31 juli, de verjaardag van ‘s werelds beroemdste tovenaar, Harry Potter, en tevens ook de dag waarop zijn laatste avontuur, Harry Potter and the Cursed Child, in de rekken lag. Het is geen kanjer van een leesboek, maar eerder een script, aangezien het de bedoeling is opgevoerd te worden. Desalniettemin vlogen alle Potterheads zo snel mogelijk naar de boekenwinkel of ebook shop om het laatste – in meerdere betekenissen van het woord? – avontuur van The Boy Who Lived te lezen. De hype en de verwachtingen lagen hoog, maar is J.K. Rowling er samen met haar medeschrijvers John Tiffany en Jack Thorne in geslaagd om het Potterverse een nieuw leuk hoofdstuk te geven én dat dan nog eens te vertalen naar het theatermedium? Geekster haalde de toverstokken boven, zette een bril met ronde glazen op, en dook gedurende een paar uur – het is nu eenmaal een script – terug in de wereld van Witchcraft and Wizardry.

17 years later

Het stuk opent met een scène die we allemaal kennen: Harry, Ginny, Hermione en Ron zetten hun kinderen 17 years later af op de Hogwarts Express. Daarna splitst het script de focus tussen een volwassen Harry en zijn tweede zoon, Albus Severus Potter, een kind dat als zoon van de Boy Who Lived een loodzware druk op zijn schouders voelt. Hij is niet de krachtigste tovenaar en komt bovendien niet eens in het house van al zijn familieleden terecht. Net zoals zijn vader zal hij het niet gemakkelijk hebben op school, maar put hij kracht uit zijn vriendschap met een goede vriend, Draco Malfoys zoon Scorpius Malfoy, om door te zetten. Beide jongens zijn outcasts op school en moeten proberen te leven met de reputaties van hun vaders en de vooroordelen van hun klasgenoten.

Harry zelf is ondertussen het hoofd van de afdeling Magical Law Enforcement en probeert nog steeds zoveel mogelijk weggelopen Death Eaters achter de tralies te krijgen. Bij een arrestatie vindt hij echter een nieuwe Time-Turner, een nieuws dat zich als vuur verspreidt doorheen de Wizarding Community. Velen willen dat Harry dit magisch voorwerp gebruikt om gestorven familieleden terug te halen, maar zo gemakkelijk is het echter allemaal niet. Al snel komen bijvoorbeeld Amos Diggory en zijn nichtje Delphini met de vraag om Cedric Diggory in het verleden te redden. Harry staat onder veel stress, gaat gebukt onder hernieuwde survivor’s guilt en zijn slechte relatie met Albus en plotselinge pijn in zijn litteken helpen hem daar niet bij…

Een script gevoed door deels nostalgie, deels leuke nieuwe personages. Het is een plezier om terug in the Wizarding World te zijn. De wereld van Harry Potter heeft haar magische aantrekkingskracht niet verloren en elke glimp van oude, veranderde of nieuwe personages of locaties leert ons iets meer over dit geliefd universum. Het stuk biedt een warme – maar soms heel melige – boodschap over vriendschap en familie, en heeft ook een paar zeer grappige momenten. De twee nieuwste personages, Albus en Scorpius, zijn (vaak) goed geschreven en vaak draait het script rond de ontwikkeling van hun vriendschap of rond de moeilijke relatie tussen Harry en Albus. Daarnaast is het vooral Draco die samen met zijn zoon Scorpius vaak het hoogtepunt van het verhaal vormt en zorgt voor een paar mooie scènes samen of met de andere personages.

Magie in boeken of in films is gemakkelijker dan op de planken. Je schrijft de woorden neer of je vraagt aan de afdeling special effects om voor de nodige visuele pracht en praal te zorgen. Op het toneel is het echter anders, en het is indrukwekkend om te zien hoeveel uitdagingen voor de regisseur en zijn medewerkers er in dit stuk zit om alle magie tot zijn recht te laten komen. Naast magische momenten zijn er ook scènes waarbij in het script de theaterzaal zelf op bijzonder effectieve en voor het publiek ongetwijfeld leuke wijze wordt gebruikt.

Harry Potter and the Cursed Fan Fiction

Naast al die positieve punten zijn er echter ook veel negatieve zaken aan dit script. Voor we daarover beginnen, moeten we wel nog eens herhalen dat dit geen boek is, maar een toneelscript. Veel dialogen kunnen staan of vallen naargelang de delivery van de acteurs. Volgens sommigen die het toneelstuk hebben kunnen zien, werden sommige scènes uit het script waarvan je moet kotsen of je ogen in bijtend zuur wilt doppen op de planken zelf zeer overtuigend gebracht. Ook is er blijkbaar een deel fysieke humor tijdens de voorstelling aanwezig, die je in het script niet echt vindt. Ten slotte is dit het rehearsal script. Hoewel het grote verhaal niet meer zal veranderen, kunnen er misschien nog kleine wijzigingen in de uiteindelijke versie toegepast worden.

Dat gezegd zijnde…

We gaan er geen doekjes om winden: sommige scènes lijken te veel op heel slechte fan fiction, zowel door de dialogen, sommige slechte grappen of creepy momenten, als door bepaalde onvergeeflijke plot points. Ook een van de grootste onderdelen van het plot kon ons niet bekoren, omdat er teveel beroep wordt gedaan op verhaaltechnieken (time travel zorgt voor alternate universes), die bijvoorbeeld in TV-series worden gebruikt als de inspiratie op is. Het is alsof Rowling een weerwoord wou bieden op alle memes op het internet die klagen dat Time-Turners in de boeken enkel maar gebruikt werden om extra lessen te kunnen volgen en Buckbeak te redden. Het is jammer, Rowling had moeten beseffen dat haar keuze om de Time-Turners allemaal te vernielen tijdens het gevecht in the Department of Mysteries in The Order of the Phoenix de juiste was.

Sommige personages zijn wel in het script aanwezig, maar missen de ziel uit de boeken. Ron is voor het grootste deel domme comic relief, en Harry is op veel momenten een relatief grote klootzak (en een slechte vader, maar dat is een deel van het plot). Andere populaire personages worden ofwel enkel even vermeld of komen zelf niet eens in het script voor. Wie wil weten hoe het is met Neville, Luna of Teddy is eraan voor de moeite. En wat er met de Trolley Witch aan de hand is…dat moet je zelf ontdekken.
Wie echt wil lezen waarom één van de grootste plotwendingen ons het script bijna deed wegsmijten, kan het volgende kadertje openklikken.

ECHT GROTE SPOILERS
In een puur fan fiction-moment blijkt dat Voldemort, de dark wizard die niet kon liefhebben en in de boeken heel aseksueel lijkt, voor The Battle of Hogwarts in The Deathly Hallows een kind heeft verwekt bij Bellatrix Lestrange. Dit kind werd daarna in het geheim opgevoed om in dit toneelstuk vanuit het niets haar opwachting te maken. Jup, Snape kills Dumbledore moet plaats ruimen voor Voldemort f***s Bellatrix.
Aan de ene kant zou je zeggen “dat is het verhaal dat het kind gehoord heeft, maar aangezien noch Voldemort noch Bellatrix er nog zijn om het te bevestigen of ontkennen, kan het zijn dat ze door de overgebleven Death Eaters belogen is”. Aan de andere kant is ze nu eenmaal een Parselmouth en kan ze zonder bezem vliegen, talenten die Voldemort als bijna enige wizard beheerste.
Maar laat ons dat en heel het slechte fan fiction-gevoel achterwege laten en gebaseerd op de boeken onderzoeken of Voldemort een kind voortgebracht zou hebben. In de boeken wordt er meermaals op gehamerd dat het zijn grote zwakte is dat hij niet in staat is lief te hebben. Een echte relatie met Bellatrix aangaan lijkt ons niet echt waarschijnlijk. Puur om voor een nageslacht te zorgen dan? Ook niet. Vergeet niet dat Voldy er heel de tijd steevast van overtuigd is dat hij de overwinning zal behalen. Snel op het laatste nippertje een nakomeling ter wereld brengen paste waarschijnlijk niet in zijn plannen. En zou de Dark Lord echt iemand willen voortbrengen die ooit hem van de troon zou willen of kunnen stoten? Trouwens, waarom is er nergens in boek zes of zeven iets te zien van een zwangere Bellatrix?
Er zijn echter ook (relatief zwakke) argumenten die het een plausibele plotwending maken. Op een bepaald moment ervaart Harry, verbonden met de geest van Voldemort, een gevoel van uitbundigheid en puur geluk. Een orgasme? Wanneer Voldemort even bewusteloos is in het bos op het einde van het zevende boek, spreekt Bellatrix tegen hem as to a lover. En een zwangerschap zou (qua uiterlijk) met magie uiteraard gemakkelijk verborgen zijn geweest.
6 Onbevredigend

Met pijn in het hart moeten we zeggen dat onze hereniging met Harry Potter eerder een ontevreden gevoel achterlaat. Rowling staat in de credits als zijnde verantwoordelijk voor het verhaal, maar het script zelf en de soms goede, soms slechte dialogen zouden van de pen van Tiffany en Thorne moeten geweest zijn. Dat verklaart een aantal, maar niet alle fouten aan dit script. Het is fijn om terug in de vertrouwde wereld te zijn, maar het is moeilijk om vrede te vinden met sommige grote plotwendingen. De keuze voor zoveel time traveling lijkt ons een beetje een slechte beslissing. Gelukkig zijn er een aantal nieuwe en leuke personages, en is de boodschap van liefde en vriendschap uit de boeken nog steeds, samen met de magie uiteraard, aanwezig in dit werk.

Share.

About Author

Michiel Van Belle

Michiel Van Belle speelt videogames, boardgames en tabletop rpg's. Hij leest naast de occasionele comic ook veel fantasy en historic fiction. Zijn grote geeky love is soundtracks.

Reacties