H.ell 1: De vele gezichten van de dood (review)

0

H.ell is de naam van de nieuwe stripreeks van Bernard Vrancken en Stephen Desberg, die de beste elementen van fantasie en een crimi-reeks lijkt te combineren. We volgen de lotgevallen van Harmond Ellmander, die niet zo lang geleden een gerespecteerd ridder aan het hof van de koning was. Een misstap kostte hem echter zijn titel en nu handhaaft hij als strafquaestor H.ell het recht in de groezelige achterbuurten van de stad.

harmond

De vele gezichten van de dood dient als eerste deel vooral als introductie en smaakmaker. We volgen H.ell tijdens zijn eerste zaak, een speurtocht naar een seriemoordenaar die zijn slachtoffers beestachtig toetakelt, terwijl we ook kennis maken met enkele personages die later ongetwijfeld erg belangrijk zullen blijken te zijn. Passeren de revue: de quaestors Forlame en Verech, de gedaanteveranderende hoer Nayade bij wie H.ell troost zoekt, de gemaskerde Hanova en het gezin dat de ridder formerly-known-as-Harmond heeft moeten achterlaten aan het hof: zijn vrouw Erline, die het niet al te nauw lijkt te nemen met de huwelijkstrouw, en hun kinderen Helmia en Arthaud. En dan is er nog de gladde Sir Allaman, waarvan we vermoeden dat hij een vuile rol heeft gespeeld in de degradatie van Harmond.

hell1-plaatje2

Toegegeven, het verhaal klinkt cliché: net als pakweg Sweeney Todd wordt de nobele Harmond het slachtoffer van een machtsspelletje waardoor hij alles verliest: zijn gezin, zijn sociale positie, zelfs zijn naam. Als er echter ièts uit dit eerste verhaal blijkt, is het dat in de duistere wereld die H.ell bewoont niets is wat het lijkt. Zijn kuise, devote vrouw blijkt nothing of the sort te zijn en het zou ons eigenlijk niet verwonderen als ook zij een vuil spelletje blijkt te spelen. Ook de nieuwe collega’s van H.ell komen wel erg ambitieus over. Je zou op den duur Sir Allaman nog gaan waarderen: van hem weet je tenminste met zekerheid dat het een ontzettende klootzak is. Maar waar de zondeval van Harmond meer een achterliggende plot vormt, eist die monsterlijke seriemoordenaar, die zijn slachtoffers gedeeltelijk oppeuzelt, al onze directe aandacht op. Stephen Desberg vertelt ons een spannend verhaal, maar laat voldoende vragen onbeantwoord, zodat we niet kunnen wachten om onze tanden in het volgende deel te zetten. Mocht het me vergund zijn toch een punt van kritiek te geven, dan is het dat de dialogen nogal oppervlakkig zijn.

h.ell-bottom

Maar dat kan natuurlijk een bewuste keuze zijn. Want de wereld van H.ell is er een van weinig woorden. De weinig romantische, eerder pessimistische kijk op de wereld doet, gecombineerd met de middeleeuwse setting met een vleugje magie, heel erg denken aan de serie Game of Thrones en de boeken van George R. R. Martin. Wat sfeerschepping betreft, slaat de reeks een regelrechte homerun. De setting is donker, mistroostig en guur en de tekeningen van Bernard Vrancken benadrukken dat. Donkere wolken hangen boven de straten en hoewel de hemel aan het koninklijk hof helderder lijkt, moeten ze het ook daar stellen met een flets licht, ontdaan van alle luister en helderheid. Mensen lijken genoeg te hebben van hoofse verhalen van idealistische ridders en helden: H.ell bedient hen op hun wenken.

87%
87%
Sfeervol en donker

Vanaf de eerste pagina wordt duidelijk dat dit geen ridderserie vol hoofse idealen wordt. De wereld van H. ell is duister, smerig en geheimzinnig. Dat Harmond wel erg getormenteerd is, kan je de kerel niet eens kwalijk nemen. Dit detectiveverhaal in een middeleeuws jasje vormt een geslaagde introductie die smaakt naar meer!

  • Tekenstijl
    9
  • Verhaal
    8
  • Sfeerschepping
    9,5
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties