Maxentius ging als reeks meteen goed van start: niet één maar twee delen verschenen tegelijkertijd. In 1. De Nika-opstand en 2. Augusta wordt het meteen duidelijk dat we een modern sandalenepos voorgeschoteld krijgen, deze keer in een hoofdstuk uit de Klassieke Oudheid waarmee we nog niet zo bekend zijn: het Byzantijnse Rijk. 

Scenarist: Romain Sardo
Tekenaar: Carlos Rafael Duarte
Uitgever: Le Lombard
Aantal pagina’s: 56
Prijs: € 5.95
Verschijningsdatum: 1 juni 2016

Het is altijd moeilijk om een nieuwe reeks op te starten: al te vaak krijg je na een album het gevoel dat je nog niet weet welke richting het uit zal gaan. Bij twijfel durft er dan zoveel tijd over te gaan tot het tweede album verschijnt, dat je het bestaan van een reeks al lang vergeten bent. Bij Maxentius heeft Le Lombard ervoor gekozen om de eerste twee delen in één klap uit te brengen.

Maxentius 1. De Nika-opstand

Het eerste album begint niet in het Byzantijnse Rijk dat de setting zal zijn voor deze reeks, maar in Oblivion. Daar wordt de ergste straf van het Perzische Rijk uitgevoerd: de gevangen worden zonder pardon in de vergeetput gegooid. De zoon van de keizer wordt er opgesloten en krijgt er een bijzondere band met een vrouwelijke medegevangene. Na zijn bevrijding stuurt hij haar, inmiddels zwanger van zijn zoon, naar Constantinopel. Getroffen door het noodlot vergaat hun schip, en zijn moeder kan hun redders enkel nog de naam van haar zoon vertellen: Maxentius. Maxentius meetcute

Meteen schakelen we over naar Constantinopel, 30 jaar later. We krijgen een korte introductie in de politieke spanningen van het rijk: de groenen versus de blauwen. Voor een reeks die toch ietwat ambitieus is over haar historische achtergrond, mis ik wat uitdieping van die rivaliteit. Veel meer dan hun voorkeur voor teams in het wagenrennen lijkt hen niet te onderscheiden. Maxentius is intussen de temmer van wilde dieren voor de blauwe factie. Wanneer in de beslissende wedstrijd de twee wagens van het groene team met elkaar in botsing komen, breekt er een opstand uit. Die opstand beperkt zich niet tot de hippodroom, maar slaat al snel over naar de hele stad.

Keizer Justinianus en vooral keizerin Theodora zijn niet even geliefd bij het volk, en de opstand vormt dan ook een bedreiging voor hun troon. We leren dat Maxentius getrouwd is met Anastasia, de zus van Theodora, en tot de dichtste vertrouwelingen van het keizerlijk paar behoort. Vanaf dan verwordt het verhaal in een weinig originele spionagethriller, waarbij iedereen over het lijk van anderen zijn eigen interesses probeert te verdedigen.

Maxentius Theodora

Maxentius 2. De Augusta

Net zoals het eerste album, beginnen we hier ook met een korte flashback. Deze keer krijgen we wat meer informatie over hoe de groene en de blauwe factie werken. Na het overlijden van Akakios, de vader van Theodora en Anastasia, en de hoofdtemmer van de groene factie, worden zijn vrouw en dochters uitgehuwelijkt. De slavenhandelaar die hen overneemt, brengt Maxentius binnen in het huishouden. Leontia, net zoals haar dochter Theodora, laat niet toe dat anderen haar toekomst voor haar bepalen. Na een gewaagd optreden, waar de toekomstige keizerin haar gevoel voor drama krijgt, stapt het hele gezin over naar de blauwen.

In het eerste deel krijgt één verhaal de ruimte om zich volledig te ontplooien, maar in dit tweede deel worden twee minder boeiende onderwerpen heel erg snel afgehaspeld. We volgen Augusta Theodora op een reeks blijde intredes doorheen het rijk, terwijl ze haar eigen populariteit probeert te versterken. De plot lijkt vooral te dienen om haar macht over Maxentius te bestendigen, ten nadele van haar eigen zus. Tegelijk volgen we Belisarius, de opperbevelhebber van het leger, terwijl hij Carthago probeert te veroveren. Dit wordt erg fragmentarisch voorgesteld, waardoor er geen tijd is voor uitdieping van de personages. Dat zorgt een beetje voor een gebrek aan betrokkenheid bij alvast deze lezer.

Maxentius straf

Wat brengt de toekomst?

Visueel gezien is Maxentius zeer standaard: de tekeningen zijn vrij gedetailleerd, maar weinig vernieuwend. Hetzelfde gaat op voor de bladspiegel en de lengte van de verhalen. Het zou niet slecht zijn om wat meer ruimte te krijgen voor de uitdieping van de verhaallijn of de personages. De flashbacks aan het begin, afgerond met credits, waarna het verhaal echt begint, zijn wel een goeie vondst. De covers zijn erg clean, maar het onderscheid tussen de verschillende albums mocht wel iets duidelijker.

Maxentius onderscheidt zich van eerdere sandalenepossen door de doorlopende verhaallijn.  Hoewel er per album andere gebeurtenissen aan bod komen, wordt er voortgebouwd op de eerdere plot. Dit maakt het moeilijk om middenin de reeks in te stappen. Voorlopig geef ik deze reeks het voordeel van de twijfel. Het definitieve oordeel moet wachten tot het duidelijker wordt welke richting Sardou en Duarte uit willen met Maxentius.

7 Goede start

Met de eerste twee albums krijgt Maxentius een goed begin, al is het tweede album iets zwakker dan het debuut. Vooral door dat eerste album verdient de reeks het voordeel van de twijfel. De context van het Byzantijnse rijk zorgt ook voor een originele invalshoek.

  • Verhaal 8
  • Sfeer 7
  • Tekenstijl 7
Share.

About Author

An-Sofie

Uw bomma, maar dan geekier: houdt van breien, koekjes of taart bakken en thee, keukenprinsesje in de dop. Wordt blij van boardgames, gin, series netflixen en strips. En van Geekster. Vooral van Geekster. Knijpt niet in je wangen.

Reacties