Kim Duchateau over De zeven vloeken: “Nero, dat is absurditeit”

0

Standaard Uitgeverij lanceerde onlangs Matsuoka, een nieuw fonds dat spannende en geestige strips in een verzorgde uitgave zou uitbrengen. Aangezien de naam ontleend werd aan een schurk uit de Nero-verhalen, kon ook een Nero-album niet ontbreken. Jeroen sprak op de vernissage en persvoorstelling van het album in de Hasseltse PXL met Kim Duchateau, auteur van het hommagealbum De zeven vloeken.

kim signeert

Foto van @phogmography on Instagram

Zodus, Kim…
Kim Duchateau:
Sorry dat ik even onderbreek, maar wat is dat?

Dat is een dictafoontje.
Kim: Bestaat dat nog? Of is dat nieuw?

Eeeeuuhhm… Dat is toch al vijf jaar nieuw.
Kim: Da’s oud dan. Enfin, voor technologie toch. Maar ik hou van oude technologie. Die gaat langer mee dan nieuwe. Zoals een diepvriezer.

Daar heb ik gelukkig nog geen ervaring mee.
Kim:
Wacht maar, dat komt nog!

Dat is een waarlijk bemoedigende gedachte. Maar goed, om terug te komen op Nero: als ik het goed begrijp, kwam het initiatief voor dit album van de uitgeverij?
Kim;
Dat klopt. Ik kan natuurlijk ook zo geen initiatief nemen, hè. Ik kan natuurlijk wel roepen: “Jaaaa, ik ga Cowboy Henk tekenen,” maar zonder medeweten van Herr Seele en Kamagurka gaat dat natuurlijk niet gebeuren. Dus ja, dat kwam van Catharina Kochuyt (de weduwe van Marc Sleen, nvdr. ), Toon Horsten… En Yves Kerremans heeft er ook iets mee te maken, denk ik.

Foto van @phogmography on Instagram

Wat ging er door je hoofd toen je de telefoon opnam en gevraagd werd om zelf een Nero te maken?
Kim:
Ik dacht dat het een grap was. Zoals Banana Split of zo. Zo van: “Waar hangt hier ergens de camera?” Ik had datzelfde gevoel toen ze me in 2007 belden dat ik de Gouden Adhemar had gewonnen. “Haha, ja kom, ge moet me niet blij maken als het niet waar is”. Maar het is echt!

Voor een nieuwe Nero heeft men dan toch vrij snel aan jou gedacht. Van jongs af aan was je al een grote fan van Nero, heeft die ook een rol gespeeld in je eigen carrière als tekenaar?
Kim:
Ja, Marc Sleen was een van de vele invloeden. Ik ben nogal makkelijk beïnvloedbaar. Ik ben iemand die een Robert Crumb leest en dan denkt: “Oh, maar dat wil ik ook doen!” Of Charles Burns en dan gaat van: “Oh, maar zo wil ik ook tekenen!” Ik kan nooit een beslissing nemen. Als je jong bent en je tekent, heb je verschillende stijlen. Die gaan dan op den duur trechtergewijs naar een enkele stijl. En dan zit je daarmee opgescheept. Mijn stijl lag niet zo heel ver af van die van Nero. Toen ik vroeger, toen ik twintig was, met mijn strips naar de uitgevers ging of de stripwinkels in de buurt, kreeg ik al te horen: “Ja, dat is Sleen he”.

Da’s best een mooi compliment.
Kim:
Ik tekende neuzen op dezelfde manier, met zo’n krolleke. En ik bedacht ook heel graag rare figuren. Nero loopt vol met rare figuren, zelfs als ze niets doen. Zo’n beetje als Tsjeef met de klakke of Tuizentfloot. Die werkt zelfs tegen. Dat is zo’n beetje als Harpo van the Marx Brothers. Ik hou wel van zulke anarchistische figuren.

Foto van @phogmography on Instagram

Is het dat ook dat je aanspreekt in Nero?
Kim:
Ja, de absurdigheid hè. Het koldereske. Op Suske en Wiske en Jommeke werden destijds al marktstrategieën toegepast. Dat mocht niet te raar zijn, dat moest een familiestrip zijn… Sleen trok zich daar niets van aan, die ging gewoon door. Werd de reeks daardoor minder populair? Dat trok hij zich allemaal niet aan. Ik heb het altijd wel voor de afwijkende dingen, de underdogs, de dingen waar de massa niets mee heeft.

Op dat moment komt een medewerker van de PXL ons even onderbreken om ons wat te drinken aan te bieden. Er gaat niets boven de Limburgse gastvrijheid, als je het mij vraagt. Kim steekt even van wal over het feit dat koffie op hem geen effect meer heeft en sterker nog: dat hij er zelfs heel goed van slaapt. Na dit kleine intermezzo keren we terug naar Nero.

kim koffie

Foto van @phogmography on Instagram

Het afwijkende, dus. Wat is dan je favoriete albu…
Kim:
De wortelschieters. Dat is vlug, hé? Dat was vroeger al mijn favoriete album. Dat zijn eigenlijk vijftig schilderijen van Magritte, zo absurd. Nero koopt een eiland en wordt daar een beetje de antiheld – hebzucht speelt hem parten – en als je daar te lang op een plek blijft staan, schiet je wortel. Dat komt door een volkje dat onder de grond leeft, de Jeans, die je een pikuur geven als je te lang blijft staan, en dan word je een boom. Ik vind dat een geweldig absurd idee.

de wortelschieters

Nu heb je dus zelf een eigen Nero kunnen maken. Vond je het moeilijk om je de personages eigen te maken?
Kim: De meeste moeite had ik, tekenkundig, met Nero zelf. Die is eigenlijk heel raar opgebouwd. Z’n neus staat bijna op z’n voorhoofd, z’n wenkbrauw ligt op z’n kruin, hij heeft bijna geen nek, …

nero postuur

Foto van @phogmography on Instagram

Pas op pagina 22 dacht ik: “Ja! Dat is hem!” Wat helaas wel betekende dat ik alle voorgaande pagina’s opnieuw moest doen, als ik het goed wou doen. Ik heb hem er dus overal terug opnieuw ingemonteerd. Soms tekende ik hem te dun, dan weer te dik… Verder had ik er geen problemen mee. De nevenfiguren, het verhaal… Ik, die het normaal bij gags hou en geen lange verhalen schrijf!

Dat heb je nochtans best goed gedaan. Heb je de smaak te pakken?
Kim:
 Ik heb al een nieuw idee zelfs! Maar ik weet nog niet of er een nieuw album komt. Daar blijft men erg onduidelijk over. Want Sleen heeft voor zijn dood – na zijn dood ging dat nogal moeilijk – gezegd dat Nero niet verdergezet mocht worden. Een hommage kan wel, da’s niet verderzetten. Drie hommagealbums? Da’s niet verderzetten. Honderd….? Maar dat ligt niet in mijn handen. Dat is de wet van de economie. Ik heb al van alles gehoord. Zoals dat ze het telkens aan iemand anders zouden geven. Maar ik heb er wel zin in als ze me vragen. Ik zou toch wel eens iets rond de zus van Tuizentfloot willen doen. Maar dat zijn maar wilde ideeën. Ik weet nog niet of dat mag of kan.

DolleDina

Nero is nu uitgegeven als de eerste grote release van het label Matsuoka. Wanneer wist je dat dat het geval zou zijn, en wat vond je ervan? Wat is je mening over het nieuwe label?
Kim:
Ik ben daar eigenlijk niet zo van op de hoogte. Ik weet dat het een nieuwe tak van de uitgeverij is, maar ik weet niet goed wat het allemaal inhoudt of wat ze er nog mee gaan doen. Daarvoor moet je bij Toon Horsten zijn, die heeft dat gestart.

