Gloria Victis 1: De zonen van Apollo (review)

0

Snelle wagens, stoere kerels en bekoorlijke deernes. Neen, ik heb het niet over de laatste nieuwe James Bond-film, maar over De zonen van Apollo, het eerste deel van de fonkelnieuwe stripreeks Gloria Victis. Daarin worden we ondergedompeld in de brutale wereld van de Romeinse wagenrennen. Panem et circenses, brood en spelen, dàt wil het volk. En dat zal het verdorie ook krijgen. Behalve dat brood.

Synopsis
Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Aelio Hermeros had zichzelf nochtans voorgenomen nooit wagenmenner te worden. Maar twaalf jaar na het vreselijke ongeluk dat zijn vader het leven kostte, is het maar al te duidelijk dat de jonge slaaf zijn vaders talent om met paarden om te gaan heeft geërfd. Hij treedt bij Gaius Gratius Nigrinus in dienst als staljongen. Zal hij ooit de teugels in handen nemen en voor de eer van zijn vader, voor de roem van de overwonnenen, deelnemen aan de wagenrennen in Rome?

De zonen van Apollo, de god die in zijn hemelwagen door de hemel reed, zijn de wagenmenners, de sterren van deze reeks. De context van Gloria Victis 1: De zonen van Apollo is in die zin op z’n minst opmerkelijk te noemen. In tegenstelling tot de meeste stripverhalen die zich afspelen in de Oudheid, die slechts aandacht hebben voor historische veldslagen of politiek gekonkel in de senaat en andere Grote Verhalen, kiest deze reeks resoluut voor de underdog. In dat opzicht had de titel Gloria Victis, wat zoveel betekent als “roem voor de overwonnenen”, niet beter gekozen kunnen zijn. Het hoofdpersonage is fictief, gebaseerd op de nobele onbekende Aelio Hermeros, wiens grafmonument de auteurs in het archeologisch museum van Cuenca te zien kregen. Daarnaast is het verfrissend een strip te lezen over het oude Rome waarin het voortbestaan van de Republiek nièt op het spel staat en waarin er geen horde woeste barbaren de grenzen van het Rijk binnenvallen. Het lijkt erop dat dit een kleine reeks zal worden, over een kleine held, die zijn eigen, persoonlijke epos beleeft.

GLORIAVICTIS_01_36623-8

De jonge Aelio ontmoet voor het eerst de beroemde paardenmenner Diocles.

De context mag dan wel opmerkelijk zijn, het verhaal zelf is dat heel wat minder. De zoon die tegen wil en dank in de voetsporen van zijn (overleden) vader treedt en de eer van zijn familie herwint, is een beproefde formule. Uiteraard is het nog te vroeg om hier een definitief oordeel over uit te spreken. De zonen van Apollo moet immers als eerste deel van de reeks bepaalde taken waarnemen: de premisse moet geschetst worden, de personages voorgesteld. Het is dus evident dat we nog geen plotwendingen krijgen waar onze mond van openvalt en dat we nog niet erg meeleven met de personages die we nog maar net en oh zo kort kennen. Gelukkig plant scenarist Juanra Fernandez her en der al enkele zaadjes die ongetwijfeld cruciaal zullen zijn voor het verdere verloop van het verhaal, waardoor onze nieuwsgierigheid toch alvast geprikkeld wordt.

741595661

Wagenrennen: geen sport voor doetjes.

Roem voor de overwonnenen, maar ook voor tekenaar Mateo Guerrero en inkleurder Javi Montes. Hun illustraties zijn een streling voor het oog en een van de voornaamste redenen om dit album in huis te halen. De gezichten van de personages zijn bijzonder expressief en de actiescènes zijn zeer dynamisch getekend. Opmerkelijk is ook het spel met lichteffecten: dageraad, middag, en valavond baden elk in hun eigen, realistisch licht en ook schaduwen en het fletse licht van een olielampje zien er erg echt uit. Ik kijk alvast uit naar méér van hun werk in het tweede deel, De tol van de nederlaag, dat binnenkort verschijnt.

Fernandez, Guerrero & Montes
Le Lombard/Softcover/56P/€ 7,50

78%
78%
Epiek op kleine schaal

Waar andere peplumstrips onvermijdelijk opbouwen naar epische veldslagen of politieke intriges, heeft Gloria Victis sympathie voor het verhaal van de kleine helden. Da's ontzettend verfrissend. Desondanks is de essentie van het verhaal, een zoon die tegen wil en dank in de voetstappen treedt van zijn vader, voorlopig weinig innovatief. Wat echter wel opvalt en bijblijft, zijn de bijzonder expressieve illustraties van Guerrero en Montes. Meer van dat, graag!

  • Tekenstijl
    8.5
  • Verhaal
    7
  • Sfeerschepping
    8
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties