Jeff Lemire’s Sweet Tooth: onschuld in een dystopie (review)

0

Er is een ziekte uitgebroken die de mensheid één voor één velt, er is geen remedie en mensen vallen bij bosjes. Als klap op de vuurpijl worden er ook geen mensen geboren, maar eerder mens/dier-hybrides. Deze hybrides worden nagejaagd en gebruikt voor experimenten of uitgemoord. Als een mix tussen Bambi en The Road, volgen we in Sweet Tooth de onschuldige hert-hybride Gus in een harde, vreselijke wereld.

Gus leeft zijn hele leven al afgesloten van de buitenwereld. Samen met z’n vader leven ze een simpel leven in een hutje in een natuurpark. Gus’ vader had maar één regel: verlaat het bos nooit, want er is enkel de hel buiten de bossen. Maar wanneer deze ook sterft aan de mysterieuze ziekte, gaat de jongen toch op pad, op zoek naar antwoorden.

sweet-tooth-interior-page-11

Intussen ontmoet hij de norse, harde man Jepperd, die hem belooft naar de Preserve te brengen. De Preserve is eigenlijk een reservaat waar hybrides in alle veiligheid kunnen leven. Iedereen weet dat het een sprookje is, dat er geen reservaat is, maar Gus, in al z’n naïviteit, volgt Jepperd. Ik zal jullie enorme spoilers besparen, maar neem het van mij aan dat het de moeite is om de volledige reeks in huis te halen.

Twee weken geleden begon ik aan het verhaal van Gus en Jepperd, dit weekend heb ik het laatste volume uitgelezen. Wat een verhaal. In mijn ogen is dit verhaal evenwaardig aan Robert Kirkman’s The Walking Dead, Cormac McCarthy‘s The Road, Stephen King‘s The Stand en Brian K Vaughan‘s Y: The Last Man. Net zoals bij eerdergenoemde verhalen, grijpt deze je keihard vast en laat je niet meer los. Wanneer je de laatste bladzijde leest, staar je nog eventjes in het oneindige terwijl je alles laat bezinken. Jeff Lemire schetst de brutaliteit van een wereld waarin jacht wordt gemaakt op kinderen perfect. Zijn eigen ruwe tekenstijl versterkt de sfeer van deze dystopie dan ook alleen maar.

De ziekte en de oorsprong van de hybrides worden mooi uitgeklaard en Gus, Jepperd en alle nevenpersonages krijgen de nodige diepgang. De hybrides zijn bakens van onschuld in een perverse, duistere wereld en net dat maakt het geheel hartverscheurend. Wanneer knaagdier-hybride Bobby van nature in een winterslaap wil gaan, maar niet kan omdat hij moet vluchten en in z’n gebrekkig taaltje smeekt “Wendy, we am sleep?” breekt je hart.

"We am sleep?" - Bobby

Sweet Tooth is ondertussen al afgerond en je kan alle volumes vinden in de betere comicstore. Rep je dus naar de winkel en haal de hele reeks binnen. Het grote probleem bij veel post-apocalyptische reeksen is weten hoe te eindigen. Jeff Lemire is één van de weinige die het verhaal perfect weet af te ronden. De tekenstijl zal heus niet voor iedereen zijn, maar eens je je daarover kan zetten is dit verhaal perfect. Maar ook triest. Aanrader!

87%
87%
Aanrader!

Als bakens van onschuld vluchten de hybrides van de mensheid richting antwoorden. Jeff Lemire toont hoe je een pakkend post-apocalyptisch verhaal neerzet. Hij trekt je mee in het verhaal en houd je aandacht vast. Zijn tekenstijl is heus niet voor iedereen maar in mijn ogen versterkt het de sfeer enkel maar.

  • Tekenstijl
    6
  • Verhaal
    10
  • Sfeer
    10
Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties