Na 4 jaar heeft Black Panther eindelijk opnieuw een eigen reeks te pakken en treedt hij na lange tijd op de voorgrond om z’n rechtmatige plaats in het Marvel-pantheon in te nemen.

Schrijver: Ta-Nehisi Coates
Tekenaar: Brian Stelfreeze
Uitgever: Marvel
Verschijningsdatum: 7 april 2016

Zeggen dat ik uitkeek naar deze reeks, is een understatement van hetzelfde kaliber als zeggen dat Marvel er tegenwoordig ook warmpjes bij zit. Al van de bekendmaking zat ik op hete kolen, met hoge verwachtingen voor april. Dat de lente dan werkelijk in gang schiet, dat we de eerste warme lentezon op ons bolleke mogen voelen branden en dat de vogels extra hard tjilpen is allemaal bijzaak. Nee, in april ging deze reeks van start en sakkerdjie, ik zweerde op m’n overgrootvaders graf dat ik het van dag 1 zou lezen. De laatste bladzijde is omgeslagen en ik heb alles laten bezinken. Hoe is de eerste issue van deze Black Panther-reeks?

Black Panther Artwork

Brian Stelfreeze brengt Wakanda prachtig in beeld

Wie niet volledig mee is in de comicbook scene: er was heel wat hype rond deze eerste issue. Waarom? Omdat niemand minder dan gerenommeerd auteur Ta-Nehisi Coates, winnaar van National Book Award for Non-Fiction, het verhaal voor onze superheld had neergepend. Meer had ik eigenlijk niet nodig om te branden van nieuwsgierigheid. Coates haalde de prijs binnen voor z’n werk Between the World and Me, waarin hij z’n leven als zwarte man in de hedendaagse Amerikaanse maatschappij beschreef. Het is iemand die in staat is om met een vergrootglas te kijken naar politieke, sociologische en culturele problemen. Wanneer zo iemand zijn tanden kan zetten in Wakanda, het land van Black Panther en een natie die recentelijk zoveel meegemaakt heeft, dan moet daar wel iets boeiends uit ontstaan.

Want eigenlijk zit er een interessante juxtapositie in T’Challa, onze zwarte superheld. Als leider van een volk moet hij regels opleggen voor z’n volk, maar als superheld moet hij soms diezelfde regels breken. Daarbovenop werd Wakanda in de voorbije jaren geteisterd door een zondvloed van Bijbelse proporties, werd het binnengevallen door een leger en moest T’Challa even de troon afstaan aan z’n zus. Je kan best geloven dat het volk het vertrouwen kwijt is in zijn leider. Kort samengevat en zonder al te veel spoilers is dat waar het allemaal om draait in dit verhaal.

Coates windt er van in het begin geen doekjes om; het volk is kwaad. In de eerste bladzijden zien we hoe de mijnwerkers zich tegen hun leider keren. Zijn persoonlijke bodyguards, de Dora Milaje (vrij vertaald: The Beloved) vechten hard tegen hun eigen volk om T’Challa te beschermen. Uiteindelijk weet onze superheld meer bloedvergieten te vermijden maar het kwaad is geschied. Wat daarna volgt, is een tentoonspreiding van Coates’ neus voor proza. Meer dan bij andere schrijvers steekt er een zekere poëzie in de dialogen.

Black Panther Proza

Coates’ proza maakt deze comic net zo bijzonder

Het is taalgebruik dat je zelden terugvindt in een doorsnee superhelden-comic, maar het past perfect in deze setting en geeft gewicht aan de woorden. De schrijver is ook niet bang om kritiek te geven op de rollenverdeling in Wakanda. De Dora Milaje bestaat namelijk uitsluitend uit vrouwen, wier leven volledig draait rond het beschermen en dienen van hun leider. Tot voorheen waren dit naamloze dames die in de comics in beeld kwamen om Black Panther te beschermen. Coates breekt met die traditie, geeft de dames een naam en stelt dit hele systeem in vraag.

Maar hij weet ook wanneer hij ademruimte moet laten zodat het artwork van Brian Stelfreeze volledig tot z’n recht kan komen. Stelfreeze heeft goed doordacht hoe Wakanda in beeld gebracht moet worden, als een natie die zowel teruggrijpt naar Afrikaanse tradities als de nieuwste technologieën weet te omarmen. Ook dat is, naar mijn persoonlijke mening, wat alles rond Black Panther zo boeiend maakt. Ik ben werkelijk waar blij dat hij opnieuw op de voorgrond mag treden en dat we de kans krijgen wat meer te zien van deze unieke stad.

Dit gezegd zijnde, bleef ik op het einde toch een beetje op m’n honger zitten. Ik vraag me af of het geen beter idee was geweest om deze eerste issue dikker te maken dan normaal het geval is. We zijn hier echt getuige van het begin van het begin en je voelt dat er voldoende is nagedacht over alles, maar je ziét het nog niet. Het heeft me niet omvergeblazen en het heeft me niet vastgegrepen zoals ik verwacht had en dat is heel spijtig. De zwarte panter vloog keihard op z’n prooi, om dan te merken dat er net iets te weinig vlees om het bot was. Maar dit is een meergangenmenu en het hoofdgerecht moet nog komen natuurlijk.

8.0 Veelbelovend

Black Panther #1 zit bomvol sterke dialogen en prachtig artwork. Het is altijd fijn als een sterke auteur van een ander medium zich focust op een comic. Vanuit die kruisbestuiving kan er iets moois ontstaan. Het enige puntje van kritiek is dat we er momenteel nét iets te weinig van zien. Deze issue mocht gerust dubbel zo groot zijn, zodat we voor eventjes volledig in Wakanda gezogen werden. Maar wat we zien, geeft vertrouwen en dat is het belangrijkste.

  • Tekenstijl 8
  • Verhaal 8
  • Sfeer 8
Share.

About Author

Davy Delbeke

Kapitein van Geekster sinds het moederschip werd gelanceerd in 2012. Voorliefde voor alles wat met Marvel en Jonathan Hickman te maken heeft. Ja, ik heb Secret Wars al gelezen en ja, die is ongelooflijk geniaal.

Reacties