengewerkt, is zijn zoon. Ze hebben samen een geweldige rolverdeling gevonden: de diepgaande verhalen van zoon Yves worden door vader Hermann van schitterende tekeningen voorzien.

Old Pa Anderson neemt ons vanaf de eerste bladzijde mee naar het Mississipi ten tijde van de segregatie: in een stoffig stadje hebben de zwarte bewoners hun eigen wijken en colored café, terwijl hen heel duidelijk gemaakt wordt dat ze niets te zoeken hebben in de blanke delen van de stad. Zelfs de politie speelt het spelletje mee: een corrupte agent doet niets liever dan spelende zwarte kinderen te intimideren en jonge meisjes lastig te vallen. Colored Café

Old Ma en Old Pa Anderson hadden maar één dochter, die gestorven is bij de bevalling van hun kleindochter. Jaren hebben ze alles gedaan voor die kleindochter, tot ze opeens spoorloos verdween. Iedereen in de zwarte gemeenschap wist dat de daders blanken moesten zijn, maar gerechtigheid was niet iets waarop ze konden rekenen. Nadat Old Ma van ouderdom en verdriet sterft, besluit Old Pa wraak te nemen op de daders.

Zijn queeste wordt niet gesteund door zijn buren en vrienden: allemaal weten ze wat er gebeurt als je in opstand komt tegen de blanken en niet gewoon volgzaam bevelen uitvoert. Iedereen is erg terughoudend om hem informatie te verschaffen of hulp te bieden, en een aantal keer wordt hij zeer expliciet gewaarschuwd voor de mogelijke gevolgen van zijn daden.

Yves H. slaagt er in om een scherp contrast op te bouwen tussen het onbegrip voor de wraak van een zwarte en het alledaagse van de blanke lynchpartijen: waar Old Pa Anderson helemaal alleen staat in zijn tocht, leren we dat onder de boom waaraan het gelynchte slachtoffer hangt een soort buurtfeest plaatsvindt. Ook opvallend vond ik dat het hoofdpersonage eigenlijk geen naam heeft, als een soort moderne Everyman. Ook van de vermiste kleindochter krijgen we nooit de naam te horen; misschien wel omdat ze voor de autoriteiten quantité négligeable is, zelfs niet waard om bij naam genoemd te worden, laat staan om een onderzoek naar in te stellen.

Wraak

Dit is op zich een klein onderdeel van een mensenleven, een verhaal zoals er zo veel te vertellen zijn door de zwarte bevolking uit de jaren 50 en 60. In het nawoord wordt ruimte gemaakt voor de historische context en een aantal getuigenissen over de hallucinante discriminatie van African-Americans: lynchpartijen, jonge mensen die sterven omdat hen medische hulp ontzegd wordt en de algemene angstcultuur die heerste. Je wordt er even stil van, en ook behoorlijk kwaad.

Het siert Yves H. dat hij geopteerd heeft voor een soort stille verontwaardiging, zonder daarbij de sensatie op te gaan zoeken. Het verhaal laat de lezer de ruimte om zelf een mening te vormen over de rechtvaardigheid van de wraakactie van Old Pa Anderson. De sobere stijl van Hermann sluit hier perfect bij aan; door een geweldige combinatie van tekenstijl en de aquarellering van de inkleuring krijg je een erg realistisch resultaat, waarvan het gedempte kleurgebruik mooi aansluit bij de sombere toon van het verhaal. Het geweld is expliciet, maar wordt op geen enkel moment cartoonesk.

cover old paTraditioneel voor de Getekend-reeks krijg je een topwerk. De hardcovers geven een duidelijke meerwaarde aan de strip, en er wordt ook hier veel aandacht besteed aan de cover. Persoonlijk vind ik de ganse reeks een aanwinst in een stripcollectie. De uniforme soberheid van de witte rug en de kalme grafische vormgeving van titel en auteur in het witte vierkant linksboven geeft het album cachet.

Hermann en Yves leveren een werk af dat zeker zijn plaats in de Getekend-reeks verdiend heeft, en dat voldoende stof tot nadenken biedt. Elke uitgave uit deze reeks die ik in handen krijg, geeft me meer zin om de volledige collectie aan mijn boekenkast toe te voegen. De ruimte voor context en een korte biografie van de auteurs, de tekeningen op de schutbladen, de schetsen bij het nawoord: alles ademt kwaliteit en aandacht voor detail uit.

 

9.5 Aanrader

Sober, recht uit het hart en geëngageerd: zo vertaalt de samenwerking tussen vader en zoon Huppen zich in dit kunstwerk, dat past in de beste tradities van de maatschappijkritiek. Ruimte voor een eigen mening, voor de schoonheid die ontstaat uit het conflict. Ik geloof niet in perfectie, maar dit komt wel érg dicht in de buurt. Niet voor gevoelige zielen.

  • Tekenstijl 9.5
  • Verhaal 9.5
  • Sfeerschepping 9.5
Share.

About Author

An-Sofie

Uw bomma, maar dan geekier: houdt van breien, koekjes of taart bakken en thee, keukenprinsesje in de dop. Wordt blij van boardgames, gin, series netflixen en strips. En van Geekster. Vooral van Geekster. Knijpt niet in je wangen.

Reacties