Hou ouder je wordt, hoe meer straffe verhalen je te vertellen hebt. In de eerste twee delen van Krasse Knarren doken we dieper in het verleden van Antoine en Pierre. Maar ook de goedaardige duts Emile heeft een avontuurlijk en rijk gevuld leven achter de rug. In Wie vertrekt… lezen we eindelijk zijn verhaal.

Schrijver: Wilfrid Lupano
Tekenaar: Paul Cauuet
Uitgever: Dargaud
Aantal pagina’s: 64
Winkelprijs: € 13,95
Verschijningsdatum: 11 december 2015

Althans, een deel van zijn verhaal. Toen de gekke Berthe tijdens hun jonge jaren vlak voor zijn belangrijke rugbywedstrijd het sportveld verwoestte met haar tractor, besloot Emile zijn geboortedorp achter zich te laten en het ruime sop te kiezen. Tijdens zijn omzwervingen in de Stille Zuidzee beleefde hij vele avonturen, waarvan er een hem op zijn oude dag komt opzoeken in de vorm van een verminkte man met een haak en een Engels accent. En dan is het fijne nog niet geweten van die oude vete met Berthe, die de knarren tot op de dag van vandaag niet onberoerd laat…

Krasse Knarren

Een stripreeks over de derde leeftijd? Ik liep er eerst niet warm voor, maar dankzij de innemende persoonlijkheden van Antoine, Pierre en Emile is dit album, en in feite de hele reeks, een plezier om te lezen. Met “innemende persoonlijkheden” bedoel ik dat het stuk voor stuk oude steenezels zijn, koppigaards die beter zouden moeten weten en zich naar hun leeftijd zouden moeten gedragen. Gelukkig is er ook nog Sophie, de kleindochter van Antoine, die er niet voor terugdeinst de oude knarren af en toe eens stevig op hun plaats te zetten. Net als haar grootvader is ze niet op haar mondje gevallen, en dat zorgt voor (verbaal) vuurwerk. Je hoort het al: Wilfrid Lupano is een kei in het schrijven van memorabele personages. Hoewel het verhaal van de eerste twee delen iets aangrijpender en beklijvender was, zit de plot ook deze keer oerdegelijk in elkaar en wordt dit album, dat op zichzelf een afgesloten verhaal vertelt, naadloos ingepast in het grotere verhaal dat de reeks lijkt op te bouwen. Zo kan je er donder op zeggen dat we van het farmaceutische bedrijf Garan-Servier nog niet het laatste gezien hebben.

Krasse Knarren

Straffe persoonlijkheden dus, maar zonder het fantastische tekenwerk van Paul Cauuet zou de reeks toch heel wat aan aansprekingskracht inboeten. Dat is niet hyperrealistisch en sluit naadloos aan bij de humoristische, satirische toon van de albums. Bovendien weet je dat een tekenaar z’n metier verstaat wanneer hij een verhaal kan vertellen zonder een hele pagina lang een tekstballon nodig te hebben. Een beeld zegt immers meer dan duizend woorden.

krasse knarren bijen

Ook de levendige gelaatsuitdrukkingen die Cauuet aan zijn personages geeft, springt erg in het oog. Een van de mooiste voorbeelden daarvan is niets minder dan de cover van het album. De jeugdige, avontuurlijke, zelfs onschuldige ogen van Emile die door zijn jeugdherinneringen zwemmen, kan geen groter contrast vormen met de verbaasde en licht verontruste blik van Pierre en Antoine. De ogen zijn de vensters van de ziel, zegt men wel eens, en deze strip spreekt dat allerminst tegen. Memorabel zijn ook de grote ogen die Sophie opzet wanneer ze plots de nieuwe bewindvoerder van Garan-Servier ontmoet en de gezichten van de drie knarren, die baden in het angstzweet wanneer ze worden geconfronteerd met de rol die ze gespeeld hebben in de vete met Berthe.

Kortom: Krasse Knarren 3: Wie vertrekt… barst van de emoties. De oudjes, rasechte Benidorm bastards, hebben dan wel een grote mond, maar niet zelden ook een klein hartje. Het leven bestaat immers niet alleen uit avontuurlijke zeevaarten en rugbywedstrijden, maar ook uit oud zeer en verloren liefdes. En als je al zo lang leeft als Antoine, Pierre en Emile, heb je ook daarover heel wat verhalen te vertellen.

8.5 Kras

Krasse Knarren is een plezier om te lezen. Een strip valt of staat met goede personages, en met Antoine, Pierre en Emile heeft deze reeks toch wel de hoofdvogel afgeschoten. Dat zij alle aandacht naar zich trekken en het verhaal slechts van secundair belang is, nemen we er dan wel graag bij. Humoristisch, maar met een scherp kantje.

  • Tekenstijl 8.5
  • Verhaal 9
  • Sfeerschepping 8
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties