Hellboy, de rode duivel, z’n faam komt vooral van de films met ieders favoriete biker Ron Perlman, maar in comic book land draait hij al mee sinds ’93. Recent is de bundeling van het tweede deel van Hellboy and the B.P.R.D. reeks op de markt verschenen. Het eerste deel genaamd 1952 begint met Hellboy die uit de deur op een vliegtuig richting Brazilië wordt gestampt door zijn pleegvader professor Trevor Bruttenholm. Daarmee lanceerde hij toen Hellboy’s lange carrière van monster-, spook-, heks- en vampier-jagen. Hellboy is ondertussen een jaartje ouder geworden en we hebben hier nu Hellboy and the B.P.R.D. 1953 op onze schoot liggen. Is deze anthologie met kortverhalen even goed als de voorganger of steken er een paar stinkers tussen?

hellboy 1953 Mignola

De cover-up!

Zoals altijd siert een prachtige tekening van Mignola deze trade paperback’s cover. Helaas ook het enigste tekenwerk dat we in deze bundeling kunnen verwachten. Ergens wel te begrijpen, want de man zijn pen vloeit over met het schrijven van spin-offs zoals B.P.R.D. Hell on Earth, Abe Sapien, Baltimore, Witchfinder, … Daarom nemen de getalenteerde tekenaars zoals Ben Stenbeck, Michael Walsh en Paolo Rivera het teken-roer over om elk hun eigen visuele draai te geven aan de Hellboy mythos.

Guess who’s (Sten)beck!

Het boek begint met vier paranormaal getinte verhalen die de vader-zoon dynamiek tussen Hellboy en de professor meer uitbouwen, en hoe Hellboy groeit als persoon. Zo trekken de twee in januari in The Phantom Hand naar een oude villa waarin een wandelend hand ronddwaalt. Hierin komt Hellboy z’n impulsieve aard al snel naar boven wanneer hij er een ijzeren poker in ramt. Dit avontuur dient tevens als waardevolle les aan Hellboy dat het nooit kwaad kan om de lokale geschiedenis boeken open te trekken om een antwoord te zoeken.

Hellboy and the B.P.R.D. - 1953--The Phantom Hand & the Kelpie-005

In maart trekken de twee naar Yorkshire waar ze een taverne helpen met spoken. Deze doken pas op wanneer de eigenaars de naam van hun zaak veranderden naar Rawhead and Bloody Bones, twee infameuse grafrovers die aan een pijnlijke einde kwamen door hun gebrekkige populariteit. Het fijne aan dit verhaal is dat je ziet hoe hij de wijze les van twee maanden terug hier toepast.

Rare jongens die Romeinen

Een maandje later in The Witch Tree is het duo opnieuw aan de slag om Engeland wat spoken armer te maken. Zoals te lezen is in de titel, heeft het te maken met een heks en een boom, maar wees gewaarschuwd, there’s more than meets the eye. Dit verhaaltje is op artistiek vlak het hoogtepunt van deze bundeling. We raden dan ook aan om een blik te werpen op Stenbecks schetsen achteraan in de trade paper back.

9

Het voorlaatste kortverhaal is eerder een anekdote van Trevor en een oude schoolkameraad. Ze vertellen over een aanvaring met een Kelpie, een schots monsterpaard dat mensen verdrinkt door ze op zijn rug te lokken.

Dit is tevens het laatste verhaal getekend door Stenbeck en van de drie tekenaars is hij degene die het dichtste Mignola’s unieke tekenstijl benadert. Namelijk de geweldige atmosfeer die in de verf wordt gezet door zijn kleurgebruik. In sommige panelen druipt het van de emoties. Sepiatinten benadrukken het feit dat je een flashback ziet. Oranje wordt gebruikt om de woede en agressie te ondersteunen van de krijgers. Ook gebruikt Stenbeck rood om de lezer te tonen dat de persoon op dat paneel vermoord werd. Daarnaast zijn er een overvloed aan schaduwen en kleinere panelen met een focus op details. Zaken zoals deze kweken echt een griezelige sfeer, iets waar het medium over het algemeen veel moeite mee heeft. De actie is vloeiend en de personages distinctief. Indien je genoot van deze tekenstijl is z’n ander werk Baltimore ook aan te raden.

De zwarte getekende grens tussen leven en dood

Het laatste kortverhaal, Wandering Souls, brengt ons, Hellboy en het medium Xiang naar Wyoming, USA. Hier betreden ze doorheen de sneeuwstorm een verlaten mijn. Op zich een vrij eenvoudig verhaal over geesten die hun finale rustplaats niet zo appreciëren, maar het is vooral de wijze waarop Walsh deze bovennatuurlijke wezens uit zijn pen laat vloeien. Alles van tastbare zaken in de strips zijn getekend met zwarte lijnen en zien er ook heel fysiek uit, terwijl de geesten eerder met waterverf geschilderd lijken en uit schaduwen en een etherische groene gloed bestaan. Dit contrast geeft het verhaal net dat tikkeltje bijzonderheid en meerwaarde om dit te lezen.

187eb_5a1f

Roze Retrievers, ruige russen en relatief rampzalige Rivera’s

Nu, het hoofdverhaal van deze bundeling is getiteld Beyond The Fences en speelt zich af in een voorstadje van het land van vrijheid, appeltaart en adelaars. Op eerste zicht presenteert het verhaal zich als een simpel stand-alone verhaaltje over een monster dat de lokale fauna consumeert. Er is ook een klein subplot met geheime agenten en bedrijfsspionage, maar genoeg daarover. Mignola haalt hierin veel oudere personages, settings en gebeurtenissen boven. Daarnaast is er ook veel opbouw naar een confrontatie tussen de gloeiende stenen, het B.P.R.D. en de ruige Russen.

30_07

Een ander pluspunt was hoe Hellboy bevestigd wordt als een soort van superheld. Kinderen idoliseren hem en er zijn zelfs stripboeken over hem uitgegeven (hoe meta). Een heel fijn contrast tegenover de films waarin hij geschuwd wordt door het grootste gedeelte van de ondankbare homo sapiens.

Wat hier wel tegensteekt, is het kleurenpalet. Terwijl Paolo Rivera vloeiend actie en emotie op papier kan zetten, is het kleurwerk van zijn vader, Joe Rivera, pakken minder. Tinten met overvloed maar alles voelt te precies en digitaal aan voor Hellboy. Terwijl deze stijl kan werken bij reeksen zoals Daredevil of Howard the Duck, rekent Hellboy vooral op het neerzetten van een donkere atmosfeer, iets wat hier niet lukt. Desondanks de ongepaste tekenstijl, levert het wel mooie plaatjes op zoals een gedetailleerde splash-page vol extra dimensionale wezens. Een roze monster doorheen een suburb zien rondlopen is ook een fraai zicht. Vader en zoon hebben overduidelijk talent, alleen is Hellboy niet het geschikte personage om dat talent tentoon te stellen.

Niet de geschikte instap in het Hellboy universum

Uiteindelijk valt het doek en eindigt ook deze anthologie. Deze is een must-have voor alle fans van Hellboy en het unieke Mignola-verse. Aan nieuwere fans kunnen we dit helaas niet direct aanraden. Niet getreurd, want we kunnen altijd WEL een oudere anthologie aanraden: Hellboy and the Chained Coffin and others. Vergeet ook niet, beste lezers, we can’t smile without you!

 

6 Waardig

De kortverhalen brengen elk iets nieuws op de tafel en tonen ons een kant van Hellboy die nog niet zoveel aan bod kwam. De tekenstijl van Stenbeck en Walsh pastte perfect bij de sfeer en Mignola heeft goed gekozen. Het is daarom ook spijtig dat Joe Rivera's kleurwerk de kwaliteit wat omlaag trekt. Desondanks een waardige toevoeging aan het Mignola universum. Zonder Beyond The Fences mag je gerust twee punten toevoegen aan de tekenstijl, de sfeer en de eindscore.

  • Verhaal 7
  • Tekenstijl 6
  • Sfeer 6
Share.

About Author

Timothy

Houdtdt van ananas, de Metal Gear Solid franchise en Evil Dead te quoteren. Heeft een kokosnoot BH in zijn kast liggen maar heeft nog geen rieten rokje gevonden dat erbij past.

Reacties