In het Engeland van de Industriële Revolutie maken we kennis met Elizabeth, de jonge dochter van een katoenmagnaat en met Jack, een jonge crimineel-slash-schoorsteenveger. In een bloedstollend verhaal, gaan ze op zoek naar de boeman, die heel wat dichterbij blijkt te zitten dan ze denken. Dit eerste deel van De Roofdierenclub is een prachtige strip, maar absoluut niet geschikt voor gevoelige lezers. 

Schrijver: Valérie Mangin
Tekenaar:
 Steven Dupré
Uitgever: Casterman
Aantal pagina’s: 56
Winkelprijs: € 24,95
Verschijningsdatum: 16 maart 2016

In het negentiende eeuwse Engeland worden we meteen in de historische setting gegooid: met de executie van een jonge dievegge, die druk bijgewoond wordt door arm en rijk, maakt Mangin duidelijk welke klassenverschillen er bestaan: de rijke Elizabeth Shepherd stelt zich vragen bij hoeveel honger iemand moet hebben vooraleer men afval steelt, terwijl haar moeder haar aanmaant om verder te eten en vooral geen vragen te stellen. Na de executie gaan ze op bezoek bij de jonge, arme vrouw met heel wat kinderen en niet genoeg geld om iedereen te voeden.

roofdierenclub_hoofdpersonages

Meteen is duidelijk dat de moeder van Liz deze bezoekjes niet zomaar uit liefdadigheid organiseert: ze is steeds op zoek naar nieuwe kinderen voor de fabrieken van haar man en niemand neemt het daarbij al te nauw met de wetten op kinderarbeid. Intussen speelt Liz met Peter, de jongste van het gezin, en ziet ze voor het eerst een trein. Peter vertelt haar over de boeman, iets wat Liz meteen afdoet als een verhaaltje voor kinderen met te veel fantasie. De laatste jonge hoofdrolspeler is Jack, de zoon van een slager die ervan overtuigd is dat zijn vader vermoord is door de boeman, en die nu schoorsteenveger is. De keuze voor die carrière heeft vooral te maken met het voordeel dat het niet opvalt als hij over de daken loopt tijdens zijn rooftochten.

De setting en verhaallijn van De Roofdierenclub zijn op zich niet bijzonder origineel, maar de uitwerking is wel ongelofelijk hoogstaand: Mangin slaagt erin om de historische werkelijkheid perfect te vermengen met haar horrorverhaal: de wetenschappelijke overtuiging dat de armen fysiek gewoon niet in staat zijn tot logisch redeneren, gebaseerd op de frenologie, is stevig gedocumenteerd in historische bronnen en speelt een belangrijke rol in het verhaal. Ook de kinderarbeid en de verhoudingen tussen de rijke families en hun dienaren zijn perfect uitgewerkt, waardoor de gruwelijke ontknoping nog harder aankomt.

roofdierenclub_waren we maar rijk

Meteen op de eerste pagina wordt duidelijk waarom Steven Dupré één van de meest getalenteerde striptekenaars van zijn generatie is: in plaats van de traditionele cadrage op een lege achtergrond, gebruikt hij de wijde omgeving van de executie als achtergrond voor verschillende kleinere taferelen van dat moment. Doorheen de hele strip komt dit nog een aantal keer terug: de details van de grote scènes vormen het eigenlijke verhaal. Daarbij wordt het donkere gevoel van het verhaal ook verder ondersteund door het gebruik van een zwarte achtergrond, eerder dan het traditionele wit. Het is verfrissend om te zien hoe zelfs de bladspiegels een deel van het verhaal worden.

Qua tekenstijl krijgen we dezelfde mengeling tussen realisme en fantasie als in het scenario: de Londense stadsgezichten zijn erg sterk weergegeven, waardoor een wandeling in de Britse hoofdstad nooit meer hetzelfde zal zijn. De personages krijgen ook een subtiele eigenheid: de handicap van één van de kinderen van de kok bijvoorbeeld is niet opvallend, maar wel aanwezig.

roofdierenclub koets

De dreigende sfeer zit erg sterk in het verhaal, maar het wordt eigenlijk nooit echt een gorefest. Enkel op de laatste pagina’s wordt de horror erg expliciet weergegeven: de realistische tekenstijl zorgt er dan wel voor dat de gruwelijke realiteit extra hard aankomt. Het kleurgebruik is erg gedempt, waardoor het geheel perfect samengebonden wordt: de tekenstijl, het verhaal en de inkleuring vormen een sterke combinatie, waarbij de toonzetting en de sfeer uitstekend bij elkaar aansluiten.

De Roofdierenclub is een bijzonder sterk gekozen titel: het kan zowel de naam zijn van de gentleman’s club waartoe de vader van Liz behoort, maar ook die van de gegoede klasse uit het Engeland van toen, die de armen als niet meer dan hun werkkrachten en entertainment zag. Naast De Boeman zal de reeks van De Roofdierenclub nog een tweede deel krijgen. Voor Het Feest is nog geen publicatiedatum bekend, dus de ontknoping van het verhaal is voor later. Het is wel hoopgevend dat de Nederlandse vertaling zo kort na de Franstalige uitgave verschenen is, dus hopelijk kunnen we later dit jaar nog het tweede deel verwachten. Ik kijk er alvast naar uit, ondanks de gruwel van het verhaal.

 

9.0 Beestig goed

Een perfect samenspel tussen verhaal, tekenstijl en inkleuring: De Roofdierenclub 1 - De Boeman is een erg sterk beeldverhaal, waarvan wij niet kunnen wachten tot het tweede deel verschijnt.

  • Verhaal 9
  • Tekenstijl 9
  • Sfeer 9
Share.

About Author

An-Sofie

Uw bomma, maar dan geekier: houdt van breien, koekjes of taart bakken en thee, keukenprinsesje in de dop. Wordt blij van boardgames, gin, series netflixen en strips. En van Geekster. Vooral van Geekster. Knijpt niet in je wangen.

Reacties