Allis is de gevangene van Malfrat de Wrange. Ze blijkt een waardevolle gijzelaar, want gezien Johan de taak heeft haar naar Camelot te brengen, moet ook de Rode Ridder nu naar de vermaledijde rabauw z’n pijpen dansen.

Schrijver: Marc Legendre
Tekenaars: Fabio Bono
Uitgever: Standaard Uitgeverij
Aantal pagina’s: 32
Winkelprijs: € 5,99
Verschijningsdatum: 7 september 2016

Johan heeft geen al te hoge dunk van de jonge Allis, maar ze is zonder enige twijfel de uitverkorene en Johans vertrouwen in de wijsheid van Merlijn is grenzeloos. Wanneer Malfrat dreigt haar te doden, heeft de ridder geen andere keuze dan de schurk te gehoorzamen. Die wil dat Johan zich bij zijn roverstroep aansluit. Een ridder van de Ronde Tafel boezemt vertrouwen in en da’s natuurlijk mooi meegenomen wanneer Malfrat zijn trawanten eropuit stuurt om belastingen te innen in zijn pasverworven leen. En zo moet de Rode Ridder lijdzaam toekijken hoe de bende van Malfrat de zwakkeren onderdrukt. Maar of het nu echt in zijn aard ligt om werkeloos onrecht te dulden… (Neen. Obviously niet. Duh!)

Met De gevangene gaan Legendre en Bono verder op het elan van het eerste deel van deze nieuwe cyclus. De nieuwe stijl van De Rode Ridder is duisterder, realistischer en werd al wel eens met Game of Thrones vergeleken. Het is een goede zaak dat Johan menselijker is geworden en dat de gruwelen van de Kruistochten een diepe wonde bij hem hebben geslagen, maar toch moet Legendre er een beetje voor oppassen dat zijn held niet al te zeer vervuld raakt van grimmigheid en zelfhaat. Daar hebben we die andere stripridder al voor…

de-gevangene-zelfhaat

Het schrijfwerk zelf voelt soms wat stroever aan dan in het vorige deel. Zinsnedes als “Malfrat lijkt z’n eigen angst met vrees te voeden” stellen een beetje teleur omdat je weet dat Legendre veel meer in z’n mars heeft. Ook de vele verhalende tekstfragmenten, waarin een alwetende verteller de scène beschrijft of enig inzicht in de psyche van een personage geeft, voelen soms storend aan en breken de mood. Zeker in een medium dat zo veel met beelden werkt als een strip zou “Show, don’t tell” nog steeds het uitgangspunt moeten zijn. Je riskeert immers een beetje betuttelend over te komen als je je lezers al te veel voorkauwt.

de gevangene tekst

Het tekenwerk van Fabio Bono is nog steeds voortreffelijk, dus dat zou zeker geen probleem mogen zijn. Je merkt trouwens dat die zich steeds comfortabeler begint te voelen bij het tekenen van iconische Vlaamse striphelden. Ook zijn bewolkte hemels en lichtinvallen zijn een streling voor het oog.

de-gevangene-hemels

Over de plot echter niets dan lof. Met De gevangene wordt de prelude van de nieuwe cyclus afgerond en hoewel dat een mooi op zichzelf staand geheel vormt, merkt een aandachtige lezer dat Legendre soms wel heel subtiel de komende albums voorbereidt. Dat Johan Allis naar Camelot moet brengen om er Merlijn te ontmoeten, dat wisten we al, maar enkele onverklaarbare gebeurtenissen, die we al bij al snel vergeten omdat ze meteen worden gevolgd door een hevige actiescène, doen vermoeden dat er onzichtbare hogere machten aan het werk zijn. Als we een blik werpen op de exclusieve previewposter die bij dit album zit, wordt ons echter al snel een en ander duidelijk. Of onze vermoedens kloppen, zullen we pas op 7 december weten, wanneer het derde deel van de cyclus, De hellemond, in de winkelrekken verschijnt.


Fan van stripridders of benieuwd naar onze mening over de herlancering van de Rode Ridder? Lees meer op:

6 Duister

Hoewel er in dit album soms gezondigd wordt tegen het principe "show, don't tell", is dit tweede deel van de nieuwe avonturencyclus van Johan nog steeds zeer het lezen waard. Legendre moet ook oppassen dat zijn nieuwe ridder niet al te grimmig wordt, maar we zijn alleszins benieuwd naar de toekomst van de Rode Ridder, die door de poster geteased wordt.

  • Tekenstijl 8.5
  • Verhaal 6
  • Sfeerschepping 7
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties