Nauwelijks Lichaam

0

Soms durven journalisten het aan om een fictief verhaal te schrijven. Zo waagde Filip Rogiers zich aan een proza genaamd “Nauwelijks lichaam”. Deze ‘meesters met woorden’ hebben een ruime kennis van de Nederlandse taal. Maar beschikken zij over voldoende verbeeldingskracht om een boeiend en inspirerend verhaal neer te pennen?

De Vlaamse debuutprijs van dit jaar ( 2012 ) ging naar de verhalenbundel “Nauwelijks lichaam” van Filip Rogiers. Hij is redacteur bij  ‘De Standaard’ en werkte als politiek en sociaal journalist bij ‘De Morgen’ en de ‘Knack’. Eerder publiceerde hij gedichten in het poëzietijdschrift “Het Liegende Konijn” en non-fictie verhalen rondom politiek en de samenleving in Vlaanderen.

Na het lezen van een krantenartikel over deze bejubelde schrijver was ik nieuwsgierig naar zijn prozadebuut. Het artikel beloofde “Stilistische hoogstaande verhalen vol spankracht. Geschreven in een prachtige, poëtische taal.” Die avond haastte ik mij naar de bibliotheek op zoek naar deze roman.

“Nauwelijks lichaam” omvat vijf kortverhalen over ‘normale’ mensen die hun leventje leiden en in een sleur zijn terechtgekomen. De rode draad door de verschillende verhalen is de zee. In deze roman wordt de zee aanzien als een metafoor voor de levensloop van de personages: Ze dobberen rond op een kalme zee die gaandeweg verandert in een kolkende massa. Door een trigger ( nakend ontslag, ex-man zien op tv, … ) worden ze geconfronteerd met het feit, dat ze hun hele leven in functie hebben gesteld van de mensen rondom hen. Dat ze eigenlijk niet echt geleefd hebben maar eerder onzichtbaar waren. Ze doorbreken hun dagelijkse sleur met een onvoorstelbare actie waardoor hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn of zelfs wordt beëindigd.

Ik was wat ontgoocheld na het lezen van deze verhalenbundel. De achterflap beloofde ijzersterke, duistere en explosieve verhalen. In plaats daarvan kreeg ik verhalen die, naar mijn gevoel, niet volledig zijn. Ik bleef een beetje verweesd achter: is dit het? Hoe loopt het nu verder? Het idee van de verhalen vond ik wel goed maar de uitwerking daarvan liet te wensen over. Ik miste diepgang  bij de personages en had totaal geen voeling met hen, wat misschien wel te wijten is aan de lengte van de verhalen. Het is een roman die gemakkelijk leest, inderdaad heel poëtische  geschreven is maar dat mij niet kon bekoren. Na het terugbrengen van deze roman zal ik deze hoogstwaarschijnlijk niet meer opnieuw ontlenen.

Share.

About Author

Gwen

Liefhebber van het geschreven woord, b-films en cijfers. Aanbidder van Stephen King en Tim Burton. Beginnende muzikant maar een eeuwige student met een zwak voor bebaarde mannenlichamen.

Reacties