Eekhoorn zkt Eekhoorn – David Sedaris

0

David Sedaris en humor worden vaak in dezelfde zin genoemd. Om te ontdekken of hij inderdaad “de grappigste schrijver in de wereld “ is en om na te gaan of Eekhoorn zkt Eekhoorn terecht maandenlang in de bestsellerlijsten prijkte, besloot ik een kritische blik te werpen in dit kleine boekje.

Eerlijk, ik vind de kort verhalen niet echt humoristisch. Ze zijn vlot geschreven en de illustraties van Ian Falconer brengen kleur in het geheel, maar grappig? Je hoeft me natuurlijk niet op mijn woord te geloven, misschien ligt het aan mijn gevoel voor humor. Als voorbeeld volgt hierna een samenvatting van het eerste verhaal: In De Poes en de Baviaan laat een kat zich ontluizen bij een baviaan. De baviaan probeert een goed gespreksonderwerp te vinden en besluit om een hond, die ook klant is, af te breken. De hond in kwestie is echter een goede vriendin van de baviaan. En daar eindigt het eerste verhaal. Een leuk verhaaltje over een herkenbare situatie, maar nu niet bepaald grappig.

De Poes en de Baviaan

Bij andere verhalen snapte ik dan weer de clue niet. Het voorbeeld waar ik naar verwijs noemt De Pad, de Schildpad en de Eend. Deze drie staan samen in een rij te wachten en uiten hun frustraties tegen elkaar. Hierbij wordt de eend uitgemaakt voor racist omdat hij een watermeloen in de bek van de zwarte slang – de receptioniste in dit verhaal – wil duwen. De eend voelt zich beledigd en verlaat het groepje, waarna de pad verteld dat hij een suikermeloen in de slang haar bek wil duwen!?

Ik heb tot nu toe nog maar een aantal verhalen gelezen en vind ze an sich wel leuk maar ze wisten geen glimlach op mijn lippen te toveren.

Share.

About Author

Gwen

Liefhebber van het geschreven woord, b-films en cijfers. Aanbidder van Stephen King en Tim Burton. Beginnende muzikant maar een eeuwige student met een zwak voor bebaarde mannenlichamen.

Reacties