De achtjarige Carmel woont samen met haar moeder Beth in het rustige Norfolk. Carmel is een bijzonder kind, dat veel dagdroomt en wel eens aan de aandacht van Beth ontsnapt. Op een dag trekt ze samen met haar moeder naar een vertelfestival en dan loopt het mis. In de drukte en dichte mist raken ze elkaar kwijt. Carmel loopt dan een oudere man tegen het lijf, die zich voorstelt als haar opa en haar vertelt dat haar moeder een zwaar ongeval heeft gehad. Hij neemt het meisje mee, zogezegd naar het ziekenhuis. Het is het begin van een zware periode voor Carmel én haar moeder…

De titel is misschien wat ongelukkig gekozen. Enerzijds doet het wel erg hard denken aan een andere recente thriller, Het meisje in de trein, en anderzijds is er ook een boek over een Holocaust-overlevende dat Het meisje in de rode jas heet. Maar de rode jas vormt in dit verhaal een houvast voor moeder Beth: rood is Carmels lievelingskleur en tips die binnenkomen bij de politie gaan ook altijd over die opvallende jas.

Op het eerste zicht schreeuwt dit boek “thriller” als je het ziet liggen: de cover die Carmels kenmerkende rode jas voorstelt, inclusief kapotte knoop, de titel en het thema van het verdwenen kind. Een spannende politiethriller over de zoektocht naar het meisje, zou je denken. Maar niets is minder waar. Spannend is het wel, omdat je je als lezer voortdurend afvraagt hoe de vork nu precies aan de steel zit. Maar de politie en het speurwerk vormen slechts een facet van het verhaal. De kern van dit boek is de emotionele impact die de verdwijning heeft op moeder en dochter en hoe ze beiden omgaan met het verlies.

Kate Hamer Het meisje in de rode jas

Schrijfster Kate Hamer weet de gevoelens van moeder en dochter perfect weer te geven.

Want terwijl bij Beth wanhoop en schuldgevoel de bovenhand nemen, moet Carmel in het reine komen met haar nieuwe realiteit, zonder moeder maar mét grootvader. “Grootva” spint immers een web van leugens waar je als lezer uiteraard moeiteloos doorheen prikt, maar die voor het kleine meisje wel aannemelijk klinken.

En toch… Ook voor de lezer blijft het lange tijd onduidelijk wat nu precies de motieven zijn achter de ontvoering. Gaandeweg worden er wel tipjes van de sluier gelicht, maar het wordt nooit helemaal duidelijk. Waarom net het meisje in de rode jas? Carmel vangt hier en daar wel wat op uit gesprekken tussen volwassenen in haar omgeving, maar echt helemaal duidelijk wordt het jammer genoeg nooit. Zo blijf je als lezer achter met een hoop vragen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van moeder en dochter. Zo kruip je in het hoofd van beide personages, die elk een eigen stem hebben. Vooral de hoofdstukken door de ogen van de kleine Carmel zijn sterk geschreven. Schrijfster Kate Hamer weet perfect de naïviteit en dromerigheid van het kind weer te geven en je voelt ook hoe het meisje opgroeit. Soms valt ze wel wat in herhaling, maar de beeldspraak is heel treffend.

Het verhaal wordt verteld in korte hoofdstukken, die je aandacht altijd volledig opslorpen en waarbij je volop blijft speculeren en hopen dat de zaak snel opgelost raakt. Je trekt dus best wat tijd voor een leessessie in dit boek, want na elk hoofdstuk denk je “vooruit, nog eentje… dit wordt echt het laatste… allez, nog eentje dan”. Die sneltrein komt op de laatste bladzijde nogal abrupt tot stilstand, maar je hebt er dan wel een rit opzitten van 380 bladzijden, doorheen een prachtig geschetst verhaal.

8.2 Pakkend

Carmel werd ontvoerd terwijl er een dichte mist over het festivalterrein hing en eigenlijk blijft die nevel tot op het einde aanwezig in het verhaal. Af en toe doemt er een schim op, een puzzelstukje dat op z’n plaats valt, maar ook na de laatste bladzijde is die puzzel nog niet af. Het enigszins overhaaste einde is een smet op het blazoen van dit sterk geschreven en pakkende verhaal over omgaan met verlies.

  • Verhaal 8
  • Personages 7.5
  • Taal 9
Share.

About Author

An Dierickx

A girl, on the internet! Houdt van fantasy en koekjes. Houdt niet van korte tekstjes over zichzelf schrijven.

Reacties