Review: The Lost World (Michael Crichton)

0

De verfilming van het boek Jurassic Park in 1993 was zo’n overdonderend succes, dat schrijver Michael Crichton langs alle kanten bestookt werd met de vraag een vervolg te schrijven op zijn eerste Jurassic Park-roman uit 1991. Crichton had nog nooit een sequel geschreven en voelde er dus niet veel voor om dat verzoek in te willigen, maar toen ook Steven Spielberg, regisseur van de eerste film, hem vriendelijk doch kordaat aanporde om terug over dino’s te schrijven, ging hij door de knieën. Dat maakt het des te vreemder dat Spielberg ervoor koos de plot van The Lost World zo drastisch te veranderen bij de verfilming.

Synopsis
Nu er steeds meer karkassen van nooit eerder geziene hagedissen aanspoelen op de kust van Costa Rica, besluit Ian Malcolm toch samen te werken met de ambitieuze jonge paleontoloog Richard Levine in zijn zoektocht naar een “verloren wereld”, waar lang uitgestorven diersoorten toch hebben overleefd. Uiteindelijk ontdekken ze zo’n verloren wereld op Isla Sorna, het eiland waar de wetenschappers van Jurassic Park hun dino’s kweekten.

Levine vertrekt in zeven haasten naar het eiland. Wanneer hij daar in de problemen raakt, moet Malcolm een reddingsactie op poten zetten. Maar ze zijn niet de enigen op het eiland. Ook Lewis Dodgson, van het geneticabedrijf BioSyn, reist met een team naar Isla Sorna, vastberaden om levensvatbare eieren te stelen en zo schatrijk te worden…

Net als de verfilming, valt The Lost World nog het best te omschrijven als “meer van hetzelfde”. Mind you, dat is niet per se iets slecht. Crichton vindt nog steeds een redelijk geslaagd evenwicht tussen mesozoic mayhem en ethisch of paleontologisch geïnspireerd geleuter. Ik betrapte mezelf er zowaar op vol spanning te wachten op het antwoord op de vraag van Richard Levine aan Ian Malcolm: “What’s a prion?“. Nooit gedacht dat wetenschap zo boeiend kon zijn.

jp_larriva_500_281_81_s_c1

Ian Malcolm: wetenschap, ethiek en verdovende middelen sinds 1991.

Ook de personages zijn behoorlijk boeiend te noemen. In tegenstelling tot de film, is het aantal personages dat op Isla Sorna neerdaalt eerder beperkt, wat ons de kans geeft ze beter te leren kennen en wat meer over hun persoonlijkheden te weten te komen. Van de nieuwkomers zijn vooral Richard Levine, Doc Thorne en Sarah Harding bijzonder fijn geschreven personages. Maar het is ook erg fijn om personages uit het eerste boek, zoals Ian Malcolm en Lewis Dodgson, terug te zien keren. Malcolm, die alweer gewond raakt en alweer, zwaar verdoofd, een hele wetenschappelijke uiteenzetting houdt (serieus, hoe DOET hij dat onder de morfine?), zorgt alweer voor een belerende noot om de spannende actie af te wisselen. Hij doet dat nu wat meer op de achtergrond en eerlijk gezegd, da’s prima. Hij blijft een leuk personage, maar deze Geekster leest liever wat de vrijgevochten Sarah Harding of de hemeltergend arrogante, doch nog nèt sympathieke Richard Levine aan het doen zijn.

tumblr_m8gzlx9WVM1r5puvfo1_500

Ook bij de dino’s zien we nieuwe gezichten, zoals de angstaanjagende Carnotaurus, die zelfs nog beter dan een kameleon perfect in zijn omgeving kan opgaan. Daarnaast zijn de schrikhagedissen van Isla Sorna in het wild opgegroeid, zodat we kunnen zien hoe ze zich in hun natuurlijke habitat gedragen, wat soms onverwachte situaties met zich meebrengt. Is de Tyrannosaurus Rex een zorgzame ouder? Houdt een Velociraptor van snoeprepen? Ontdek het allemaal in The Lost World!

Het valt niet tegen te spreken dat Michael Crichton met The Lost World alweer een erg leesbaar en spannend boek geschreven heeft, bovendien eentje dat het papier waarop het gedrukt staat waard is, wat tegenwoordig ook al een hele kunst is. Maar toch. We kunnen niet aan de indruk ontsnappen dat het nieuwe er wat af is en hoewel deze sequel je tijd en geld zeker waard is, is hij lang niet zo innovatief en baanbrekend als het originele Jurassic Park.

73%
73%
Verrassend

Als je verwacht "het boek van de film" te lezen, kom je met The Lost World bedrogen uit. En eigenlijk is dat maar goed ook. Niet dat de film slecht was, maar het verhaal van het boek heeft meer diepgang en de personages zijn een pak interessanter. Waarom Spielberg een badass als Dr. Thorne niet naar het scherm heeft gebracht, is ons een raadsel. En oja: nog meer ethisch-wetenschappelijk gewauwel van een gedrogeerde Ian Malcolm. God bless Ian Malcolm.

  • Verwachting
    6
  • Na de laatste bladzijde
    8
  • Plot
    8
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties