Het eerste woord dat in mij opkwam na het lezen van Het Is Maar Bloed was: Teleurstelling! Het boek bevat geen enkel verhaal dat ik goed vond en ook het taalgebruik was op bepaalde momenten wat te simpel naar mijn smaak.

Het Is Maar Bloed is de debuutroman van Jerry Hormone (alias van Jeroen Aalbers). Hij rolde in de literaire wereld via een vriend, die hem vroeg om een proeftekst in te dienen voor een kinderboek. Sindsdien bracht hij voor de kinderboekenserie Borre meer dan honderd titels uit. Daarnaast runt hij met zijn vriendin, Elfie Tromp, het Nederlandse literaire tijdschrift Strak. Groot was dan ook de ontgoocheling tijdens het lezen van zijn messcherpe verhalen.

Het is maar bloed

Jerry Hormone in het gezelschap van Borre

Synopsis
In Het Is Maar Bloed staan vijftien ellendige verhalen, vol ellendige personages, die elkaar en zichzelf een boel ellende aandoen. Er valt dus eigenlijk niets te lachen, maar toch doet de lezer het. En zo maakt Jerry Hormone ons medeplichtig: hij is een meester van de schuldige lach.

Oorspronkelijke titel: Het Is Maar Bloed
Uitgeverij: Altas Contact

De roman bevat een vijftiental verhalen, maar reeds na het eerste verhaal had ik weinig zin om verder te lezen. Het lukte niet om enige vorm van connectie te maken met de personages, waardoor het me ook maar weinig kon boeien wat ze beleefden. Natuurlijk is het bij kortverhalen heel wat moeilijker om een band te bewerkstelligen. Daarom moeten hun karakter en persoonlijkheid vanaf het begin duidelijk overkomen. En dat miste ik enorm doorheen de volledige bundel.

Het Is Maar Bloed bevat verhalen met onderwerpen als “een eenzame alcoholist die door de glazen salontafel van de buurman valt”, “een autistisch jongetje dat communiceert met zijn ouders via sokpoppen” en “een man van middelbare leeftijd die zijn lingeriewinkel probeert te redden door het verkopen van pikante lingerie”. Maar ook “een man met faalangst die rijlessen volgt”, “een meisje dat aangetrokken is tot haar Faster Foster adoptiebroer” en “een man die zich van zijn vriendin moet laten testen op geslachtsziektes”.

het is maar bloed

Niet alleen de personages zijn cliché, maar de verhalen zijn oppervlakkig en missen diepgang. Er was weinig opbouw naar een verrassende finale. Er was soms zelfs niets van plot aanwezig. Sommige verhalen stoppen even abrupt zoals ze beginnen en ze konden me echt niet bekoren, laat staan vastgrijpen. Hormone beschrijft gewoon een bepaalde situatie, zonder meer.

Het is zelfs moeilijk om te spreken over een open einde, want in dat geval leidt het verhaal je in een bepaalde richting en laat je dan kiezen uit een aantal gesuggereerde mogelijkheden. In Het Is Maar Bloed dacht ik vaak: wat heb ik nu eigenlijk gelezen? De verhalen zijn even oninteressant als de personages.

Ik kon het niet laten om voor mezelf de vergelijking te maken tussen Het Is Maar Bloed en Een Volstrekt Nutteloos Mens van Jori Stam. Beiden zijn Nederlandse schrijvers, die als debuut een bundel kortverhalen publiceerden over het slechte in de mens. Maar bij Stam kropen de verhalen onder je huid. Bij Hormone ben je blij als je er weer eentje kunt afvinken.

1.3 Teleurstellend

De synopsis belooft ons ellendige verhalen en dat is een goede omschrijving voor Het Is Maar Bloed. Verwacht geen spannende plots of lyrische zinsconstructies. Geen kippenvelmomenten of enige empathie met de personages. Verwacht enkel vijftien geestdodende en slecht geschreven teleurstellingen, die je enkel kunnen shockeren door de seksueel getinte (vuile) taal, die sommige personages uitslaan.

  • Verhaal 1
  • Taal 1
  • Personages 2
Share.

About Author

Gwen

Liefhebber van het geschreven woord, b-films en cijfers. Aanbidder van Stephen King en Tim Burton. Beginnende muzikant maar een eeuwige student met een zwak voor bebaarde mannenlichamen.

Reacties