De cover van Doomsday Clock zegt eigenlijk al voldoende. Alles ademt Watchmen. De klassieke graphic novel uit 1986 van de hand van Alan Moore en Dave Gibbons herdefinieerde het superheldengenre en is tot de dag van vandaag een verkooptopper. En dan wordt het al snel onvermijdelijk dat hier een soort van vervolg op komt.

Schrijver: Geoff Johns
Tekenaar:
 Gary Frank
Uitgever: DC Comics
Verschijningsdatum: 22 november 2017

Doomsday Clock openingsplaat

In 2016 begon DC Comics aan een nieuwe relaunch van hun gehele comiclijn en men vierde dat deels met een speciale one-shot getiteld DC Rebirth #1. Voor deze comic kroop schrijver Geoff Johns weer achter de tekstverwerker om een verhaal te typen wat ‘het internet in tweeën brak’. De suggestie werd gewekt dat veel van de recente gebeurtenissen in het DC Universum werden veroorzaakt door Doctor Manhattan, die achter de schermen aan de touwtjes trok. Dat werd eerder dit jaar bevestigd in de crossover Batman/The Flash – The Button.

Watchmen stamt uit 1986, een jaar waarin de Koude Oorlog nog een issue was. In de comic en in de echte wereld leefde het sentiment heel sterk dat de Amerikanen en de Sovjets elkaar zouden vernietigen met een regen van atoombommen. In Watchmen werd dat issue opgelost door het genie Ozymandias die een groot gevaar creëerde, dat de strijdende partijen hopelijk zou verenigen.
Wie Doomsday Clock openslaat, ziet al snel dat Ozymandias’ actie niet heeft geholpen. Het is 1992 en de langverwachte strijd tussen Amerika en Rusland staat op het punt uit te breken. Tegen deze achtergrond zien we hoe een oude bekende in een gevangenis rondwandelt om daar een koppeltje te bevrijden.

Ook Ozymandias loopt nog altijd rond, al heeft ie niet veel redenen om vrolijk te zijn. Er hangt een sfeer van doem in de lucht. Toch gloort er ook iets van hoop aan de horizon.

Vergelijkingen met Watchmen zijn onvermijdelijk. Gary Frank en inkleurder Brad Johnston staan wel hun mannetje tegenover Dave Gibbons en John Higgins. Het moderne kleurwerk van Johnston zal op grafisch vlak voor veel mensen de doorslag geven en dat is terecht. Het tekenwerk is deels een kwestie van smaak. Het grootste verschil tussen Gibbons en Frank is dat de eerste een stuk soberder tekent.

Johns is een prima schrijver. Wanneer je een spirituele opvolger maakt van een van de weinige klassiekers die het superheldengenre te bieden heeft, dan heb je een ruggengraat van staal. Toch worstelt hij met de erfenis van Alan Moore. Johns doet pogingen om het verhaal te laten lezen als een direct vervolg op Watchmen maar kan niet voorkomen dat het voorlopig toch leest als een kopie van het origineel. En een aantal personages lezen niet helemaal zoals het zou moeten (en nee, dan reken ik Rorschach niet mee… ).

Het is nog te vroeg om deze miniserie af te schieten. Toch komt het allemaal over als een ordinaire cash grab van de uitgever. Het is te hopen dat Doomsday Clock nog een boel onverwachte plotwendingen zal ondergaan. Anders zal over een jaar toch de teleurstelling overheersen.

7 Aardig

Doomsday Clock ziet er fraai uit. Grafisch oogt het allemaal wat moderner dan Watchmen. Helaas leest het verhaal vooral als een kopie van het origineel.

  • Verhaal 5
  • Tekenstijl 9
  • Sfeer 7
Share.

About Author

Reacties