De advocaat, de media en het recht; niet altijd de makkelijkste combinatie, zeker als het onderscheid tussen de job en de mens vervaagt. 

Schrijver: Laurent Galandon & Frank Giroud
Tekenaar:
 Frederic Volante
Uitgever: Le Lombard
Aantal pagina’s: 56
Prijs: €7.50
Verschijningsdatum: 7 oktober 2015

In het eerste deel van De Advocaat – Juridische Spelletjes vliegen Laurent Galandon en Frank Giroud er meteen stevig in. Meester Leopold Sully-Darmon, het hoofdpersonage van de reeks, is gebaseerd op de Franse strafpleiter Jacques Vergès, beter bekend als “de advocaat van de duivel”. LSD, zoals hij genoemd wordt door confraters en media, heeft meer aandacht voor zijn principes dan voor zijn bankrekening. Al in de eerste bladzijden verdedigt hij een vrouw die haar man, aan wie ze op jonge leeftijd uitgehuwelijkt is, neergestoken heeft. Niet enkel op basis van wettelijke zelfverdediging, maar ook met een frontale aanval op “een archaïsche cultuur die lijnrecht staat tegenover de waarden die het cement vormen van onze samenleving“.

Na deze zaak wordt duidelijk dat hij er een brede waaier aan cliënten op nahoudt, en al te vaak geneigd is om zijn principes te laten voorgaan op de regels van de rechtstaat. Wanneer een oud-cliënt hem vraagt om zijn ex-vrouw te verdedigen, twijfelt Sully-Darmon: Zeinab Zaïdi wordt beschuldigd van misdaden tegen de menselijkheid, als beul van het regime van Saddam Hoessein. Hij beslist om haar verdediging op zich te nemen, ondanks het feit dat zijn initiële twijfel bij momenten nog versterkt wordt.

In dit eerste album worden enkel de eerste bouwstenen voor de reeks gelegd: we maken kennis met Sully-Darmon als een geëngageerde advocaat, die de media beschouwt als een wapen dat net zo sterk kan zijn als zijn vlotte tong of zijn kennis van het strafrecht. Doorheen de bladzijden zien we dat het mes langs twee kanten snijdt: journalisten gebruiken dat wapen ook om door te dringen in het persoonlijke leven van LSD: hij wordt geschaduwd door een journalist met vragen over zijn verleden en zijn persoonlijke relaties, die wel eens van belang kunnen zijn voor het oplossen van de zaak.

De thematiek van De Advocaat vraagt een grote inspanning van de lezer: Galandon en Giroud laten heel wat vragen onbeantwoord en geven weinig tot geen oordelen over de personages die ze beschrijven. Al te vaak gaat dit soort albums van start met een zelfgenoegzame monoloog van het hoofdpersonage, waarin hij vertelt over zijn geschiedenis en zijn idealen. Hier is dat gelukkig niet het geval: doorheen het ganse album leren we hem iets beter kennen, maar zijn drijfveren worden nergens echt geëxpliciteerd.

l-avocat-503-l325-h456-cZo is het voor mij na dit eerste album nog helemaal niet duidelijk of Sully-Darmon werkelijk zo idealistisch en principieel is dat hij de media inschakelt in het belang van zijn cliënten, of er vooral op uit is om zelf zo bekend mogelijk te worden. De waarheid ligt waarschijnlijk in de nuances, zoals de schuldvraag niet altijd zwart-of-wit beantwoord kan worden. De lezer krijgt hier alle ruimte om zelf meningen te vormen en beslissingen te nemen.

Bij de scherpe kritiek op de hedendaagse maatschappij hoort een passende grafiek: Frederic Volante kiest hier duidelijk voor een moderne, realistisch aandoende tekenstijl. Dit betekent niet dat er tot in de kleinste details gewerkt is: hoewel de gezichten en handen van de personages in close-up erg realistisch overkomen, lijkt het tekenwerk bij de grotere scenes, waarin veel mensen staan, soms wat te snel afgehaspeld te zijn. Er is weinig ruimte voor onderscheidende gelaatstrekken en zeker de handen zijn erg klauwachtig getekend. In de panelen waarbij de dialoog tussen personages centraal staat, is gekozen voor een sobere achtergrond, zodat de tekst de volle aandacht trekt. De kadrering houdt niet per se vast aan traditie, waardoor de beeldvoering wat doet denken aan de meer artistieke cinematografie, waarbij het inhoudelijke middelpunt van een scene niet per se altijd het visuele middelpunt blijft. De bladspiegel blijft al bij al vrij sober, met helder afgebakende kaders en een weinig experimentele indeling van de bladzijden.

Met het hoofddoekenverbod, genocides en marteling worden niet de makkelijkste thema’s aangesneden, wat ervoor zorgt dat het weinig vrijblijvende lectuur is: dit is geen strip waarvan je vlak voor het slapengaan een paar bladzijden leest. Bij het herlezen komen ook nieuwe, kleinere details naar voor, die mogelijk een impact kunnen hebben op het verhaal, of op de indruk die de lezer krijgt van de protagonist, zijn familie, zijn bondgenoten en zijn vijanden.

advocaatAls Galandon en Giroud blijven verdergaan op hetzelfde elan, groeit De Advocaat uit tot een hedendaagse klassieker, die moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaat en de lezer een spiegel voorhoudt. Met een verhaallijn die nauw aansluit bij de moeilijke vragen over de band tussen advocaat, cliënt en waarheid, maar ook advocatuur en media, sluit de reeks aan bij de actualiteit. Aan de lezers om te beslissen hoe ze daarmee omgaan.

 

82%
82%
Veelbelovend

De Advocaat gaat over de moeilijke relatie tussen justitie en media, en de grijze zone van schuld en onschuld. In dit eerste album worden alle stukken op het speelbord geplaatst, klaar voor het verhaal van het geloof van een advocaat in zijn cliënt en de rol die zijn eigen verleden daarin speelt.

  • Tekenstijl
    6.5
  • Verhaal
    9
  • Sfeerschepping
    9
Share.

About Author

An-Sofie

Uw bomma, maar dan geekier: houdt van breien, koekjes of taart bakken en thee, keukenprinsesje in de dop. Wordt blij van boardgames, gin, series netflixen en strips. En van Geekster. Vooral van Geekster. Knijpt niet in je wangen.

Reacties