De epische strijd tussen sluipmoordenaars en tempeliers is een constante doorheen de geschiedenis. Steeds ongezien, maar daarom niet minder dodelijk. In Die Glocke maken we kennis met Eddie Gorm, die in 1940 in het conflict verzeild raakt.

Schrijver: Guillaume Dorison
Tekenaar: Jean-Baptiste Hostache
Uitgever: Ballon
Aantal pagina’s: 48
Winkelprijs: € 7,95
Verschijningsdatum: 14 december 2016

De succesvolle Assassin’s Creed-franchise van Ubisoft inspireerde niet alleen talloze games en ondertussen zelfs een bioscoopfilm, maar ook al een handvol strips. in Assassin’s Creed Conspiracies, het nieuwste wapenfeit in die categorie afgeleide producten, zien we de eeuwenoude strijd tussen assassijnen en tempeliers weer opflakkeren in het Londen van de Tweede Wereldoorlog. We beginnen in medias res en zien de assassin Eddie Gorm in 1943 de waterkrachtcentrale van Vemork infiltreren, vastberaden de sinistere plannen van de Duitse tempeliers een halt toe te roepen.

Dat is ooit anders geweest. De Eddie Gorm van 1940, het hoofd van de Londense dockers, ligt helemaal niet wakker van oorlog, de nazi’s en eeuwenoude broederschappen. Zijn clandestiene zaakjes draaien goed en dat is alles wat telt. Tot de bom valt. Nadat zijn familie hem brutaal ontrukt wordt, grijpt Eddie het aanbod van kolonel Boris Pash en luitenant Julia Dusk aan om zijn familie te wreken. Hij werkt zich in de gunst bij de Duitsers om meer te weten te komen over het gevreesde Uranprojekt, maar ontdekt daarbij een groter geheim: Die Glocke

Assassins-Creed-Conspiracies-1-Die-Glocke-2

Dat zou spannend kunnen zijn, ware het niet dat we dat allemaal al wel eens gezien hebben. Om de haverklap krijgen we wel een nieuwe assassin in een nieuwe historische periode en het nieuwe is er eerlijk gezegd wel een beetje vanaf. Zowel de hoofdrolspeler als de antagonist van het verhaal slagen erin ontzettend oninteressant te zijn en het enige personage dat een beetje bijblijft, is de harde tante Julia Dusk. Aan het einde van het verhaal worden we getrakteerd op een ontzettende plottwist, zelfs voor een Assassin’s Creed-verhaal. Dat geeft ons hoop dat het volgende deel interessanter zal zijn, maar compenseert geenszins het feit dat we daarvoor eerst dit erg middelmatige album hebben moeten doorworstelen. De rabiate AC-fans en completionisten zullen daar misschien plezier aan beleven, de meeste mensen minder.

Conspiracies glocke

Voor het verhaal moet je dit album dus niet in huis halen, maar voor het tekenwerk ligt dat anders. Jean-Baptiste Hostache heeft een erg unieke stijl, dat een vreemd evenwicht vindt tussen gedetailleerd en ruw. Vooral gelaatsuitdrukkingen komen dankzij vaardig lijnenwerk en een goed gevoel voor belichting prima tot hun recht. De inkleuring is eerder aan de fletse kant, maar gezien de ernst van het verhaal en het feit dat de Tweede Wereldoorlog nu niet de meest vrolijke en kleurrijke periode van deze aardkloot was, kunnen we dat eerder als realisme dan als gebrek beschouwen.

Wild worden we dus helaas niet van Assassin’s Creed Conspiracies 1: Die Glocke. De plottwist op het einde zal wellicht inspireren het volgende deel toch nog maar in huis te halen, maar dat mag dan wel best een heus pareltje zijn. In zekere zin wordt de strip slachtoffer van z’n grote merknaam en kunnen we ons de vraag stellen hoe we hem zouden beoordelen zonder dat Assassin’s Creed-label. Maar verkopen doet dat label vanzelfsprekend wel…


Fan van strips die zich afspelen in oorlogstijd? Lees dan ook:

6 Niets nieuws

Het tekenwerk van Assassin's Creed Conspiracies 1: Die Glocke mag dan wel spectaculair zijn, het verhaal is dat geenszins. Laat ons eerlijk zijn: de franchise wordt op dit punt behoorlijk uitgemolken. Wat begon als een cool concept is ondertussen al zo vaak in een andere setting herhaald, dat we eigenlijk niet echt warm lopen van de zoveelste assassin en de zoveelste snode tempeliers.

  • Tekenstijl 8
  • Verhaal 6
  • Sfeer 7
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties