Outlander: tijdreizen, kilts en romantiek (review)

1

Hoe weet je of je het nodige talent hebt om een roman te schrijven? ”Door er eentje te schrijven en te zien hoe dat loopt”, dacht Diana Gabaldon in 1991 en Outlander was geboren. Intussen zijn we 24 jaar, acht bestsellers en een razend populaire televisieserie op Starz (waar ook de foto’s bij deze recensie van afkomstig zijn) verder.

Het begint allemaal met verpleegster Claire Beauchamp-Randall, die vlak na het einde van de Tweede Wereldoorlog met haar echtgenoot Frank op tweede huwelijksreis is in Schotland. Eén en ander loopt fout en Claire wordt door een menhir gezogen. Ze belandt in de achttiende eeuw, midden in de strijd tussen de Highland-clans en het Engelse leger. Daar maakt ze kennis met Jamie, een jonge Schotse outlaw. Claire ontdekt dat Jonathan ‘Black Jack’ Randall, een verre voorvader van eerste hubby Frank, niet bepaald een lieverd is. En ook Jamie heeft een halve legbatterij aan eitjes te pellen met Black Jack.

Synopsis boeken 2-8
In boek twee in de reeks proberen Claire en Jamie de geschiedenis te veranderen. De clans roeren zich en bereiden, onder leiding van Bonnie Prince Charlie, een opstand voor tegen de Engelsen. Een opstand die gedoemd is om te mislukken en zware gevolgen zal hebben voor het leven in de Highlands, weet Claire uit haar geschiedenislessen. Vanuit Parijs probeert het echtpaar Fraser de voorbereidingen te saboteren.

In het derde boek keert Claire, intussen 50 jaar oud, terug naar de achttiende eeuw en naar Jamie. Het leven is te gevaarlijk geworden in Schotland, waarop ze naar de Nieuwe Wereld emigreren en in North Carolina een nederzetting uit de grond stampen. Lang kunnen ze niet genieten van die rust, want we zijn intussen in het jaar 1767 en de Amerikaanse Revolutie staat misschien nog niet meteen voor de deur, maar wel al in de voortuin.

In de volgende boeken komt de Revolutie alsmaar dichter en het leven in het afgelegen North Carolina blijft niet zo rustig als het ooit was. Kleinkinderen, een piraat, een verloren zoon en Mohawk: ze passeren allemaal de revue.

7212 bladzijden samenvatten in een recensie van een paar honderd woorden, het is een hele opgave. Outlander was Gabaldons eerste roman en doorheen de boeken zie je haar schrijfstijl veranderen. Het eerste boek werd uitsluitend vanuit Claires point-of-view verteld, maar met de introductie van meer en meer nevenpersonages was dat niet meer houdbaar. Claires belevenissen zijn wel de enige die in de ik-vorm beschreven worden en die omschakeling voelt soms wat vreemd.

Nog iets dat opvalt: in het eerste boek wordt Claire bijna even vaak het slachtoffer van pogingen tot aanranding en verkrachting als in de volgende zeven boeken samen. Ja, de achttiende eeuw was een gevaarlijke tijd voor vrouwen, maar in het eerste boek overdrijft Gabaldon toch wat.

Black Jack Randall in de Starz-serie Outlander

Claire vindt Black Jack niet bepaald sympathiek.

Waar Outlander sterk in is, zijn grafische beschrijvingen. Of het nu Claires huwelijksnacht is of een blindedarmoperatie, geen detail blijft onvermeld. Na acht boeken heb je dan ook heel wat bijgeleerd over allerlei vieze ziektes en amputaties en ben je vooral blij dat de geneeskunde sinds de achttiende eeuw flink wat stappen voorwaarts heeft gezet.

Het aantal expliciete seksscènes daalt naarmate je verder en verder leest, maar in het meest recente boek is er een opmerkelijke toename. Zou het succes van 50 Shades of Grey daar voor iets tussenzitten? Maar geen paniek, Outlander is oneindig veel beter geschreven en de seks is waaaay hotter.

Een punt van kritiek: Claire is in het achtste boek 61 jaar oud, maar soms lijkt de auteur dat zelf te vergeten. Ja, Claire heeft veel verstand van geneeskrachtige kruiden en weet hoe je scheurbuik voorkomt. Maar behalve dat ze zichzelf aan kleine kinderen voorstelt als “Grannie Claire” en dat ze merkt dat haar haren grijs worden, zou ze nog steeds 30 jaar kunnen zijn: ze loopt rond op het slagveld, klautert zonder problemen via een ladder naar de hooizolder en lijkt geen last te hebben van hormonale veranderingen.

Good for her natuurlijk, maar je vraagt je af of Gabaldon het verouderingsproces misschien bewust negeert om nog veel boeken te kunnen schrijven over Claire.

Wie wil er nu geen Jamie? (Outlander - Starz)

Groot, sterk en roodharig: Jamie is een echte Schot.

En wat je ook vaak denkt tijdens het lezen: Jamie is net iets te perfect. Hij heeft zijn kleine kantjes, maar echt belangrijk zijn die niet of er volgt even later een tragisch verhaal waardoor je niet anders kan dan begrip opbrengen voor die arme, lieve, razend knappe (look at him!) Jamie. Geen wonder dat Claire halfweg het eerste boek Frank al volledig vergeten lijkt te zijn.

Maar die minpuntjes wegen niet op tegen de positieve elementen. Diana Gabaldon heeft met Outlander een wereld gecreëerd met oog voor detail en met personages die erg herkenbaar zijn.

80%
80%
Mega-meeslepend

Is Outlander hoogstaande literatuur? Neen. Daarvoor zitten er te veel schoonheidsfoutjes in. Maar het is vlot en meeslepend geschreven en is ideale lectuur voor fans van avonturenromans met een flinke dosis romantiek en een vleugje fantasy. En kilts.

  • Algemene indruk
    8
Share.

About Author

An Dierickx

A girl, on the internet! Houdt van fantasy en koekjes. Houdt niet van korte tekstjes over zichzelf schrijven.

Reacties