Review: Jurassic Park (Michael Crichton)

0

Nu de dinosaurushype aan de vooravond van Jurassic World op het punt staat weer in alle hevigheid los te barsten, lijkt het een ideaal moment om terug te blikken op het boek waar het allemaal mee begon. Ik nam het boek Jurassic Park van Michael Crichton ter hand en werd aangenaam verrast.

Synopsis
In een periode waar genetische technologie het nieuwe modewoord is, slaagt een excentrieke, oude zakenman in het ondenkbare: het klonen van dinosauriërs.
Het doel? ’s Werelds eerste voorhistorische dierentuin. Maar na enkele incidenten worden de investeerders nerveus en wordt een groep experten uitgenodigd om het eiland te inspecteren. Alles lijkt perfect onder controle, maar na een plotse stroomonderbreking lopen de dingen fout en verandert het dierentuinbezoek in een wanhopige strijd om te overleven.

De plot van Jurassic Park lijkt nu, op de vooravond van ondertussen de vierde film, vanzelfsprekend, maar toch mogen we niet vergeten dat Michael Crichton voor zijn tijd een bijzonder uniek plot uit z’n mouw heeft weten te schudden en er zelfs in geslaagd is dit eerder ongeloofwaardige verhaal zowaar aannemelijk te doen lijken. Wetenschappelijk gezien uiteraard larie en apekool, maar meesterverteller Crichton doet ons toch twijfelen. Misschien dan toch…?

image.axd

Wat wel heel erg opvalt in Jurassic Park, is dat de personages soms grondig verschillen van de filmpersonages. Zo is Dr. Alan Grant in het boek een grote kindervriend, gedraagt de advocaat Donald Gennaro zich hier soms wel erg heldhaftig (wat hem overigens geen windeieren legt) en spelen Dr. Henry Wu en Dr. Gerald Harding aanzienlijk grotere rollen dan in de film, waar ze gauw tot vergeten nevenpersonages gedegradeerd worden. Maar het opvallendst is de metamorfose die John Hammond ondergaat. De excentrieke, vriendelijke, kerstmanachtige bompa uit de films is eigenlijk gebaseerd op een even excentrieke, op winst beluste zakenman, die in woede uitbarst wanneer hij z’n zin niet krijgt en meer om z’n dure dieren bekommerd lijkt te zijn dan om het welzijn van zijn mensen. Door de band genomen schildert Crichton erg realistische, herkenbare personages.

De sfeerschepping van Jurassic Park laveert tussen twee uitersten. Enerzijds zijn er bijzonder technische fragmenten waarin de wetenschappelijke achtergrond uit de doeken wordt gedaan en ontsteekt vooral Ian Malcolm soms in bijzonder moraliserende monologen over de praktische en ethische grenzen van de moderne wetenschap. Laat dat je niet afschrikken: zeker de stukjes over de Chaostheorie zijn niet zo saai als het klinkt en getuigen van diepe reflectie en intellectuele eerlijkheid. Maar hell, laten we zelf ook eerlijk zijn: we zijn hier voor de spanning en de dinosaurussen.

trex

Gelukkig krijgen we beiden, in karrenvrachten. Je had het wellicht niet verwacht, maar zelfs zonder de spectaculaire special effects van een verfilming drijft Jurassic Park de spanning soms torenhoog op. Bijzonder memorabel is het moment waarop de groep vanuit de verte raptors aan boord van het vrachtschip dat naar het vasteland vertrekt zien gaan, of het ogenblik waarop de controlepost beseft dat er veel meer dino’s in het park gedetecteerd worden dan er zouden mogen zijn. Dat zijn twee rasechte “Oh f*ck“-momenten waarbij die van de film in het niets verbleken. De spanning is te snijden, waardoor Jurassic Park zich onverwacht ontpopt tot een rasechte pageturner.

Jurassic park is een aanrader te noemen. Vergeet even dat er een film is -toegegeven, dat is best moeilijk als wij je daar bijna dagelijks aan herinneren- en lees Jurassic Park als “het boek” en niet als “het boek waarop de film van Spielberg gebaseerd is”. Dat zou immers de verdienste van Crichton oneer aan doen. Begin onbevangen en zonder vooroordelen of verwachtingen te lezen en laat je verrassen alsof je net ontdekt hebt dat de dinosaurussen zich effectief wèl voortplanten.

 

83%
83%
Moordend spannend

Bijna iedereen zag de film, bijna niemand las het boek. Toch moet dat boek niet onderdoen voor de film. Als het soms onze aandacht dreigt te verliezen met technische of moralistische stukjes, sleurt het die in de daarop volgende ijzingwekkende scènes brutaal weer naar zich toe. Een verhaal dat je meesleurt en opslokt. Hèh.

  • Verwachting
    7,5
  • Na de laatste bladzijde
    9
  • Plot
    9,5
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties