De samoerai, zowat hét icoon van het oude Japan. Het zijn mysterieuze figuren, door de vooruitgang veroordeeld tot een plaatsje in de geschiedenisboeken. En wij, arme barbaarse westerlingen, krijgen er zelden meer van te zien dan wandelende clichés in één of ander stukje van onze popcultuur.

Lone Wolf and Cub 2

Gelukkig kunnen de curieuzeneuzen hier en daar nog terecht voor een stevige brok geschiedkundig verantwoorde samoerai-pret. Zo ook in Lone Wolf and Cub, een manga-epiek van ver voorbij de 8.000 bladzijden. Een lijvig werkje dat een ongewoon diepe blik gunt op die vergane, tot de verbeelding sprekende cultuur.

Beeld je een Japans landschap van de 17de eeuw in. De zon schijnt, bloesems bloeien en de boeren zijn naar goede gewoonte hard aan het werk. Langs de weg loopt een stuurs uitziende samoerai, die een karretje voortduwt met een peuter in. De man heet Ogami Ittō, en hij wordt vergezeld door zijn zoon Daigorō. Samen zijn ze onze hoofdpersonages, de Lone Wolf en zijn Cub.

Lone Wolf and Cub 5

Ooit was Ittō kaishakunin (professioneel onthoofder) in dienst van de shōgun (de grote generaal die indertijd de plak zwaaide onder de rijzende zon). Een rivaliserende clan aasde echter op zijn felbegeerde post, en een complot later was zijn vrouw vermoord en zijn naam besmeurd. Ittō kreeg het bevel over te gaan tot seppuku (de rituele zelfmoord, waarmee de samoerai hun eer konden herstellen), maar tot ieders verrassing lapte hij de traditie aan zijn laars. Hij sloeg op de vlucht en koos voor meifumadō (het “pad naar de hel”), een leven in het teken van de wraak.  

Lone Wolf and Cub 4

Tussen alle exotische woorden door zult u de bui al voelen hangen: Lone Wolf and Cub is doordrenkt van de geschiedenis. Schrijver Kazuo Koike en tekenaar Goseki Kojima spaarden geen moeite om het verleden tot leven te wekken. De belevenissen van vader en zoon zijn een snelcursus feodaal Japan, maar dan vermomd als eersteklas entertainment.

Het is een lange sage, 142 hoofdstukken om precies te zijn. In het begin gaat het haast uitsluitend over Ittō’s bijverdienste als huurmoordenaar, maar vanaf een bepaald punt begint zijn wraak vorm te krijgen en gaat het verhaal in stijgende lijn naar een stevige climax. Ittō is van geen kleintje vervaard, en gaat verbeten de strijd aan met heel de wereld. De finale trakteert je zelfs op een duel van 178 bladzijden.

Lone Wolf and Cub 6

Tussendoor zijn er ook de verhalen waar vader en zoon toevallige passanten zijn en verwikkeld raken in intriges die erg specifiek voor die tijd waren. Boerenopstanden, aanvaringen met de Yakuza, samenzweringen aan het hof, het passeert allemaal de revue. Hoedje af voor de schrijver, want alles wordt voorzien van de nodige historische context.

Veel tijd om je te hechten aan de vele figuranten en nevenpersonages is er wel niet, want Ittō wijkt geen moment van zijn pad af. Wie niet gesneuveld is, blijft op het einde van een hoofdstuk meestal verweesd achter. En gesneuveld wordt er, het is een typisch Japanse mix van schoonheid en wreedheid.  

Lone Wolf and Cub 1

Lone Wolf and Cub is in de eerste plaats ernstig. Wie gewoon is dat zijn manga een dosis comic relief bevat, is hier aan het verkeerde adres. Het blijft een verhaal over een moordende alleenstaande vader die gebonden is door traditie, erecodes en boeddhistische wijsheden. Er is geen tijd voor kolder, hoogstens wat hartverwarmende capriolen van het kleintje.

Dat zien we ook gereflecteerd in vader en zoon. Ittō maakt constant harde keuzes, en je moet hard door zijn stuurse houding kijken om zijn gewrongen vaderliefde te kunnen zien. Zoonlief Daigorō is dan weer een mengsel van schattigheid en tragedie, een gedisciplineerd samoerai-kind dat probeert te genieten van de wereld rond hem, maar tegelijk ijzig kalm blijft bij alle bloedvergieten. Met alle hardheid die over de peuter neerdaalt, is het moeilijk om soms niet stil te worden.

Lone Wolf and Cub 3

Naar presentatie toe kiest Lone Wolf and Cub voor een beheerste aanpak, die past bij het karakter van een samoerai. Aan de ene kant zijn er rustige pagina-lange montages van sfeerbeelden. Vissers die werken, een streepje natuur, Ittō die zijn karretje duwt. Maar eenmaal er actie aan te pas komt, wordt het energiek, met veel lijnwerk en bakken beweging op je blad.

Alles in het zwart-wit natuurlijk, want Lone Wolf and Cub verscheen van ‘70 tot ‘76 in een seinen-magazine. Oud genoeg om invloed te hebben, met een sloot aan grote namen die aangegeven hebben fan te zijn. Bewerkingen zijn er ook, een hoop films en een paar series, allen Japans. Wie zin heeft in een avondje pret met pulp, kan terecht bij Shogun Assassin, een Westerse import waar beelden uit de Japanse films gemonteerd werden met bijhorende campy dub en soundtrack.

8.2 Stevige kost

Lone Wolf and Cub is geen lichte brok, maar wie te vinden is voor het genre, zal veel uit zijn uren leesplezier halen.

  • Tekenstijl 8
  • Verhaal 7.5
  • Sfeer 9
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties