Post mortem

1

Waar je ook kijkt, overal zie je het recentste werk van Peter Terrin, genaamd Post Mortem, liggen. Ondanks dat de cover kleurrijk is en vrolijkheid doet vermoeden, is het eerder een zwaarmoedig verhaal over de liefde tussen vader en dochter. De pers-schuwe Terrin kon niet verhinderen dat het uitlekte dat deze roman gebaseerd is op iets wat zijn eigen dochtertje is overkomen. Ondanks zijn eigen ervaring is dit verhaal zoveel meer dan een biografisch werk geworden en is het eerder een roman waarin feit en fictie bijzonder dicht bij elkaar liggen.

Het hoofdpersonage is de schrijver Emiel Steegman, gelukkig getrouwd met Tereza en de trotse vader van een vierjarig dochtertje genaamd Renée. In het eerste deel van Post Mortem ontmoeten we hem onder de douche waar hem het perfecte excuus binnenschiet, om aan een vervelend diner met een groep Etse collega’s te ontkomen: “Wegens nogal moeilijke tijden in de familie”. Deze leugen lijkt hem een tijd te achtervolgen en hij begint zich zorgen te maken over hoe een toekomstige biograaf deze zin zou interpreteren en invullen. De positieve noot aan deze leugen is dat hij een idee krijgt voor een nieuwe roman, die gebaseerd is op zichzelf. In het daaropvolgende deel krijgt het verhaal een dramatische wending. Wanneer Steegman zijn dochter Renée gaat ophalen van een verjaardagsfeest krijgt hij haar niet wakker. Ze laten een ambulance komen en Renée wordt naar het ziekenhuis gebracht. Wat volgt is een resem onderzoeken, onzekerheden en veel verdriet. De kleine Renée is het slachtoffer van een hersenbloeding en na enkele dagen in een coma te hebben doorgebracht begint haar moeizame revalidatie. In het laatste deel van deze roman volgen we deze revalidatie verder door de ogen van een biograaf, die videomateriaal ontving van Steegman.

Deze roman bevat veel meer dan op het eerste zicht blijkt. Terrin speelt met werkelijkheid en verbeelding. Zijn leven en dat van Steegman worden zodanig met elkaar verweven dat de lijn tussen deze twee flinterdun wordt. Een duidelijk voorbeeld hiervan is de coverfoto. In Post Mortem wordt de foto van Steegman gedetailleerd beschreven terwijl een gelijkaardige foto prijkt op de cover van Post Mortem. Er zitten nog meer verwijzingen verborgen, zoals de gelijkenis tussen de boeken van Steegman en Terrin, maar daarvoor moet je al bekend zijn met eerdere werken van hem.

 

In het middenste deel laat Terrin ons een kijkje nemen in zijn eigen ervaring en krijgen we openhartige proza over de gedachten en gevoelens van een vader in zo’n situatie.  Opvallend is dat hij hierbij een andere schrijfstijl hanteert dan het eerste deel dat eerder vloeiende en poëtisch is geschreven. In het laatste deel mis ik wat diepgang in het verhaal. Het lijkt alsof hij er snel een eind aan heeft geschreven. Er blijven ook veel zaken onbeantwoord zoals de moord op Sandra V. (een jeugdvriendin). Zit Steegman er nu voor iets tussen of niet? In het eerste deel komen er een verdwijning aan bod van een klein meisje dat woonde in het huis waar Steegman nu woont maar het wordt nooit echt duidelijk of dit zich enkel afspeelt in zijn verbeelding. Ik vind dat je als schrijver het volledige verhaal moet vertellen en niet de lezer op zijn honger mag laten zitten. Algemeen bekeken vond ik het boek niet zo geslaagd, het begint goed en creëert nieuwsgierigheid maar deze wordt niet bevredigd.

Gratis bij De Standaard

Geloof je mij niet op mijn woord, of vind je het boek toch heel erg interessant klinken? Dat komt dan goed uit. Morgen (maandag) wordt het ebook van Post Mortem meegegeven bij De Standaard.

Share.

About Author

Gwen

Liefhebber van het geschreven woord, b-films en cijfers. Aanbidder van Stephen King en Tim Burton. Beginnende muzikant maar een eeuwige student met een zwak voor bebaarde mannenlichamen.

Reacties