NOS4A2 – Joe Hill

0

Na lang wachten, want om een of andere reden werd de release datum steeds uitgesteld, heb ik eindelijk NO4A2 ( Nosferatu ) van Joe Hill kunnen toevoegen aan mijn collectie. De synopsis deed me al watertanden en ik verwachte een super goed verhaal maar werd toch aangenaam verrast, toen bleek dat het verhaal nog zoveel meer bevat dan op het eerste zicht. Voor degenen die nog van plan zijn om de roman te lezen, raad ik aan om de synopsis niet te lezen. De helft van het verhaal en een deel van het plot worden er in meegedeeld. Open gewoon het boek en laat je verrassen!

Voor de mensen die niet van plan zijn om hem te lezen ( of te nieuwsgierig zijn en het gewoon niet kunnen laten ) volgt hier toch de beknopte omschrijving:

NOS4A2 is het kenteken van een heel slechte auto, bestuurd door een heel slechte man: de 140-jarige Charlie Manx. Charlie houdt zoveel van kinderen dat hij ze meeneemt naar een plek die hij Kerstland noemt, ‘waar het verboden is ongelukkig te zijn!’ Er is nog nooit een kind teruggekomen – behalve één meisje, Victoria McQueen.

Dat was echter lang geleden. En het enige meisje dat ooit aan Charlies ongebreidelde gruwel is ontkomen, is nu volwassen en probeert hem wanhopig te vergeten.

Maar Charlie Manx denkt nog steeds aan de bijzondere Victoria. Nu ronkt hij weer rond in zijn NOS4A2, op jacht … En hij zal pas stoppen als hij wraak heeft genomen. Hij is op zoek naar iets heel bijzonders, iets wat Victoria nooit zal kunnen vervangen. Het gevolg is een strijd op leven en dood …

Ik heb heel erg genoten van Nosferatu. Ik was al onder de indruk van Heart-Shaped Box maar deze roman vind ik nog indrukwekkender. Je verveeld je geen moment tijdens het lezen en het is moeilijk om hem terug neer te leggen. In het middenstuk wordt er  een leuke techniek toegepast. Tijdens een spannende confrontatie tussen de hoofdpersonages wordt dezelfde gebeurtenis verteld vanuit de verschillende standpunten van de betrokkenen, wat een extra dimensie heeft aan de verhaallijn. Maar het zijn vooral de laatste hoofdstukken waardoor je volledig in het verhaal wordt gezogen en alles rondom je vergeet.

Ik weet dat het in bijna elke review wordt vermeld en dat je er moeilijk kan naast kijken ( of lezen ): Joe Hill is de zoon van Stephen King! Ik probeer om ze niet te verglijken maar automatisch gebeurt het toch, want Nosferatu leest gewoon als een roman van King.

Hill weet een spannend verhaal te vermengen met een ode aan zijn ouders, door een van de personages te vernoemen naar zijn moeder ( Tabitha ) en kleine verwijzingen naar zijn vaders werk in het verhaal te integreren:

  • Wayne bezit een St. Bernard, wat een hint is naar Cujo.
  • Charlie Manx’s Rolls-Royce lijkt  een eigen leven te lijden, wat een indicatie is naar Christine.
  • Er wordt met een knipoog verwezen naar De Donkere Toren Saga wanneer er verteld wordt over deuren die leiden naar Middenwereld.
  • Op de kaart van de Innerlijke landschappen staat rechtsboven Pennywise’ Circus, want een verwijzing is naar It.
  • En de woorden True Knot, zijn een referentie naar King’s nieuwste boek Dr. Sleep.

Daarnaast zitten er ook hints in verborgen naar Joe Hill’s eerdere werk Heart-Shaped Box ( het personage Craddock McDermott ) en Horns ( De boomhut van de geest ).

Ik hou van verhalen waarin zulke kleine hints verborgen zijn. Deze kleine ‘geheimpjes’ maken dat je je bijzonder voelt. Alsof jij behoort tot dat kleine selecte groepje dat een blik mag werpen achter de sluier en zelf deel mag uitmaken van het veel grotere geheel.

 

Share.

About Author

Gwen

Liefhebber van het geschreven woord, b-films en cijfers. Aanbidder van Stephen King en Tim Burton. Beginnende muzikant maar een eeuwige student met een zwak voor bebaarde mannenlichamen.

Reacties