Het einde van Miracleman is in zicht

0

Het begon allemaal met een proces in de twintigste eeuw. Een van de populairste Amerikaanse striphelden was Captain Marvel, die diens uitgever Fawcet Comics veel geld opleverde in de crisisjaren. Begin jaren vijftig was Fawcet met National Periodical (de voorganger van DC Comics) in een stevig juridisch gevecht verwikkeld over een vermeende inbreuk op Superman. Periodical was van mening dat Captain Marvel, die in 1939 (dus een jaar na de geboorte van Superman) het levenslicht zag, te veel op Superman leek. En ja, dat het personage op dat moment veel populairder was dan Superman speelde natuurlijk geen rol… Fawcett trok de stekker uit het conflict, betaalde National Periodical een schadevergoeding en stopte met het publiceren.

In 1954 kwam de Engelse tekenaar Mick Anglo met Marvelman op de proppen. De held was duidelijk gebaseerd op Captain Marvel, waarvan er op dat moment geen nieuwe comics meer verschenen. De jonge Michael Moran verandert, na het uitspreken van het woord Kimota, in de held Marvelman. Het deed zijn ding en vermaakte lezertjes zonder echt indruk te maken. In 1959 ging de uitgever van Marvelman failliet en verdween het personage uit beeld.

De jaren tachtig: enter Alan Moore, enter Miracleman

In 1982 startte uitgever Dezz Skinn een nieuw blad genaamd Warrior. Skinn had een zwak voor Marvelman en ruimde een plekje in voor deze held. Maar hij gooide het over een andere boeg en liet een zekere Alan Moore zijn gang gaan met de held. Samen met Gary Leach, en later een piepjonge Alan Davis, maken ze een verhaal rondom de volwassen Michael Moran. Een burgerman met een huwelijk, een huisje met een tuin. Hij wordt gekweld door migraines en droomt ’s nachts dat hij kan vliegen. Een wereld vol verwondering ligt open, mits hij op dat ene woord kan komen.

Het is in feite de eerste deconstructie van een superheldencomic. Iets wat Moore later nog met veel succes zou doen met Watchmen. Al moet worden gezegd dat Marvelman een stuk duisterder is.

Ondertussen was de uitgever gedwongen om de titel van de comic aan te passen. Marvel Comics had gebeld met de mededeling dat ze niet blij waren met de naam. Skinn nam geen risico en vanaf 1985 ging Marvelman door het leven als Miracleman. Voor Moore was dit trouwens een belangrijke reden om niet met Marvel te werken.

Alan Moore nam ook afscheid. Hij kreeg een conflict met Skinn over de financiën, trok zijn conclusies en vertrok. Na 16 issues kwam er een korte pauze. De rechten van het personage werden verkocht aan de Amerikaanse uitgever Eclipse Comics.

Neil Gaiman staat aan de deur

Vanaf het vertrek van Moore werd de serie herdrukt en in Amerika uitgegeven door Eclipse met een nieuwe lettering om te voldoen aan de grillen van Marvel Comics. Ondertussen had een piepjonge Neil Gaiman vriendschap gesloten met Moore. Deze leek het een goed idee dat Gaiman de reeks zou voortzetten. Gaiman was en is een liefhebber van Miracleman dus hij greep de kans aan.

In 1989 was hij onder de vlag van DC Comics begonnen aan Sandman, wat zijn magnum opus zou worden. In 1990 verscheen Miracleman #17 waarin de schrijver samen met tekenaar Mark Buckingham het werk van Moore en consorten zou voortzetten. Helaas kwam na 7 issues een einde aan deze run omdat de uitgever failliet ging.

Miracleman: de mythe

Alan Moore was in de tussenliggende jaren doorgebroken in de VS als schrijver van Swamp Thing en Watchmen. Dat deze getalenteerde schrijver al eens eerder iets had gemaakt in Engeland wat naadloos zou passen in dat rijtje, sprak tot de verbeelding van lezers en uitgevers.

Tel daarbij op dat zijn pen was overgenomen door Neil Gaiman, die begin jaren negentig inmiddels pionierswerk verrichtte met Sandman en ook nog eens serieus werd genomen als schrijver in de reguliere boekhandels en je begrijpt dat een bijna orgasmische golf van genoegen door de gelederen van de stripliefhebbers trok.

Wie had echter de rechten? Er werd flink gevochten rondom de erfenis van Eclipse Comics. De beslissing leek in het voordeel van Todd McFarlane genomen te zijn. Deze tekenaar was miljonair geworden als tekenaar van Spider-Man en medeoprichter van Image Comics. Hij meende de rechten op Miracleman gekocht te hebben.

Neil Gaiman dacht daar anders over.

Gaiman had ook al eens iets voor McFarlane’s comic Spawn geschreven en was van mening dat deze hem te weinig royalties had uitbetaald. Bovendien was hij redelijk bekend met de wijze waarop de rechten waren verdeeld met betrekking tot Miracleman.

Een proces volgde wat je met recht en reden de meest epische tweestrijd van de Amerikaanse comicindustrie kan noemen. Zie deze link voor een tijdlijn.

Marvels and Miracles

In 2001 komt deze tweestrijd in een beslissende fase. Gaiman had als succesvol schrijver niets te klagen over geld, maar McFarlane kon als ondernemer en miljonair net even iets verder gaan.

In datzelfde jaar is Marvel Comics bezig met een wederopstanding. De uitgever zit in een chapter 11-situatie en is druk bezig zich aan een dreigend bankroet te ontworstelen. Onder leiding van Bill Jemas en Joe Quesada word alles uit de kast getrokken om publiciteit te genereren. Nadat ze eerder zijn uitgelachen door McFarlane die liet weten dat hij geen trek had in een crossover tussen Spider-Man en Spawn, zag Marvel een ideale mogelijkheid om terug te slaan.

Ze kwamen Gaiman te hulp en lieten hem een bedrijfje Marvels and Miracles onder hun naam oprichten. Hierdoor konden ze hem te hulp komen. Gaiman schreef twee miniseries (Eternals en 1602) waarvan de opbrengsten in deze bv werden geparkeerd. De prijs? Marvel zou Miracleman mogen publiceren en Gaiman zou dan zijn run afronden.

Gaiman won zijn strijd van McFarlane, kreeg zijn geld en enkele copyrights. Marvel Comics kreeg diens creatie Angela. En de rechten op Miracleman? Die bleken na al die jaren voor een groot deel gewoon in handen te zijn van Mick Anglo, die als negentigjarige geen internet had en dus niets wist van deze hele soap.

De wedergeboorte van Miracleman

Na een uitgebreide juridische puzzel kon Marvel in 2013 eindelijk beginnen met het uitgeven van Miracleman. Helaas wel zonder de naam van Alan Moore. De schrijver wilde niets met Marvel Comics te maken hebben, maar wilde Anglo zijn geld niet ontzeggen. Een compromis kwam in de vorm van The original writer. Dat moest op de comics worden afgedrukt.

In 2014 en 2015 werd het werk van Moore, Leach en Davis uitgegeven. Daarna werd het weer even stil omdat men rondom de run van Gaiman en Buckingham weer wat juridische dingen over het hoofd had gezien.

Op de San Diego Comic Con kondigde Marvel aan dat in 2019 eindelijk begonnen wordt aan het herdrukken van het Gaiman-materiaal. Ondertussen zijn Gaiman en Buckingham begonnen aan nieuwe Miracleman-comics. Dus als er geen beren op de weg verschijnen, dan zal na bijna dertig jaar een einde komen aan een van de beste soaps van de Amerikaanse comicindustrie.

Share.

About Author

Dennis Van Beek

Leest boekjes met plaatjes en praat daar dan over op Geekster. Heeft ook een mening over andere dingen.

Reacties