Man Booker Prize: Zee Van Papaver van Amitav Ghosh

0

Dat het tijdens mijn Man Booker Prize challenge soms wel eens ploeteren zou zijn had ‘k wel verwacht. Je kunt niet 36 boeken moeten lezen en van allemaal houden. En er zijn ook de enorme knoerten die ik moest doorspartelen. Eentje daarvan is alvast ‘Zee van Papaver’ van de Indische Amitav Ghosh en stond op de shortlist van 2008. Waarom hij misschien net niet won, kwam ik al snel te weten.

Het verhaal speelt zich af in de negentiende eeuw en draait vooral rond een boot. Een Engelse tweemastschoener genaamd Ibis, gebouwd voor het transport van slaven. Probleempje, de slavenhandel wordt afgeschaft dus Ibis krijgt een nieuw doeleind: opiumhandel en strijden in de oorlog tegen de Chinezen. Nog een probleempje: China wil niet dat de Engelse in opium handelen en die hun land binnenbrengen. Terwijl er nochtans zo’n grote afzetmarkt is in China. Er zit maar 1 iets op: TO BATTLE! Maar eerst brengt de Ibis nog een bende Indiase werklui en gevangenen naar Mauritius. En dan begint het …

Hét is een verhaal van zo’n 600 bladzijden vol woorden die ik nog nooit van mijn leven heb gezien. Met personages waar ik me van mijn leven niets kan bij voorstellen. Bonte bootfiguren, Indiase plattelandsmensen en gelukszoekers. Elk spreken ze hun eigen taaltje, hebben ze hun eigen gebruiken en gewoontes. Want waar Amitav Ghosh goed in is, is het zeer historisch correct schetsen van zijn personages en de gebeurtenissen. Alleen zijn het allemaal zaken die zo ver van mijn bed zijn dat ik het verhaal al snel bijster raak. Wat ik wel kan volgen is dat er een dame is genaamd Deeti. Zij is getrouwd met een opiumverslaafde die al snel sterft waarna ze haar geluk zit op zee, in de Ibis. Daar wordt ze in een cel gedropt naast de Indiase vorst Neel, die ook zijn beste tijd heeft gekend. De twee passen niet samen. Zij van de laagste kaste, hij van de hoogste. En dat zorgt voor een hoop wrevelingen en ambetantigheden. Zaken die schrijver Amitav Ghosh ook hier in geuren en kleuren weet te brengen. En met Deeti en Neel volgen nog een aantal speciallekes: de Amerikaanse stuurman Zachary Reid, de gomusta Baboo Nob Kissin en de blanke wees Paullette.

Na 20 pagina’s kom ik al 200 woorden tegen waarvan ik de betekenis niet ken. In het begin stoort met dat niet zo, ah een woordje niet begrijpen is niet zo erg. Maar na een pagina of 100 begint het toch te vervelen. Het lijkt alsof ik te veel details mis in dit verhaal. Ik vraag me af of er bij het vertalen niet heel wat verloren is gegaan. En of het boek in het Engels makkelijker is, of net niet. Voor zij die er zich even aan willen wagen lijst ik hier een aantal woorden op de eerste 50 bladzijden:
dhoti, kameez, puja, atta, rudraksha-kralen, fokselmatrozen, laskaars, resum, achar, tindal, seacunny, hookum,…

‘Zee van papaver’ is er voor fans van historische romans met misschien wat voorkennis van India uit de negentiende eeuw. Het is meteen ook het eerste deel van de trilogie over de Ibis en al tijdens de eerste reis die we volgen, is de rust ver te zoeken: muiterij en doodslag zijn slechte voortekenen voor een reis die nog lang niet volbracht is. Dat doet allemaal maar hopen naar meer chaos!

Share.

About Author

Kenny

Quit your jibbajabba, you ain't hurt!

Reacties