Aria: Laat de beschuldigde zwijgen (review)

0

In een perfecte wereld zouden strips beter worden met de tijd, zoals een goede wijn (niet dat ik wijn lust). Helaas blijkt dit het omgekeerde te zijn in het geval van de nieuwe Aria. Vreemd, want de reeks heeft nochtans vele sterke momenten gekend.

Het begin lijkt nochtans goed, op de ietwat rudimentaire tekenstijl – voor deze reeks – na. In Astrakale, waar het verhaal zich afspeelt, hangen overal opsporingsberichten van Kartzy, een misdadigster. Nog op diezelfde eerste pagina wordt reeds duidelijk dat ze dan wel haar man heeft vermoord, maar dit uit zelfverdediging deed omdat ze slachtoffer was van zwaar huiselijk geweld. De lokale justitie durfde Kartzy’s aanklachten echter nooit op te volgen, gezien haar man een belangrijke magistraat was. Van hier af aan gaat het bergaf.
We zien Aria feestvieren bij boswezens – de Humelfen – die ze gered had in het vorige album, zich verslikken en hierdoor haar speech verpesten. Dan volgt er geslaap en gepraat, over dat ze er desondanks mooi uitzag, waarna Aria feestelijk uitgewuifd wordt en de wijde wereld weer intrekt. Ze komt een verwoest dorp tegen en kort erna een troep soldaten die haar voor Kartzy aanzien en haar arresteren. Aria doet meermaals pogingen om te ontsnappen en slaagt hier uiteindelijk in, met behulp van de echte Kartzy en een Humelf.

aria

Eén van de zeldzamere beter getekende panels

Ik vind het zeer pijnlijk om een negatieve review te schrijven over een reeks die ik normaal gezien erg kan waarderen. In het verleden waren er albums zoals Ove, Woedende Venus, De Tranen van de Godin, Venderic en zelfs het ietwat vreemde De Troetel. Deze albums bevatten een sterke verhaallijn, interessante personages en Aria blonk uit als een sterk en slim personage. In Laat de Beschuldigde Zwijgen is daar geen sprake van. Aria is zowat het enigste personage met een beetje persoonlijkheid in deze strip. Tegen dat je de laatste pagina omslaat zal je jezelf weinig mensen meer voor de geest kunnen halen omdat ze simpelweg geen diepgang hebben of gewoon wandelende karikaturen zijn.

aria3

Oh neen, tere mannelijke gevoelens mogen zeker niet gekwetst worden!

Eigenlijk voelt deze strip vooral aan als excuus om feminisme versus patriarchaat te behandelen en om kritiek te geven op industrialisatie, homofobie en uitbuiting. Het probleem is dat het je allemaal zo door de strot geramd wordt, dat het je tegen het einde stomweg niet veel meer kan schelen. Er is geen sprake van spanning en op sommige punten zijn de dialogen of de plot niet bijster geloofwaardig. Zo vermeldt Aria de Humelfen, een volk dat in Astrakale woont, op iets meer dan een dagreis van een grote stad vandaan. De soldaten weten niet van het bestaan van dit volk, terwijl ze toch al een lange periode in die streek wonen. Dit wordt direct aangewend om de soldaten te verwijten dat ze niet geven om de wezens die ze onderdrukken, maar het voelt geforceerd aan.

aria2

Me woman, me smart, you man, you stupid

Als het al leek alsof ik niet nog méér kritiek kon geven op deze strip, dan heb ik het nog niet gehad over de tekenstijl. Hier en daar zitten er mooie prenten bij, maar de ergerlijkheden stapelen zich op vanaf het moment dat je aandacht aan details begint te besteden. De achtergronden zijn allemaal in dezelfde groengrijze kleur ingevuld; daarnaast zijn de schaduwen en belichting soms ronduit vreemd gekozen. Zo lijkt het alsof bepaalde personages een streep zelfbruiner over hun gezicht hebben gesmeerd, terwijl het de bedoeling is dat dit op schaduwen lijkt. Op een andere pagina telde ik in vijf prentjes exact dezelfde gezichtsuitdrukking (mond halfopen, blik op oneindig) op het gezicht van een personage, een uitdrukking die hij de rest van het avontuur aanhoudt. Verder lijkt het regelmatig alsof sommige mensen, zoals Kartzy, een schele blik hebben, terwijl ze in het volgende prentje weer normaal kijken. Al met al voelt deze strip als een gehaaste editie aan die stukken beter had kunnen zijn, mits een wat diepere plot en beter tekenwerk.

Aria 37: Laat de Beschuldigde Zwijgen / €7,50 / Dupuis / Michel Weyland

48%
48%
Vlug afgehaspeld en zo weer vergeten

Wat een zonde. Voor een reeks over een krijgster die reeds een volwassen zoon heeft, talloze verschrikkingen heeft doorstaan en een eigen kasteel heeft, voelt dit "avontuur" overbodig en inhoudsloos aan. Een zeer zwakke uitgave in een anders meer dan degelijke reeks.

  • Tekenstijl
    5.8
  • Verhaal
    4.7
  • sfeer
    4
Share.

About Author

Naomi Busard

Opgegroeid met Ocarina of Time, Banjo-Kazooie en Diablo 2. Casual geek en tettert hierover je oren af als je niet oppast. Tevens een spelling/grammar nazi die op de eindredactie eindelijk een plek heeft gevonden om als pietje precies wat nuttig werk te verrichten.

Reacties