Piep zei de muis is de tweede detectiveroman van M.J. Arlidge rond Helen Grace, een inspecteur die de misdaad bestrijdt in Southampton. Net als in Iene miene mutte wordt ze geconfronteerd met een bijzonder sadistische seriemoordenaar. Deze keer gaat het om een psychopaat die de klanten van prostituees wel erg brutaal afslacht. Lezers met een gevoelige maag zijn bij deze gewaarschuwd: het bloed druipt zowat van de pagina’s.

Voor het verhaal heeft Arlidge zich duidelijk laten inspireren door Jack the Ripper, de beruchte seriemoordenaar die in de 19e eeuw een aantal prostituees aan een voortijdig einde hielp. In Piep zei de muis zijn de rollen dus omgekeerd en maken de klanten van de straatmadeliefjes van dichtbij kennis met het slagersmes.

Het is niet de eerste keer dat Arlidge zich baseert op beruchte zieke geesten. In Iene miene mutte haalde hij de mosterd nog bij de Saw-films, met een moordenaar die twee slachtoffers tegen elkaar uitspeelt. Het tweede boek speelt zich een jaar na die gebeurtenissen af, maar de echo’s galmen nog luid na in het politieteam én in Helens privéleven.

M J Arlidge Piep zei de muis

M.J. Arlidge is niet vies van een beetje bloed in zijn romans.

Alle standaardingrediënten voor een politieroman zijn aanwezig. Hoofdpersonage Helen Grace voldoet aan alle criteria van de onconventionele flik: een moeilijke jeugd, op gepaste tijden lak aan regels en niet door één deur kunnen met haar nieuwe chef. Zo onconventioneel dat ze bijna een wandelend cliché is. Voeg daar nog eens collega’s met hun eigen trauma’s aan toe en kruid af met een verschrikkelijk ambitieuze journaliste, die niet zal rusten eer ze Helen ten gronde heeft gericht, en je hebt een roman die wel origineel probeert te zijn, maar uiteindelijk niet zo anders smaakt dan de gemiddelde detective.

Desalniettemin blijf je als lezer volledig in de greep van het verhaal. Dat is vooral te danken aan het hoge tempo. Piep zei de muis telt 381 bladzijden en bestaat uit 121 hoofdstukken. Dat komt neer op een gemiddelde van net iets meer dan 3 bladzijden per hoofdstuk. Een nieuw hoofdstuk betekent ook telkens een nieuwe scène, vanuit een ander vertelstandpunt. Je wordt als lezer dus voortdurend heen en weer getikt van Helen naar de moordenaar, naar een andere agent, naar het volgende slachtoffer, naar Helen, en ga zo maar door.

Dat maakt van het boek een echte pageturner, omdat je elke keer denkt “ach, ik heb nog wel tijd voor een volgend hoofdstuk… en nog eentje… oké, dit is echt het laatste”. Anderzijds mis je daardoor soms wat diepgang. De actie staat centraal en er blijft zo amper tijd over om de personages echt te leren kennen en een band met hen op te bouwen. De keuzes waarmee ze geconfronteerd worden, raken je daarom ook niet zo hard als wellicht de bedoeling was.

Bovendien blijf je als lezer achter met een aantal losse eindjes. Niet alle mysteries worden opgelost, wat je een wrange nasmaak bezorgt. Er zijn hier en daar wat vertakkingen in het verhaal en in het onderzoek, maar die worden elke keer snel verlaten om te kunnen focussen op de belangrijkste verhaallijn. Er liggen nog een aantal boeken rond inspecteur Helen Grace op de plank, dus misschien krijgen we binnenkort antwoord op de vragen waar we op dit moment mee zitten. In het Verenigd Koninkrijk liggen de volgende drie boeken alvast in de winkelrekken en in de maand mei mogen ook wij ons verwachten aan deel drie, Pluk een roos.

6.5 Pageturner

Southampton wordt geteisterd door een bloeddorstige seriemoordenaar. We hollen in een moordend tempo achter Helen Grace, een typische onconventionele flik, aan. Jammer genoeg lijdt de diepgang onder het hoge pageturnergehalte en blijven we na de laatste bladzijde achter met een aantal vragen.

  • Verhaal 8
  • Personages 5
  • Taal 6.5
Share.

About Author

An Dierickx

A girl, on the internet! Houdt van fantasy en koekjes. Houdt niet van korte tekstjes over zichzelf schrijven.

Reacties