We zijn er bijna door, maar de laatste vragen zijn helaas de vervelendste. Ik heb onlangs een interviewreeks gedaan over “het DNA van een stripreeks”. Wat is dat volgens jou? Wat maakt Nero tot Nero?
Kim:
Dat is niet een ding, dat zijn verschillende dingen. Het is moeilijk om vast te pinnen, maar ik denk dat de sfeer het belangrijkste is. Je kan verschillende dingen doen met een klassieke stripreeks: er iets radicaal anders mee doen, zoals Amoras of Red Rider. Maar ik ben geen realistisch tekenaar, en bij Nero past dat niet, dat is kolderesk. Ik vond dat het toch eerder een samengaan moest zijn van mijn stijl en die van Sleen. Maar het moest toch nog wel echt een Nero  zijn. Weet je, ik sprak gisteren nog met Stef Lernous van Abattoir Fermé, en die zei iets heel moois: “Ik vind dit zo eigenaardig! Dit is Nero, maar precies in een tussenstation. Dit zijt gij niet, het is Sleen niet, het spookt zo ergens tussenin, en dat vind ik zo fantastisch!” Ook Merho, van De Kiekeboes, sprak me er op aan. “Ik ben al heel lang aan het nadenken over hoe ik m’n reeks moet verderzetten en zit te zoeken naar iemand die zo kort mogelijk bij mijn stijl zit.” Nu besef ik dat het hem vooral om de sfeer gaat.

Foto van @phogmography on Instagram

Dat is dan ook een beetje de reden waarom Robbedoes nog altijd goed scoort dan? Die heeft door de jaren heen ook verschillende tekenaars gehad.
Kim:
Dat is toch nog een beetje anders. Zoals gezegd kan je met klassieke reeksen verschillende dingen doen. Ik blijf erg trouw aan de Nero van Marc Sleen, maar Robbedoes door Hanco Kolk is bijvoorbeeld heel wat anders dan Robbedoes door Franquin. Je kan er dus ook meer je eigen draai aan geven, de personages in een eigen etalage zetten. Het is zoals muziek coveren. Voor beide manieren van werken valt wat te zeggen, beide zijn evenwaardig. Ik ben alleszins een grote fan van Hanco (met wie Kim ook De man van nu maakte, nvdr.) en ik vind het geweldig dat hij Robbedoes mocht doen.

Ik denk ook dat nieuwe stripreeksen niet meer werken. Een oude stripreeks nemen en aan een nieuwe tekenaar geven, dat is een nieuwe koffer die de laatste jaren is opengegaan. Toon Horsten zei ooit: “Een nieuwe familiestrip? Ik krijg zo veel ideeën binnen. Maar sinds Kiekeboe is er niets meer geweest. En dat is al van 1977 geleden.” Ligt het aan de reeksen? De scenario’s? Of ligt het aan het veranderde publiek? Ik denk toch vooral dat laatste.

Wat is volgens jou belangrijk als je zo’n icoon als Nero aanpakt?
Kim:
Dat de sfeer erin zit, dat het nog altijd Nero is. Dat het karakter van Nero en de nevenfiguren erin zit. Die dingen veranderen, dat kan je doen in een parodiestrip. Dan kan je ermee lachen, er iets anders mee doen. Maar dat is wat anders. Dit moest in dezelfde lijn liggen.

Wat mag je zeker niet doen?
Kim:
Het in het belachelijke trekken. Dan ben je ook niet de juiste tekenaar ervoor. Of het tegen je zin doen, dat is volgens mij nog erger. Als je er geen interesse in hebt, of het is bandwerk… Laat het dan. Ik kreeg een stuk erfgoed in handen, en ik vond toch dat ik dat zo goed mogelijk moest aanpakken. Als ik dat zou verprutsen, zou ik daar m’n hele leven spijt van hebben. Ik heb zowaar twee paniekaanvallen gehad ’s nachts. “Ik ga het niet afkrijgen! Het scenario trekt op niks! Da’s Nero, zo’n kans krijg ik maar een keer!”

Die heb je toch ten volle benut, lijkt me.
Kim:
Ik denk het ook. Ik heb toch heel wat positieve commentaren gekregen van collega’s zoals Merho of Luc Cromheecke. Natuurlijk waren er op voorhand al wat Nero-fans die het afbraken. “Den Duchateau? Dat gaat seks zijn, dat gaat slecht getekend zijn…” Maar dat waren allemaal mannen van boven de vijftig. Dat vond ik dus ook niet zo heel erg.

Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties